Τι παράδοση θα παραδώσουμε;

Εδώ και χρόνια στο ΠΑΣΟΚ, όπως και σε όλα τα κόμματα, άλλωστε, σε συλλόγους όπως και σε άλλες θεσμικές εκπροσωπήσεις απουσιάζει αυτό που κάποτε λέγαμε:

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ...Δηλαδή..το αυτονόητο!

Για να λειτουργήσει αυτό χρειαζόμασταν πολύ λιγότερη ποσότητα και περισσότερη ποσότητα. Εννοώ οτι, τα άτομα ήσαν λιγότερα, οι προεργασίες άρχιζαν εγκαίρως - δηλαδή τουλάχιστον 1 χρόνο πρίν- οι φωνές ήσαν διαφορετικές αλλά σοβαρές και όταν έπαιρναν τον λόγο ελάχιστοι σηκωνόταν απο τη καρέκλα για να μοιράσουν σταυρούς, λίστες, δημόσια χαμόγελα και περαντζάδες ανάμεσα στους 'επισήμους'. Ηθελαν να ακούσουν!

Το πρόγραμμα δεν ήταν αποτέλεσμα μιάς διεργασίας αγνώστων, αμφιβόλλου 'περιβάλλοντος', υπαλλήλων, ή τέλος πάντων 'ειδημόνων' που, κατά τα άλλα, ήσαν και υποψήφιοι. Ετσι, μπορούσε να βγεί ένα πρόγραμμα με φαντασία, καινοτομία, ποικιλία και οπωσδήποτε αναρτημένο εγκαίρως στις οργανώσεις.

Το πρόγραμμα ήταν απόροια συλλογικής επεξεργασίας που ξεκινούσε με προτάσεις των ΝΕ και των ΤΟ που, τότε φυσικά, ήταν ζώσες οργανώσεις και όχι κακέχτυπα των κομματαρχών και των παραγόντων.

Υπήρχαν δρόμοι και κανόνες κάποτε.

Απορώ πόσοι απο τους νεότερους τα γνωρίζουν όλα αυτά. Πόσοι γνωρίζουν οτι όταν μιλάμε για δημοκρατικές διαδικασίες δεν εννοούμε marketing σταυροδοσίας και γνωριμιών με κάρτες αλλά ύψιστη πολιτική διαδικασία που παράγει, διαμορφώνει και παραδίδει....

Αλλά, κυρίως, αναρωτιέμαι και πόσοι απο τους παλιότερους που ήξεραν- ξέχασαν, αφομιώθηκαν, αλλοτριώθηκαν και τελικά επέλεξαν να σέρνονται με αναξιοπρεπείς όρους σε ψηφοθηρικές διαδικασίες όπου κάθε μέρα αποκαθηλώνουν και διαλύουν οτι έχτισαν ακόμα και οι ίδιοι. Πόσο τους άλλαξε η εξουσία τελικά που η πειθώ έγινε "ο δικός μου κι ο δικός σου", η ταυτότητα έγινε 'νούμερο', η πολιτική κατάθεση, δημαγωγία και λαϊκισμός, η πολιτική πρόταση, κενολογία και φούμαρα για να περνάει η ώρα, το αυθόρμητο χειροκρότημα, έκφραση απλανών ψηφοφόρων που δεν γνωρίζουν καν γιατι και πώς επικροτούν αποφάσεις.

Κι έπειτα...μα ναι τα νομοσχέδια απο αύριο θα περάσουν αυθωρεί κι εμείς την ίδια ώρα θα βλέπουμε Λαζόπουλο.....

Το σημαίνον και το σημαινόμενο

Αντιγράφω από το λόγο του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ:
«Εμείς, συντρόφισσες και σύντροφοι, τα οφίτσια και τις καρέκλες, ποτέ δεν τα θεοποιήσαμε, και αν κάποιοι το έκαναν, είχαν ως αποτέλεσμα την αποξένωσή τους από τον λαό»
«Να δώσουμε σε νέα πρόσωπα ρόλους και ευκαιρίες, για να αναδείξουν το ταλέντο τους, να δοκιμαστούν. Να ανοίξουμε τις πόρτες και τα παράθυρα της οργάνωσής μας σε όλη της την κλίμακα. Να φυσήξει φρέσκος αέρας της κοινωνίας, κέφι για δουλειά και σε αυτούς, που λιγότερο κουβαλούν, και περισσότερο μπορούν να τρέξουν. Το χρειαζόμαστε, το χρειάζομαι κι εγώ, στη νέα πορεία επανίδρυσης που ξεκινάμε. Μαζί με τη δυναμική τους, με τις ιδέες τους, με τα θέλω και τα όνειρά τους»
«Χρειαζόμαστε και τους καλύτερους. Αξιοκρατία σε κάθε θέση και όργανο. Χρειαζόμαστε τους πιο ικανούς, και όχι τους αρεστούς σε αυτήν ή την άλλη πλευρά. Ικανούς, όχι λόγω τυπικών προσόντων ή επετηρίδας, αλλά λόγω ουσιαστικών δυνατοτήτων προσφοράς, πολιτικής δουλειάς και δράσης».

Το Εθνικό Συμβούλιο εκλέχθηκε και ο πίνακας της προτροπής είναι ΕΔΩ

Είναι χαρακτηριστικό οτι ενώ η βάση παραληρούσε την ώρα που ο Πρόεδρος πρότεινε τα πραπάνω....την επόμενη ημέρα ψήφιζε με αντίστοιχες γραμμές και υποδείξεις τη πλειοψηφία του Εθνικού Συμβουλίου.

Στις αρχές της προσεχούς εβδομάδας ο ΓΑΠ καλείται, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα που εκείνος έθεσε ως προτεραιότητα, να ορίσει το νέο Πολιτικό Συμβούλιο και τον Γραμματέα του κινήματος. Η γραπτή και ακουστική εικόνα του συνεδρίου είναι ακόμα ζωντανή για όλα όσα χειροκροτήθηκαν και έγιναν αναντίστοιχα. Δεν απομένει παρά κάποιος να αποδείξει οτι μερικές φορές το σημαινόν συμβαίνει να είναι και το σημαινόμενο. Ποιός ξέρει, ίσως τότε, κι ο κόσμος να πάρει πιο σοβαρά τους πολιτικούς ως διαμεσολαβητές της καθημερινότητάς του.

Αφιερωμένο στους δευτεραγωνιστές....

Τι αποκόμισα απο το συνέδριο είναι πολύ νωρίς για το αναρτήσω. Προς το παρόν σωπαίνω για να ωριμάσουν μέσα μου γεγονότα και σκέψεις που θα με κάνουν σοφότερη σε μελλοντικές αποφάσεις. Για ένα , όμως, είμαι ηδη βέβαια και θα το πώ!

"Διότι δεν είναι στις επιφανέστερες πράξεις όπου η αρετή και η ευτέλεια γίνονται αντιληπτές. Πολλές φορές κάτι το ξαφνικό, μια κουβέντα ή ένα αερολόγημα, δείχνουν καλύτερα το ποιόν των ανθρώπων απ' ότι οι αιματηρές μάχες, τα πυκνά στρατεύματα ή οι εξουθενωτικές πολιορκίες"(Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Αλεξ. 1.2)

Αφιερωμένο σε όσους έμαθαν να χαράζονται κάπου με γενναιοδωρία και μετά να σβήνονται ακριβώς με την ίδια. Σε αυτούς του δευτεραγωνιστές, τους αθόρυβους συνοδοιπόρους, τους δωρητές ψυχής και χρόνου σε κοινούς αγώνες και σε οράματα για να κάνουμε έναν κόσμο καλύτερο απο αυτόν που βρήκαμε. Και σε όσους απογοητευτήκαμε απ' όσα γοητευτήκαμε.

Σε αυτούς που ανάμεσα στο πλήθος κατάφεραν ακόμα να νοιάζονται και να ονειρεύονται...χωρίς ιαχές και χειροκροτήματα της αρρένας....

......αρκετούς απο αυτούς τους συνάντησα εξαιτίας των blogs και του e-forum....

Τους ευχαριστώ και θέλω να τους ξαναβρώ!

Να κάνουμε μια νέα αρχή για ένα ένα καλύτερο αύριο

Με αυτή την δήλωση ο Noam Chomsky επισημοποίησε την συνεργασία του eforum.gr με το ZNET

Αγαπητοί φίλοι,

Με πολύ μεγάλη χαρά έμαθα για την καινούργια Ελληνική σελίδα στο ZNET και τα φιλόδοξα σχέδια για αυτήν. Το ΖΝΕΤ έχει αποδειχθεί ότι είναι μια πολύτιμη πηγή πληροφόρησης, ενώ ταυτόχρονα παρέχει μοναδικές ευκαιρίες για εκδηλώσεις και καινούργιες δυνατότητες για ακτιβιστικές δραστηριότητες και σοβαρή ενασχόληση για την αλλαγή της κοινωνίας. Καθώς επεκτείνεται παγκοσμίως, έχει βοηθήσει σε σημαντικό βαθμό να προωθήσει την μορφή παγκοσμιοποίησης που έχει αποτελέσει το όραμα της αριστεράς: Παγκοσμιοποίηση για την προώθηση των συμφερόντων των πολιτών, όχι του κεφαλαίου, βασιζόμενη στην αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια και τις συντονισμένες προσπάθειες να αντιμετωπίσουμε τα μεγάλα προβλήματα του σήμερα και για να θέσουμε τα θεμέλια για έναν περισσότερο ανθρώπινο και αξιοπρεπή κόσμο αύριο. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η Ελληνική ομάδα θα προσφέρει ένα έντονο και συναρπαστικό ερέθισμα σ΄αυτά τα αναπτυσσόμενα λαϊκά κινήματα, τα οποία πιστεύω είναι η πραγματική ελπίδα για το μέλλον. Σας εύχομαι μέγιστη επιτυχία και ανυπομονώ να μάθω για την δουλειά σας και τα σχέδιά σας στο εγγύς μέλλον."
Noam Chomsky

Μεταφέρω απο το πρόχειρο τετράδιο

Απο σήμερα ενώνουν τις δυνάμεις τους προσφέροντας μια, δυνατή, ελληνική φωνή στο μεγαλύτερο πολιτικό ακτιβιστικό δίκτυο παγκοσμίως!Στην σημερινή εποχή, η παγκόσμια συνεργασία αριστερών δικτύων πολιτών και πολιτικών ακτιβιστικών οργανώσεων είναι μονόδρομος. Δεν αρκεί μόνο να καταδικάζουμε τα κακώς κείμενα, αυτά που μας πληγώνουν, ή τις αντίξοες κοινωνικές συνθήκες που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Η Αριστερά έχει ανάγκη όχι μόνο από ωραία πρόσωπα, όχι μόνο από ωραίες ιδέες. Έχει ανάγκη από μια πειστική και βιώσιμη πρόταση που θα έχει απήχηση στην κοινωνία, στους νέους , στον εργαζόμενο. Έχει ανάγκη να αποδείξει ότι μπορεί και εφαρμόζει τις προτάσεις της και ότι μπορεί να αποτελέσει την εναλλακτική λύση στα προβλήματα της κοινωνίας μας. Η Αριστερά και ο Σοσιαλισμός δεν είναι απλά θεσμοί και κοινωνιολογικοί όροι. Ο Σοσιαλισμός δεν είναι απλά ένα αφηρημένο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα. Η δύναμη του Σοσιαλισμού είναι ο λαός, η βάση, εμείς οι απλοί πολίτες. Σοσιαλισμός δεν είναι οι κάθετες ιεραρχικές δομές και τα θεσμοθετημένα όργανα των αριστερών σχηματισμών-κομμάτων. Είναι η μαζική συμμετοχή πολιτών σε κάτι επαναστατικό, κάτι καινούργιο, κάτι ουσιαστικό.Γι’ αυτό λοιπόν θέλουμε να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε, σήμερα, την Αριστερά στην Ελλάδα.Αλλά για να συμβεί αυτό απαιτείται πληροφόρηση, ενημέρωση, εκπαίδευση, επιμόρφωση. Αυτός ήταν και ένας από τους κυριότερους λόγους για τη συνεργασία μας με το ΖΝΕΤ. Πιστεύουμε ότι αυτή η συνεργασία θα μας βοηθήσει να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας για την Αριστερά του σήμερα και του αύριο. Ειδικά στην Ελλάδα, η Αριστερά έχει διανύσει τα τελευταία χρόνια μια περίοδο εσωστρέφειας, ενασχόλησης με το στενό Ελληνικό χώρο, με πρόσωπα και με πολύ στενά κομματικά πλαίσια. Πιστεύουμε ότι αυτό έχει δώσει στον Έλληνα μια αλλοιωμένη εικόνας της, και λανθασμένη πληροφόρηση για το πραγματικό ύφος της, για το ρόλο και τις ευθύνες των προσώπων σε ένα πολιτικό σχηματισμό και το ρόλο του καθενός από εμάς στην κοινωνία των πολιτών.Το διαδίκτυο αποτελεί τον, πλέον, πρόσφορο χώρο για να ξεκινήσει μια τέτοια προσπάθεια. Γιατί οι ενεργοί πολίτες του διαδικτύου είναι και ενεργοί πολίτες στην ίδια την κοινωνία.Σας καλούμε να στηρίξετε την προσπάθεια μας, περισσότερα νέα της οποίας θα μάθετε σύντομα...Υ.Γ Μάθετε τί είναι το znet πατώντας εδώ.Υ.Γ2 Μπορείτε να διαβάσετε την δήλωση του Noam Chomksy στα αγγλικά πατώντας εδώ.

Κινούμενη άμμος το νέο πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη

-Τι γίνεται με τους σοσιαλιστές στη Ευρώπη;

Ο Ισπανός Πρωθυπουργός δίνει μάχη σήμερα για να κρατήσει τη διακυβέρνηση της χώρας σε κλίμα πένθους, μετά τη δολοφονία στελέχους του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Στη Γαλλία οι σοσιαλιστές ‘ψάχνονται’ με μια εκλογική αναμέτρηση ανάμεσα στη δημοτικότητα του Σαρκοζί(!) και τη δικό τους διχασμό που είναι άγνωστο πόσο θα κρατήσει και τι αποτελέσματα θα έχει,

Στη Γερμανία το πείραμα του Μεγάλου Συνασπισμού εγκαταλείπεται και ηδη η Γερμανίδα Καγκελάριος στρέφεται στους Πράσινους

Στην Ιταλία ο Μπερλουσκόνι προηγείται στις δημοσκοπήσεις του Βελτρόνι και στην Αγγλία οι Εργατικοί έχουν άδηλο μέλλον.

Στην Ελλάδα τα πράγματα θυμίζουν ‘κινούμενη άμμο’ και το θέμα είναι ποιόν θα ‘ρουφήξει’ πρώτον το υπό διαμόρφωση πολιτικό σκηνικό…. (ξέρω ποιοί χαμογελούν ΕΔΩ χαιρέκακα αλλά εγω χαμογελώ με κατανόηση...)

Ποιός μπρορεί να αμφισβητήσει τη κρίση των Σοσιαλιστών και της Αριστεράς στην Ευρώπη με ο,τι αυτό πρεσβεύει; Δηλαδή, το γεγονός οτι οι ανισότητες δεν θα πρέπει να υπολογίζονται πλέον μόνο οικονομικά αλλά κοινωνικά και ηλικιακά. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει και απ’ ότι φαίνεται οι ‘πεφωτισμένοι’ της διανόησης που ανήκουν σε αυτούς τους χώρους δεν πρόβλεψαν, δεν προετοίμασαν…επαναπαύτηκαν στις δάφνες που τόσα χρόνια τους μετέτρεψαν σε καθεστηκυία τάξη, χωρίς σύγχρονο πολιτικό υπόβαθρο. Κι εδώ, επιτρέψτε μου, να αμφιβάλλω για το υπόβαθρο που ισχυρίζεται οτι έχει δημιουργήσει ο ΣΥΝ λόγω των πρόσφατων δημοσκοπήσεων, μιάς και ακόμα το κόμμα της άλλης αριστεράς δεν έχει συνειδητοποιήσει οτι τα πράγματα αλλάζουν κινηματικά και όχι εξ' αιτίας αλλαγής στην Προεδρία ενός κόμματος. Κι ότι το υπο διαμόρφωση ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό, ακόμα και αν προέρχεται απο διαφορετική πολιτική ιστορία, επηρεάζει τις εξελίξεις και στα ελληνικά κόμματα της Αριστεράς...πλήν του ΚΚΕ φυσικά.

Από την άλλη μεριά το μεσανατολικό καλά κρατεί. Κανείς δεν θέλει να προβλέψει. Σάμπως δεν έχουν εφαρμοστεί τα πάντα πάνω σ’ αυτό το πτώμα που λέγεται: Ειρήνη στην περιοχή; Από συμφωνίες μέχρι επισκέψεις αρχηγών της Αυτοκρατορίας έχουν περάσει από πάνω του…

Και τελικά η Ευρώπη στηρίζει τις ελπίδες της για ανατροπή της συντήρησης στο Ομπάμα! «Ο γερουσιαστής του Ιλινόι έχει πολλές συμπάθειες στην Ευρώπη. Οι Γερμανοί είναι ερωτευμένοι μαζί του και θεωρούν ότι τυχόν εκλογή του θα αποδείξει πως η Αμερική έχει ξεπεράσει τις φυλετικές αντιπαραθέσεις. Οι Γάλλοι τον προτιμούν πλέον από τη Χίλαρι (38% έναντι 36%, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση), πιστεύοντας ότι ενσαρκώνει το όνειρο μιας Αμερικής σε ειρήνη με τον εαυτό της. Στην Ιταλία, ο υποψήφιος της Κεντροαριστεράς Βάλτερ Βελτρόνι έχει δανειστεί το σύνθημα του Ομπάμα, «Ναι, μπορούμε!». Και στη Βρετανία, έχουν ιδρυθεί πολλές οργανώσεις Φίλων του Ομπάμα με έντονη παρουσία στο Facebook» http://diastaseis.blogspot.com/(7.3.2008).

Ομως, ακόμα και στο κόμμα των Δημοκρατικών οι ισορροπίες είναι εύθραυστες γιατί αν τελικά τα πράγματα εξελιχθούν 'δυσκοίλια' μέχρι το χρίσμα, τότε η σύγκρουση που είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού θα μεταφερθεί στο εσωτερικό του Δημοκρατικού κόμματος και τότε οι εξελίξεις στο εσωτερικό του κόμματος θα είναι ανεξέλεκτες προς τα πάνω ή προς τα κάτω....

Το σίγουρο είναι ότι η συντήρηση εξακολουθεί να διαπερνά το πολιτικό σύστημα σε ολόκληρο τον κόσμο στο όνομα μιάς άδηλης αλλαγής που ακόμα αναζητά τη κρίσιμη μάζα των χαρισματικών ηγετικών φυσιογνωμιών σε συνδυασμό με τα νέα πολιτικά κινήματα που θα αντιδράσουν στα θεσμοθετημένα οικονομικά κέντρα, στη φυλετική και κοινωνική διαφοροποίηση και τον αυταρχισμό.

Πρόσκληση για συμμετοχή

Το eforum.gr εξασφάλισε την παρουσία του στο συνέδριο. Το ΠΑΣΟΚ μας παραχώρησε το δικαίωμα να έχουμε δικό μας αυτοδιαχειριζόμενο περίπτερο. Ο σκοπός του θα είναι η προώθηση του διαδικτυακού διαλόγου καθώς και η διάχυση των προτάσεων των μελών. Θεωρούμε ότι το περίπτερο ανήκει σε όλους μας γι' αυτό θα επιθυμούσαμε να μας δηλώσετε ποιες και ποιοι ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν το συνέδριο από κοντά. Όσοι θα το επιθυμούσατε παρακαλούμε να στείλετε την πρόθεση συμμετοχή σας στο allazoume@gmail.com μέχρι και την Δευτέρα το βράδυ. Σας ευχαριστούμε για την ενεργή συμμετοχή σας στην προσπάθεια μας και ελπίζουμε να σας δούμε από κοντά.

Πρωτοβουλία, "Γίνε εσύ η αλλαγή"

Μια γυναίκα που αγαπούσε τους Ελληνες...

"Η ιστορία αφορά εμένα και τους ανθρώπους που γνωρίζω. Αφορά την Ελλάδα και την πολιτική της, τις επανειλημμένες απογοητεύσεις του λαού μου στην προσπάθειά του να πετύχει την ανεξαρτησία του απο την ξένη κυριαρχία και τους σιχαμερούς Ελληνες πολιτικούς που υπηρετούσαν αυτές τις δυνάμεις. Δεν θα γράψω με ταπεινοφροσύνη ή με επιφύλαξη, γιατί δεν είμαι ούτε ταπεινόφρων ούτε επιφυλακτική. Κι αν τη μια στιγμή φαίνεται πως είμαι μια αχαλίντωη ηδονίστρια και την άλλη στιγμή η Ιωάννα της Λωραίνης, αυτό συμβαίνει γιατί είμαι μια ηδονίστρια και είμαι η Ιωάννα της Λωραίνης"

Το eforum στο z-net.

Όταν ο Κώστας Γαβράς δημιουργούσε την εξαιρετική ταινία "Z", δεν γνώριζε ότι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού μια ομάδα διανοούμενων και πολιτικών ακτιβιστών θα εμπνέονταν σε τόσο μεγάλο βαθμό, που το όνομα της ταινίας θα γινόταν το σύμβολο μιας ολόκληρης κοινότητας. Το 1987 ο Michael Albert και η Lydia Sargent δημιουργούν το "zmag",ένα περιοδικό πολιτικού ακτιβισμού που σκοπό είχε να ταχθεί κόντρα στο αμερικάνικο κατεστημένο. Σημαντικές προσωπικότητες στήριξαν την προσπάθεια μεταξύ των οποίων και ο μεγαλύτερος, ίσως, φιλόσοφος του 20ου αιώνα, ο Noam Chomsky. Το 1995, το zmag απέκτησε και ψηφιακή ταυτότητα με την δημιουργία του Znet.org. Το Znet.org είναι αυτή την στιγμή κάτι περισσότερο από ένα απλό portal πολιτικού ακτιβισμού. Γύρω από την ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού έχει δημιουργηθεί μία "κοινότητα" από κόμβους και ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτήν την αλληλεπιδραστική σχέση. Η δράση της "κοινότητας" και οι πολιτικές ιδέες της συνοψίζονται στο μότο που περιλαμβάνεται ως υπότιτλος στην κεντρική σελίδα του Z-net: "Μία κοινότητα ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την κοινωνική αλλαγή". Κείμενα και σχολιασμοί της επικαιρότητας, καθώς και γενικότερες πολιτικές και κοινωνικές αναλύσεις συμπλέκονται με ένα πλήθος άλλων λειτουργιών, οι οποίες εκτείνονται από την επικοινωνία με τον Chomsky και τους άλλους διανοούμενους που συμμετέχουν στις δραστηριότητες του site μέχρι την επικοινωνία με τους άλλους χρήστες του κόμβου. Όπως περιγράφει η ίδια η Lydia Sargent οι στόχοι του Znet είναι να, πάει κόντρα στα ψέματα και στην παραπληροφόρηση των κατεστημένων media. Να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά του κόσμου κόντρα στη θεσμοθετημένη ταξική, φυλετική και κοινωνική καταπίεση και στον αυταρχισμό. Να παρέχει πληροφόρηση, ανάλυση και όραμα που θα βοηθήσουν στους αγώνες για κοινωνική αλλαγή. Να προσφέρει ένα φόρουμ σε έναν ευρύ κύκλο συγγραφέων, καθηγητών, ακτιβιστών που συνδέονται με τις απελευθερωτικές πολιτικές της Νέας Αριστεράς και των συνακόλουθων κινημάτων. Και τα έχει καταφέρει περίφημα. Το Znet αποτελεί, αυτή την στιγμή τη μεγαλύτερη, παγκοσμίως, πολιτική διαδικτυακή κοινότητα μιας άλλης δυνατής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Μιας αριστεράς πέρα από αγκύλωσης και προκαταλήψεις που ελευθέρα συζητά, προτείνει και δρα. Η Ελλάδα δεν έχει, μέχρι στιγμής, καταφέρει να αποκτήσει δική της, ανεξάρτητη φωνή, μέσα σε αυτή την κοινότητα. Νομίζουμε ότι ήρθε ο καιρός μια τέτοια προσπάθεια να γίνει πραγματικότητα. Περισσότερα την ερχόμενη Τρίτη...

Κε Υπουργέ εχετε θέση για το μέλλον των Κέντρων Πρόληψης;

Σε κρίση τα Κέντρα ΠρόληψηςΣε κρίση φαίνονται πως βρίσκονται τα Κέντρα Πρόληψης της χώρας και μέσα σ’ αυτά δυστυχώς δεν αποτελεί εξαίρεση και η δομή του Κέντρου Πρόληψης «ΑΡΙΑΔΝΗ» στην Θεσπρωτία.Από την μία η αδιαφορία των κυβερνητικών παραγόντων να πάρουν θέση στο θέμα και να λύσουν τα οικονομικής φύσεως προβλήματα που έχουν προκύψει, ο αρμόδιος φορέας για τα Κέντρα Πρόληψης ο ΟΚΑΝΑ δεν πληρώνει την συνεισφορά του μεταθέτοντας την ευθύνη στα αρμόδια Υπουργεία, και από την άλλη η έλλειψη ξεκάθαρων πολιτικών στο θέμα της πρόληψης έχουν δημιουργήσει ένα θολό τοπίο σχετικά με την μελλοντική λειτουργία των εν λόγω Κέντρων αφήνοντας έκθετο επιστημονικά καταρτισμένο προσωπικό που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει προσφέρει σημαντικό έργο στο τομέα δράσης του στην εκάστοτε περιοχή.Τα παραπάνω προκύπτουν από ανοιχτή επιστολή των εργαζόμενων στο Κέντρο Πρόληψης «ΑΡΙΑΔΝΗ» της Ηγουμενίτσας οι οποίοι καταγγέλλουν ότι παραμένουν απλήρωτοι εδώ και δύο μήνες ενώ και οι υποστηρικτικές δομές που στηρίζουν το επιστημονικό τους έργο υποβαθμίζονται με αποτέλεσμα όλα τα παραπάνω να συνδιαμορφώνουν την εικόνα εγκατάλειψης της πρωτογενούς πρόληψης στη Θεσπρωτία και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της εγχώριας διοίκησης και των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης.Η επιστολή των εργαζομένων έχει ως εξής:«Προβλήματα εργαζομένων στα Κέντρα ΠρόληψηςΤα Κ.Π. του ΟΚΑΝΑ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι οι κύριοι φορείς που εφαρμόζουν προγράμματα πρωτοβάθμιας πρόληψης χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών στην Ελλάδα. Τα Κέντρα διανύουν την πιο κρίσιμη περίοδο από την έναρξη λειτουργία τους καθώς τα περισσότερα από αυτά αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, χωρίς καμιά προοπτική διαχείρισης της κρίσης από την πολιτεία.Με την παρούσα επιστολή θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για τα προβλήματα λιτότητας και παραγκωνισμού που αντιμετωπίζουν τα Κέντρα Πρόληψης (74 στο σύνολό τους) τόσο σε επίπεδο εργασιακό όσο και να σας εκθέσουμε την ανησυχία μας σχετικά με την πολιτική της κυβέρνησης για την πρόληψη γενικότερα. Η λειτουργία των περισσοτέρων Κ.Π. έχει μια πορεία 15 χρόνων και πλέον στην Ελλάδα και καθώς το έργο τους κρίθηκε πρωτοπόρο και αποτελεσματικό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο το ένα γεννιόταν μετά το άλλο. Αυτή την στιγμή τα Κέντρα Πρόληψης, διανύουν την πλέον κρίσιμη περίοδο, μεγάλων θεσμικών και οικονομικών δυσκολιών .Η έλλειψη χρηματοδότησης, έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή εξαθλίωση πολλούς συναδέλφους εργαζόμενους στα Κέντρα Πρόληψης, που δεν μπορούν ν΄ αντιμετωπίσουν πλέον βασικές λειτουργικές δαπάνες όπως η θέρμανση, το τηλέφωνο και η καθαριότητα, ενώ σε άλλα υπάρχουν εργαζόμενοι απλήρωτοι για μήνες. Επιπλέον, η παύση λειτουργίας των εκπαιδευτικών κέντρων( ΕΠΙΨΥ ΕΚΤΕΠΝ) που υποστήριζαν το έργο των στελεχών πρόληψης, καθώς και η μη δυνατότητα συνεργασίας με άλλους εκπαιδευτικούς φορείς εμποδίζει και την δυνατότητα ενημέρωσης, ανταλλαγής πληροφοριών, εκπαίδευσης σε νέες μεθόδους, με αποτέλεσμα την απομόνωση των προγραμμάτων μας από τα διεθνή επιστημονικά δεδομένα.Όλα τα παραπάνω συνδιαμορφώνουν μια εικόνα εγκατάλειψης της πρωτογενούς πρόληψης. Τόσο τα Δ.Σ. των Κέντρων Πρόληψης όσο και το σωματείο εργαζομένων σε αυτά, έχουν προσπαθήσει πολλές φορές να συζητήσουν τα παραπάνω προβλήματα με τους αρμόδιους φορείς, αλλά δυστυχώς ο ένας «αρμόδιος» παραπέμπει στον άλλον, κανένας δεν παίρνει καμία ευθύνη. Η διοίκηση του ΟΚΑΝΑ μέχρι τώρα δεν έχει δώσει σαφείς απαντήσεις για το πότε θα εξοφλήσει το χρέος της, (6 εκ. ευρώ) ενώ από την άλλη η χρηματοδότηση από τους Κεντρικού Αυτοτελείς Πόρους των Δήμων και Κοινοτήτων είναι επισφαλής. Το Υπουργείο Εσωτερικών δεν εγκρίνει χρηματοδότηση με το αιτιολογικό ότι δεν εξοφλεί τα χρέη του ο ΟΚΑΝΑ. Ο ΟΚΑΝΑ μας παραπέμπει στο Υπουργείο Υγείας, το Υπουργείο Υγείας στο Υπουργείο Οικονομικών και πάει λέγοντας.Τα προβλήματα έχουν φτάσει ήδη και στο Κ.Π. «ΑΡΙΑΔΝΗ» ,παρά τις προσπάθειες του Δ.Σ. καθώς οι εργαζόμενοι εργάζονται δύο μήνες χωρίς να πληρώνονται. Το Δ.Σ. του Κ.Π. «ΑΡΙΑΔΝΗ» και οι τοπικοί φορείς (Δήμος Ηγουμενίτσας και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση ) φρόντισαν να καταβάλουν τις οικονομικές εισφορές τους, αυτό δεν είναι αρκετό ώστε να λυθούν τα προβλήματα.Φαίνεται πλέον καθαρά ότι δεν έχουν κανένα σκοπό οι «υπεύθυνοι» να κινητοποιηθούν για αυτή την κατάσταση. Φαίνεται ότι η πολιτεία προσπαθεί να αποσιωπήσει το πρόβλημα, μη παίρνοντας καμία θέση για το μέλλον της πρωτοβάθμιας πρόληψης για τα ναρκωτικά. Ο ΟΚΑΝΑ ΚΑΙ Ο Υπουργός Υγείας και Πρόνοιας είναι απόντες!!!!Οι εργαζόμενοι στο Κ.Π. «ΑΡΙΑΔΝΗ»
http://atsalakotaempros.blogspot.com/2008/03/blog-post_05.html

Πολιτική εκπροσώπηση για έναν κόσμο σε παγκοσμιοποίηση

Richard Falk *
Ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος απαιτεί νέους τρόπους πολιτικής εκπροσώπησης και συμμετοχής. “Θα μπορούσαμε ν’ αρχίσουμε καλώντας όλα τα εθνικά κοινοβούλια να ορίσουν ένα μέλος που να εδρεύει με συμβουλευτική ιδιότητα στο αμερικανικό Κογκρέσο και που να έχει δικαίωμα ψήφου μόνο όταν το υπό συζήτηση θέμα έχει επίδραση στο κράτος του”, προτείνει ο Richard Falk.
Λαμβάνοντας υπόψη τα κριτήρια στα οποία πρέπει να ανταποκρίνεται μια δημοκρατία για να είναι αποτελεσματική σύμφωνα με τις τρέχουσες πραγματικότητες της παγκόσμιας τάξης, δεν μπορούμε πλέον να σκεφτόμαστε μόνο με τα βεστφαλικά σημεία αναφοράς για τις εδαφικές κοινότητες όπως αυτές ορίζονται από τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο στερούνται πλήρως πολιτικών δικαιωμάτων και ισχύος καθώς δεν μπορούν να ψηφίσουν ή να συμμετάσχουν με κάποιο άλλο τρόπο στις εκλογές και τις πολιτικές διαδικασίες που διαμορφώνουν προς το καλύτερο ή το χειρότερο τις μοίρες τους. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών μέσα από τις πράξεις ή την απραξία της ρίχνει άμεσα τον ίσκιο της σε όλες ουσιαστικά τις κοινωνίες και όσες δέχονται αυτή την επίδραση είναι άνευ φωνής ή διεξόδου. Μέχρι να αντιμετωπιστεί αυτός ο βασικός παράγοντας, η διαδικασία αναζήτησης της παγκόσμιας δημοκρατίας δεν μπορεί να πάει πολύ μακριά. Όλοι μας ζούμε όλο και περισσότερο σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο και αν επιζητούμε δημοκρατική διακυβέρνηση, τότε χρειαζόμαστε νέους τρόπους πολιτικής εκπροσώπησης και συμμετοχής που να καθορίζονται, τουλάχιστον μερικώς, από εξω- εδαφικά κριτήρια.
Όσο μεγαλύτερη είναι η επίδραση εξωτερικών πολιτικών παικτών, τόσο πιο σημαντικό είναι να αναλογιστούμε ξανά τον τρόπο με τον οποίο οι κυρίαρχες αντιλήψεις εκπροσώπησης μπορούν να απαλλαγούν από εδαφικά κριτήρια έτσι ώστε να συνδεθούν αποτελεσματικά με την πολιτική εκπροσώπηση. Η επιβεβαίωση της πρόκλησης που αντιμετωπίζει η δημοκρατία εκφράστηκε στην προηγούμενη δεκαετία ή περίπου μέσα από την αυξανόμενη ανησυχία για την απάθεια των ψηφοφόρων που πηγάζει, μεταξύ άλλων παραγόντων, από την « χωρίς επιλογές δημοκρατία».Αυτή η αντίληψη έμοιαζε να προέρχεται από τις τάσεις των κυριότερων πολιτικών κομμάτων να συγκλίνουν γύρω από μια δέσμη πολιτικών που ανταποκρίνονται στις προτεραιότητες του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Ωστόσο, ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έφερε στην επιφάνεια άλλες ανησυχίες, ιδίως μια ευαισθητοποίηση έναντι της υπερεθνικής βίας είτε αυτή προέρχεται από μη κρατικούς παίκτες είτε από ένα παγκοσμιοποιημένο κράτος. Η βία των μη κρατικών παικτών, ανεξάρτητα πόσο σοβαρή είναι, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα είδος «εγκλήματος» και όχι ως «πόλεμος», αλλά οι πολιτικές του παγκοσμιοποιημένου κράτους πρέπει να υπόκεινται σε δημοκρατικό έλεγχο στο επίπεδο μιας παγκόσμιας πολιτικής. Για να μπορέσουμε έστω να το φανταστούμε, θα πρέπει να σκεφτούμε ποιοι τρόποι εκπροσώπησης θα επέτρεπαν στους λαούς του κόσμου να είναι και να νιώθουν συνδεδεμένοι με εξω- εδαφικές διαδικασίες αποφάσεων που επηρεάζουν την ασφάλεια και τη βιωσιμότητά τους.
Η πολιτική συμμετοχή δεν επιδρά στις πολιτικές
Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, και ανεξάρτητα από το πόσο αυτό αναγνωρίζεται, η αντικειμενική κατάσταση των περισσότερων ανθρώπων στον κόσμο είναι ότι υφίστανται νέα καθεστώτα με δυνητικά καταστροφικό αυταρχισμό, αυτή τη φορά σε πεδίο παγκόσμιο και με απειλητική προοπτική, που εκπορεύεται από διάφορα σημεία αναφοράς, αλλά ειδικότερα από τα κυβερνητικά στρατηγεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον. Η τάξη του κόσμου, όπως την ξέρουμε, διαμορφώνεται κυρίως σήμερα από τους μεγάλους στρατηγικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, με επιπτώσεις ζωής και θανάτου σε πολλές κοινωνίες, ιδίως στη Μέση Ανατολή. Εξαιτίας της κατανομής της στρατιωτικής βίας στον κόσμο και της προκλητικής, σε γενικές γραμμές, στάσης της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών σε ό,τι αφορά στο διεθνές δίκαιο, δεν υπάρχουν εμπόδια στην πορεία μιας απόφασης για την έναρξη πολέμων ή τη χρήση πυρηνικών όπλων. Η ψήφος στις εθνικές εκλογές δεν διασφαλίζει πλέον ούτε εδαφική ασφάλεια, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες αξιώνουν να αγνοούν την κυριαρχία κατά την καταδίωξη υπόπτων για τρομοκρατία ή άλλων εχθρικών στοιχείων. Επομένως, η συνεχιζόμενη αποκλειστική προσήλωση σε βεστφαλικές διευθετήσεις υπονομεύει τη δημοκρατική υπευθυνότητα με δύο τρόπους. Πρώτον, δεν παρέχονται τρόποι πολιτικής εκπροσώπησης που να μπορούν να επιδρούν σε πολιτικές που ακολουθούνται από έναν ηγεμονικό παίκτη. Δεύτερον, τα υποτελή κράτη, ακόμη κι αν είναι δημοκρατικά συγκροτημένα, δεν μπορούν πλέον να είναι σίγουρα ότι η εδαφική κυριαρχία τους δεν θα παραβιαστεί από έναν ηγεμονικό παίκτη. Κατά συνέπεια, οι πολίτες δεν μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματικό δημοκρατικό έλεγχο στην ίδια τους την πολιτική μοίρα, μέσα στο ίδιο τους το κράτος, ανεξάρτητα από το πόσο γνήσια αφοσιωμένη στη δημοκρατική διακυβέρνηση είναι η βεστφαλική εδαφική κοινότητα.
Εάν λοιπόν θέλουμε να πάρουμε σοβαρά τους στόχους και το ήθος της δημοκρατίας, δεν θα πρέπει πλέον να αρκεστούμε στη λογική μιας πολιτικής δημοκρατίας ενσωματωμένης σ’ έναν βεστφαλικό κόσμο αποτελούμενο από κυρίαρχα κράτη. Στην πραγματικότητα, βέβαια, ένας τέτοιος κόσμος δεν υπήρξε ποτέ, σήμερα όμως μ’ αυτό το είδος της παγκόσμιας κυριαρχίας που ασκούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η αναντιστοιχία μεταξύ της γεωγραφίας των κρατών και της γεωγραφίας της εξουσίας είναι τόσο σημαντική που υπονομεύει την κατανόησή μας για τη φύση της πολιτικής δημοκρατίας. Για να αντιδράσουμε σε αυτή τη συγκυρία πρέπει να αρχίσουμε να αισθανόμαστε, να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε ως παγκόσμιοι πολίτες και ως πολίτες-οδοιπόροι. Αγαπώντας πάντα τη χώρα μας, πρέπει να πάψουμε να έχουμε αυτή την τάση αποκλειστικής αφοσίωσης σε μια συγκεκριμένη περιοχή, που γέννησε καταστροφικά εθνικιστικά συναισθήματα του τύπου «το έθνος μου δίκαιο ή άδικο, το έθνος μου». Ένα ανάλογο, τυφλά εθνικιστικό, σύστημα αξιών καλλιεργήθηκε συνειδητά από κυρίαρχα κράτη στη διάρκεια των τελευταίων αιώνων, με αυξανόμενα καταστροφικές συνέπειες. Πρέπει να υπερβούμε αυτόν τον στενό, εδαφικό πατριωτισμό και να συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικό είναι να υιοθετήσουμε ένα ήθος ανθρώπινης αλληλεγγύης που θα μπορούσε να γεννήσει το πνεύμα και την πραγματικότητα ενός «κοσμοπολίτικου πατριωτισμού»
Ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση
Σ’ αυτό το σημείο, πρέπει να θέσουμε το ακόλουθο ερώτημα με την έννοια του επείγοντος: « Πότε η πολιτική παγκοσμιοποίηση θα αρχίσει να συμβαδίζει με την οικονομική παγκοσμιοποίηση;» Τα παγκόσμια αγαθά και οι ιδιότητες των πλούσιων και ισχυρών πρέπει να κατανεμηθούν πιο δίκαια στους φτωχούς και περιθωριακούς. Ένα σωστό πρώτο βήμα θα ήταν να ανταποκριθούν, σε πρώτο στάδιο, σ’ αυτή την πρόκληση οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνες μεταξύ κρατών οι Ηνωμένες Πολιτείες συμπεριφέρονται ως παγκόσμιο κράτος και όχι ως παραδοσιακό κυρίαρχο έθνος που περιορίζει τους νόμους του στο πλαίσιο της εδαφικής κυριαρχίας του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρκετές εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις σε περισσότερες από 60 χώρες, ναυτικές δυνάμεις σε όλους τους ωκεανούς, περιφερειακές στρατιωτικές διοικήσεις που καλύπτουν τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης της επικράτειάς τους, και επενδύουν πολλά για την επίτευξη της εποπτείας της κυριαρχίας τους από το διάστημα. Πραγματικά δεν είναι υπερβολή να αναγνωρίσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το πρώτο παγκόσμιο κράτος στην ιστορία και να επισημάνουμε ότι αυτή η πραγματικότητα έχει σοβαρές πολιτικές επιπτώσεις για το μέλλον της δημοκρατίας.
Εάν μια μη εδαφική λογική αποδέχεται τη ΝΑΦΤΑ για το εμπόριο και το χρήμα, γιατί να μην αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με μη εδαφικά κριτήρια για την ευημερία και την αυτοδιάθεση των λαών του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης, ως πρώτης κίνησης, μιας πιο περιφερειακής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας; Εμείς, στη βόρεια Αμερική, ας προτείνουμε τουλάχιστον μια επαναστατική ενέργεια, την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων κατά φάσεις σε αυτούς που δέχονται την επίδραση της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς να είναι πολίτες. Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε επιτρέποντας στους Καναδούς και τους Μεξικάνους να ψηφίζουν στις αμερικανικές εκλογές, αργότερα στις ευρωπαϊκές και τελικά να δώσουμε πλήρη ή μερική ψήφο σε όλους τους λαούς του κόσμου. Είναι περιττό να επισημάνουμε ότι αυτή η γραμμή σκέψης χαρακτηρίζεται εύκολα ως «ουτοπική» και, κατά συνέπεια, εύκολα απορρίπτεται. Θα μπορούσαμε επίσης ν’ αρχίσουμε με μεγαλύτερη μετριοπάθεια καλώντας όλα τα εθνικά κοινοβούλια να ορίσουν ένα μέλος που να συμμετέχει με συμβουλευτική ιδιότητα στο αμερικανικό Κογκρέσο, έχοντας δικαίωμα ψήφου μόνο όταν το υπό συζήτηση θέμα έχει επίδραση στο κράτος του. Ακόμη περισσότερο, κάθε περιοχή θα μπορούσε να εξουσιοδοτηθεί να επιλέγει έναν περιφερειακό εκπρόσωπο που να συμμετέχει στις συναντήσεις του αμερικανικού υπουργικού συμβουλίου, με δικαίωμα ψήφου όταν τα όποια θέματα έχουν επίδραση στην περιοχή την οποία εκπροσωπεί.
Ανοικοδομώντας τη δημοκρατική ζωή
Ας εμπιστευτούμε όμως τη φαντασία μας για να οραματιστούμε την αποδοχή αυτού του τρόπου ανοικοδόμησης της δημοκρατικής ζωής. Ας υποθέσουμε μάλιστα ότι, ως αποτέλεσμα ενός πολιτικού θαύματος, τέτοιες εκλογικές διαδικασίες γίνονταν υπαρκτές, τουλάχιστον στο δυτικό ημισφαίριο. Από μια τόσο πλεονεκτική θέση, δεν θα ήταν πλεόνασμα πίστης να σκεφτούμε πως ένα τέτοιο πρότυπο εξω- εδαφικής εκπροσώπησης και συμμετοχής στις αμερικανικές εθνικές εκλογές θα παρήγαγε πιο μετριοπαθείς ηγέτες με πιο κοσμοπολίτικη αντίληψη κι ότι αυτό, με τη σειρά του, θα παρήγαγε μια πιο νομιμοποιημένη βάση για την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Συμπεραίνω, ίσως επειδή το εύχομαι, πως αν ποτέ μια τέτοια καινοτομία εφαρμοζόταν, έστω μερικώς και σε πειραματική βάση, τότε θα ήταν πιο πιθανό να υιοθετήσει ένα κοσμοπολίτικο όραμα ο επόμενος Αμερικανός πρόεδρος παρά οι μελλοντικοί νικητές εκλογικών αναμετρήσεων, στην περίπτωση που συνεχίσουμε να στηριζόμαστε στις βεστφαλικές αντιλήψεις για την πολιτική κοινότητα, ένα εκλόγιμο εκλογικό σώμα και μια εδαφικά καθορισμένη έννοια εκπροσώπησης. Είναι πιο πιθανό η πολιτική να νομιμοποιηθεί από τους λαούς του κόσμου εάν διαπιστωθεί ότι προέρχεται από συμμετοχικές διαδικασίες που λαμβάνουν υπόψη τα γεωπολιτικά όπως και τα εδαφικά σύνορα.
Ας προχωρήσουμε πιο πέρα στη φαντασίωση μιας παγκόσμιας πολιτείας αφιερωμένης στην υλοποίηση δημοκρατικών αξιών. Ας υποθέσουμε ότι ολόκληρος ο κόσμος θα είχε τη δυνατότητα να ψηφίσει για τους μελλοντικούς Αμερικανούς προέδρους. Μπορεί να αρχίζαμε τότε να αναπτύσσουμε το είδος των πολιτικών εκστρατειών και ηγεσίας που χρειαζόμαστε στον 21ο αιώνα για να ανταποκριθούμε με σοβαρότητα στα πιο πιεστικά προβλήματα του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της φτώχειας, του φαινόμενου του θερμοκηπίου, του πολιτικού και θρησκευτικού φανατισμού, της πολιτισμικής μισαλλοδοξίας, της αναποτελεσματικής παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ασφαλώς, η άσκοπη ονειροπόληση δεν μας οδηγεί πολύ μακριά, εδώ που βρισκόμαστε όμως πώς αλλιώς μπορούμε να προχωρήσουμε; Νομίζω πως σ’ αυτούς τους επικίνδυνους καιρούς πρέπει ν’ ακούμε πιο προσεκτικά από άλλοτε προτάσεις που μοιάζουν τόσο έξω απ’ το «κουτί» ώστε φαίνονται επιπόλαιες. Αυτό που έχει τώρα στο «κουτί» της η πολιτική δημοκρατία μοιάζει πολύ αποκαρδιωτικό και μας οδηγεί με βεβαιότητα σε δρόμους που ενέχουν τον κίνδυνο μιας συλλογικής καταστροφής για την ανθρωπότητα ως σύνολο. Γι’ αυτό και μόνο το λόγο θα ήταν ανεύθυνο να απορρίψουμε ακόμη και εξωφρενικές προτάσεις για αλλαγή, εμμένοντας στην αδυναμία υλοποίησής τους . Σ’ αυτή τη στιγμή της ιστορίας, η υπόθεση της παγκόσμιας δημοκρατίας είναι για μένα ακαταμάχητη, ακόμη κι αν η πρακτική εφαρμογή της μοιάζει προς το παρόν τόσο απόλυτα ανέφικτη. Αποτελεί καθήκον των παγκόσμιων πολιτών και των πολιτών-οδοιπόρων να καλύψουν όσο πιο γρήγορα γίνεται το ανθυγιεινό κενό ανάμεσα στην επιτακτική ανάγκη για παγκόσμια δημοκρατία και τις πολιτικές εγκαθίδρυσής της. Σ’ αυτό το στάδιο, μια τέτοια επιτακτική ανάγκη αποτελεί τουλάχιστον έκκληση στην πολιτική και ηθική φαντασία. Εκτός κι αν αρχίσουμε να φανταζόμαστε την παγκόσμια δημοκρατία σε μετα-βεστφαλική γλώσσα, δεν έχουμε ελπίδα να φτάσουμε στη γη της επαγγελίας.
Το εφικτό δεν ορίζει το πραγματικό
Μπορεί να αναθαρρήσουμε αν σκεφτούμε πόσο πιο φτωχή θα ήταν η πρόσφατη ιστορία αν η εξέλιξή της είχε παραμείνει πιστή στους περιορισμούς της κοινής αντίληψης για το εφικτό. Εάν το εφικτό όριζε το πραγματικό, οι περισσότερες από τις πραγματικά συναρπαστικές αλλαγές των τελευταίων είκοσι ετών θα είχαν απορριφθεί ως ανέφικτες, λίγο πριν μας εκπλήξουν όταν πράγματι συνέβησαν. Αρκεί να θυμηθούμε πως αυτοί που προφήτευαν την πτώση του τείχους του Βερολίνου μερικά χρόνια πριν συμβεί, το 1989, θεωρούνταν ονειροπαρμένοι. Το ίδιο ισχύει για όσους πίστευαν, ενάντια στους οιωνούς, ότι θα ζούσαν αρκετό καιρό ώστε να βιώσουν την εμπειρία της απελευθέρωσης της ανατολικής Ευρώπης από τον καταπιεστικό σοβιετικό ζυγό που υπήρχε από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στη Νότια Αφρική, μόλις στα τέλη της δεκαετίας του ’80, οποιοσδήποτε προωθούσε το όραμα μιας Νότιας Αφρικής την οποία θα κυβερνούσε ο τότε φυλακισμένος Νέλσον Μαντέλα θα είχε αποπεμφθεί ως εκκεντρικός κάτοικος άλλου πλανήτη.
Με άλλα λόγια, το αδύνατο συμβαίνει ξανά και ξανά, μόνο όμως αν είμαστε αρκετά γενναίοι για να παλεύουμε ενάντια στους φαινομενικούς οιωνούς, έτσι ώστε να το κάνουμε να συμβεί. Αν λάβουμε υπόψη τις πολλές σοβαρές προκλήσεις εκεί έξω στον κόσμο, μόνο οι πολιτικές του αδύνατου μπορούν να μας δώσουν ελπίδα για το μέλλον. Πρέπει να εγκαταλείψουμε την αυτοπεριοριστική ιδέα της πολιτικής ως «τέχνης του εφικτού» και να δώσουμε στους ευφάνταστους εαυτούς μας την έννοια της πολιτικής ως «τέχνης του ανέφικτου», ή λιγότερο παράδοξα, της «αναζήτησης του αναγκαίου».
Ζούμε σε μια πολυεπίπεδη παγκόσμια πολιτεία η οποία υπόκειται σε μια γεωπολιτική μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης που στις μέρες μας δε δίνει μεγάλη προσοχή στις δημοκρατικές αρχές της συμμετοχής, της υπευθυνότητας και της νομιμότητας. Αυτή η διευθέτηση έχει πρακτικά ενσωματωθεί στο παγκόσμιο κράτος που διοικείται από την Ουάσιγκτον και αξιώνει για τον εαυτό του μια σειρά από μετα-βεστφαλικούς τρόπους δράσης. Οι υπάρχουσες μορφές δημοκρατικής υπηκοότητας εξακολουθούν να διαμορφώνονται από κρατικίστικες ιδέες και πρακτικές, εκτός, μέχρι ενός σημείου, στο εσωτερικό της περιφερειακής κυριαρχίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου μια ευρύτερη περιφερειακή πολιτεία έχει αποτελεσματικά απομακρύνει τον πόλεμο από τις εσωτερικές της σχέσεις και έχει θεσπίσει μορφές περιφερειακής δημοκρατικής συμμετοχής, ιδίως την περιφερειακή βουλή. Μια εναλλακτική οδός για να ανοίξουν οι αμερικανικές εκλογές σε μη εθνικούς απόντες ψηφοφόρους θα ήταν η καθιέρωση μιας παγκόσμιας βουλής λίγο πολύ στο πρότυπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που υπάρχει εδώ και αρκετές δεκαετίες. Για να αποκτήσει αξιοπιστία η παγκόσμια δημοκρατία χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, να μάθουμε να σκεφτόμαστε, να αισθανόμαστε και να φανταζόμαστε έξω απ’ το βεστφαλικό «κουτί»!

*O Richard Falk είναι κάτοχος της έδρας Albert G. Milbank στο πανεπιστήμιο του Princeton και επισκέπτης καθηγητής στο τμήμα Διεθνών Σπουδών του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Santa Barbara. Μερικά από τα βιβλία του είναι Η Παρακμή της Παγκόσμιας Τάξης: Η Αμερικανική Ιμπεριαλιστική Γεωπολιτική (2004) και Θρησκεία και Ανθρώπινη Παγκόσμια Διακυβέρνηση (Palgrave, 2001).

Occuppied minds...

του Gideon Levy*

"Φανταστείτε να σκότωναν μέσα σε μια εβδομάδα οι Παλαιστίνιοι μέσα σε μια εβδομάδα οι Παλαιστίνιοι δεκάδες Ισραηλινούς, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, όπως έκαναν οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις. Τι διεθνή κατακραυγή θα ξεσηκώναμε, και δικαιολογημένα. Μόνο στα δικά μας μάτια εμμένουμε εμείς οι Ισραηλινοί στην εικόνα της "αυτοσυγκράτησης" και της "μακροθυμίας". Τα τελευταία δύο χρόνια, έχουμε σκοτώσει περίπου 900 κατοίκους της Γάζας. Περίπου οι μισοί απο αυτούς ήταν άμαχοι. Αυτή είναι η εικόνα της "αυτοσυγκράτησής" μας. Ενω εμείς μετράμε τις ρουκέτες Κασάμ και τα θύματά τους, στη Γάζα μετράνε τους νεκρούς. Το να παρουσιάζουμε την κατάσταση σαν να μην έχουμε ακόμα εισβάλει στη Γάζα, σαν να μην έχουμε ακόμα"σαπίσει στο ξύλο τη Γάζα" έχει στόχο μόνο την εξαπάτηση. Ναι μπορεί να γίνουν περισσότερα: Να γίνουμε ακόμα πιο βίαιοι και ωμοί. Θλιβερή παρηγοριά. Λές και η πολιορκία, οι δολοφονίες, η επιδρομή του Σ/Κ δεν είναι αρκετά τρομακτική. Παραπλανητικός είναι και ο ισχυρισμός οτι εμείς, αντίθετα με αυτούς, δεν έχουμε πρόθεση να σκοτώσουμε παιδιά και πολίτες. Τα ισραηλινά όπλα είναι εξεζητημένα. Αν οι Παλαιστίνοι είχαν ελικόπτερα Απάτσι και κατασκοπευτικά αεροσκάφη τελευταίας τερχνολογίας σαν τα δικά μας, μπορούμε να εικάσουμε ότι θα επέλεγαν περισσότερο στρατηγικούς στόχους απο το προαύλιο ενός νοσοκομείου στο Ασκελον ή ένα χώρο στάθμευσης στο Σντερότ. Οι Κασάμ είναι το όπλο των φτωχών και αβοήθητων. Μια μεγάλη επιχείρηση βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην κορύφωσή της. Δεν έχει βοηθήσει καθόλου μέχρι στιγμής δεν θα βοηθήσει ποτέ. Οσο δεν μιλάμε στους γείτονές μας είποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

*Ισραηλινός αρθρογράφος απο την εφημερίδα "Haaretz" αναδημοσίευση απο τα ΝΕΑ, 3.3.2008

........................................................................................................................
Μεταφέρω απο το blog της Mona El -Farra( I am a physician by training, a human rights and women's rights activist by practice, in the occupied Gaza Strip)

Israel Intensify its attacks against Gaza
27th of februraymy sleep was lagely interuppted , last night so my daughter , the shooting was so heavy against diffrent areas of the city , as well as diffrent parts of the gaza strip , the jet fighters sound was too loud as well as the heliocapters sound ,this morning 28th of februaryit is dispropotional open war , civilians pay the price , 15 people were killed , as an outcome of last night attack , including 3 months old baby !!!!!!!!!(1000 children were killed in the last 5 years alone )on my way walking to the Red Crescent Society , (i donot have fuel in my car ), it is only 25 mintues , while walking , i can cleary hear successive explosions, from diffrent parts of the city , and the drune on the sky , and also can clearly see the security forces soldiers, outside thier headquarters , as it is under threat of bombing by the israeli military forces , i had to walk very fast , expecting the worse ,arriving my work to find out that we donot have enough fuel for the ambulance and the other work vehicles.no fuel entered Gaza since 17 days , our storage has been exhausted , oh my god this situation will have its desasterous impact on diffrent health facilities .Medical workers as always work under great pessure , and while iam trying to arrange for medical shipment entry to Gaza , donated by MECA , i endure living in such dangerous situation , and lack of electricity , we have scarce power 6- 8 hours daily at the moment ,fresh and clean pumped water is big proplem for most residents of Gaza,i feel fedup , exhausted and drained of talking about the same topics again and again , and things get worse and worse , so please understand me when i donot write ,safty is my big concern at the moment as well as meeting medical facilities medications and medical supplies needsjustice and peace is my great goal , please spread the word

Εχετε νέα;

Είναι αλήθεια ότι στις δημοκρατίες ο λαός φαίνεται να κάνει αυτό που θέλει….όμως, η πολιτική ελευθερία δε συνίσταται καθόλου στο να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Δηλαδή, μέσα σ’ ένα κράτος και σε μια κοινωνία με νόμους, η ελευθερία, δεν μπορεί να συνίσταται παρά σε εκείνο που οι πολίτες οφείλουν να θέλουν και να μη βιάζονται να κάνουν αυτό που δεν θέλουν. Οι πολίτες θα πρέπει να επιλέγουν, γνωρίζοντας γιατί, και να μπορούν να λένε και ΟΧΙ ακριβώς γνωρίζοντας. Οι πολιτικοί οφείλουν να κάνουν ακριβώς το ιδιο αναγνωρίζοντας τις περιστάσεις. Και οι εκπρόσωποι του τύπου, επίσης. Αλλά πάνω απ’ όλους και πρώτα οι Πολίτες χωρίς ρόλους και αξιώματα.

Παρακολουθώ κατά καιρούς τις συζητήσεις στα ΜΜΕ και διαπιστώνω ότι τα περισσότερα πρόσωπα αλλά και η όποια τεχνική τους, δηλαδή οι κραυγές, οι διακοπές, τα συνεχή εμπόδια να ολοκληρώσει ο 'συν-ομιλητής', οι πανομοιότυπες-αδελφές επιλογές, η παρουσίαση της κατ’ αποκοπήν αλήθειας, οι ομάδες, τα συντρίμμια, τα θεάματα, οι ανταγωνισμοί...οι προσπάθειες να ανοίξουν ή να περιγράψουν ένα...blog, τείνουν να γίνουν ξεπερασμένα μέσα. Και οι άνθρωποι που τα εκπροσωπούν είναι, πώς αλλιώς, επίσης ξεπερασμένοι. Από το στήσιμό τους μέχρι την ορολογία που χρησιμοποιούν. Απο τον τρόπο που κουνάνε τα χέρια τους μέχρι τη μαγκιά τους που ξεχυλίζει....Σχεδόν ξέρεις κάθε φορά ποιοι θα τα πουν και, κυρίως, τι θα πουν. Καμία έ κ π λ η ξ η!! Κανένα νέο.

Ακόμα και οι ‘υποστηρικτές’ των blogs είναι ο εξής ΕΝΑΣ (ίσως μεθαύριο κι ένας δεύτερος κάτω από τις ίδιες μεθόδους τηλεθέασης) που απλά ακολουθεί την πάγια τακτική του συστήματος των media, προφανώς όχι για να αποκαθηλώσει κάτι που ισχυρίζεται αλλά για να στηλώσει κάποιες δικές του ανάγκες….επιλέγει δηλαδή να λέει: ΝΑΙ και, μάλιστα, χωρίς κανείς να του το έχει αναθέσει…!! Οπως, οι περισσότεροι εκπρόσωποι....Μα το να λές ΝΑΙ είναι πάντα εύκολο, όταν σ’ ενδιαφέρει πρωτίστως ο εαυτός σου…Έτσι δεν είναι;

Ναι λένε και οι περισσότεροι υπάρχοντες και ανερχόμενοι πολιτικοί ή πολιτικάντες που απλά θέλουν να βρεθούν στη θέση των υπαρχόντων. Τόσο απλό….Λένε ΝΑΙ στις ίδιες δοκιμασμένες συνταγές, στη ίδια κατ’ αποκοπήν αλήθεια, αν όχι στο ίδιο ψέμα, στο ίδιο στρίμωγμα στις φωτογραφίες με τα κεφάλια που εξέχουν, στις ίδιες μπροστινές καρέκλες για να τους φωτογραφίσουν ή να τους προβάλλουν, στις ίδιες χαιρετούρες με 'ανωτέρους', ακόμα κι αν γνωρίζουν ότι αυτού του είδους η πολιτική είναι ξεπερασμένη κι ότι πάμε για άλλα. Είναι απλό: Έχουν προσδοκίες αλλά προσδοκίες που δεν αφορούν την κοινωνία, την οποία προφανώς και δεν εκπροσωπούν. Μα το να λές ΝΑΙ είναι πάντα πιο εύκολο όταν σ' ενδιαφέρει πρωτίστως ο εαυτός σου...Ετσι δεν είναι;

Δυστυχώς, για όλους όσους δεν το έχουν ακόμα καταλάβει η κοινωνία γνωρίζει να ξεπερνά ό,τι δεν της χρειάζεται ΕΓΚΑΙΡΩΣ και φυσικά δεν ρωτά κανένα και το κάνει Πρώτη.

Το ένστικτο της συλλογικής αυτοσυνειδησίας και της αντίδρασης στα κακέκτυπα του θεάματος έχει αρχίσει να λειτουργεί και είναι πλέον θέμα χρόνου να καταγραφεί με νούμερα.