ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΙΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ;

Τα αυτιστικά παιδιά! Κάποτε όμως τα παιδιά γίνονται άνδρες και γυναίκες. Το σώμα τους αναπτύσσεται και φτάνουν στην ωριμότητα, με όλα τα παρακολουθήματα. Η ψυχή τους, όμως, και το πνεύμα τους μένουν στάσιμα, κλεισμένα σε σκοτεινό θάλαμο, άγνωστο σε μας τους απέξω. Ακούνε και καταλαβαίνουν, αλλά «δεν θέλουν» να μιλήσουν, «δεν θέλουν» να επικοινωνήσουν. Έχουν συναισθήματα: αισθάνονται χαρά, λύπη, αγάπη, μίσος και αγανάκτηση, όπως όλοι μας, «δεν θέλουν» όμως να τα εκφράσουν, να μιλήσουν γι' αυτά ή τα εκφράζουν με δικό τους τρόπο, συχνά βίαιο.

Ο αυτισμός είναι σχετικά «νέα αρρώστια». Υπάρχει βέβαια από καταβολής κόσμου, αλλά «ανακαλύφθηκε» μόλις τον περασμένο αιώνα. Μέχρι τότε, αλλά και τώρα ακόμη, τα αυτιστικά άτομα συγχέονταν και εξακολουθούν να συγχέονται με τα ψυχικά ασθενή ή εκείνα που πάσχουν από νοητική καθυστέρηση. Και, φυσικά, κλείνονταν και κλείνονται σε ψυχιατρεία και άσυλα. Ο αυτισμός δεν είναι ούτε ψυχασθένεια ούτε διανοητική καθυστέρηση. Μπορεί όμως να καταλήξει και στο ένα και στο άλλο, αν αφήσουμε στη μοίρα το αυτιστικό άτομο.

Η ψυχοθεραπεία και τα ψυχοφάρμακα δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Το αυτιστικό άτομο είναι απροσπέλαστο σε κάθε ψυχοθεραπευτική προσπάθεια, ενώ τα ψυχοφάρμακα επιδεινώνουν την κατάστασή του. Η επιβάρυνση όμως που προκαλούν στην οικογένεια είναι τόσο μεγάλη και βασανιστική και επιπλέον τόσο πολυδάπανη, ώστε πολλοί γονείς αναγκάζονται να καταφύγουν σε ψυχιατρεία, σε άσυλα και σε ηρεμιστικά ιδιοσκευάσματα. Δεν υπάρχει φάρμακο; Με την έννοια του ιδιοσκευάσματος δεν υπάρχει. Το μόνο φάρμακο, που τουλάχιστον ανακόπτει ή επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου και βελτιώνει κάπως τη ζωή του αυτιστικού ατόμου και του περιβάλλοντός του είναι η ειδική αγωγή από ειδικευμένο προσωπικό.

Δεν είναι εξακριβωμένο πού ακριβώς οφείλεται ο αυτισμός. Η ασθένεια είναι «νέα» και οπωσδήποτε νέα και η επιστήμη που την παρακολουθεί, μόλις τώρα προσπαθεί να συγκεντρώσει τα στατιστικά στοιχεία, ώστε να την περιγράψει με κάποια πληρότητα. Οι επιστήμονες μάλλον καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οφείλεται σε βλάβη του εγκεφάλου, αλλά δεν γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι και το πότε και πώς προκλήθηκε. Οι γονείς αντιλαμβάνονται τον αυτισμό, ακριβέστερα ότι «κάτι έχει το παιδί» μετά παρέλευση αρκετού χρόνου από τη γέννησή του και πιστεύουν ότι φέρει εκ γενετής την ασθένεια. Αλλοι σχηματίζουν την υπόνοια ότι προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της γέννας ή στα πρώτα στάδια της ζωής του βρέφους ή ακόμη και κατά τη διάρκεια της κύησης.

Πόσα αυτιστικά άτομα υπάρχουν στην Ελλάδα; Κανείς δεν ξέρει και μάλλον δεν υπάρχει τρόπος ακριβούς καταμέτρησης, καθώς πολλές φορές ο αυτιστικός εκλαμβάνεται, ενίοτε και σκόπιμα, ως ψυχικά ασθενής ή νοητικά καθυστερημένος. Όταν καταργήθηκε, με επέμβαση της E.E., το άσυλο της Λέρου, σχηματίσθηκε η υπόνοια ότι πολλοί ασθενείς δεν έπασχαν από ψυχική νόσο, αλλά από αυτισμό. Στις βαριές περιπτώσεις του αυτισμού, όπου λείπει παντελώς ο λόγος και η επικοινωνία, είναι πολύ δύσκολη ή αδύνατη, παρατηρείται νοητική καθυστέρηση, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι οφείλεται στην ασθένεια ή στη μοιραία εξέλιξή της.

Έγινε διεθνώς αποδεκτό ότι στα 10.000 άτομα τα 50 είναι αυτιστικά. Συνεπώς, η Ελλάδα έχει 50.000 αυτιστικά άτομα. Διεθνώς παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο ότι τα 2/3 των αυτιστικών είναι άνδρες και το 1/3 γυναίκες. Η Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων κατέγραψε 657 περιπτώσεις αυτιστικών παιδιών σχολικής ηλικίας. Να σημειώσουμε εδώ ότι η ειδική αγωγή δεν απαιτείται μόνο για τα παιδιά, αλλά για όλα τα αυτιστικά άτομα σε ολόκληρη τη ζωή τους, προκειμένου να κρατηθούν σε κάποια υποφερτή κατάσταση. Είναι βέβαιο ότι η κατάσταση επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου, όταν δεν υπάρχει ανασταλτική αγωγή.

Σήμερα, το βάρος των αυτιστικών ατόμων φέρουν, σχεδόν αποκλειστικά, οι γονείς και οι οικογένειές τους. Τα αυτιστικά άτομα έχουν μεγάλη προσκόλληση στους γονείς και ιδιαίτερα στη μάνα, η οποία υποχρεώνεται να ασχολείται μόνο με το αυτιστικό παιδί και όταν αυτό μεγαλώσει. Στην Ελλάδα σημειώθηκε μία τουλάχιστον αυτοκτονία μητέρας, αρκετές απόπειρες αυτοκτονίας και μία περίπτωση, όπου η μητέρα αποπειράθηκε να σκοτώσει το παιδί της και η ίδια να αυτοκτονήσει! Δημοσιεύουμε σε ένθετο παλαιότερη επιστολή μιας μητέρας, η οποία προσπαθεί να περιγράψει τη ζωή της με το αυτιστικό παιδί της.

Πρόσφατα, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, έπειτα από προσφυγή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας για την Προστασία των Αυτιστικών Ατόμων καταδίκασε το γαλλικό κράτος γιατί δεν έλαβε τα απαιτούμενα μέτρα για την προστασία και την ειδική αγωγή των αυτιστικών ατόμων. Με βεβαίωσαν και το πιστεύω ότι η φροντίδα και η προστασία στη Γαλλία βρίσκεται... σε υψηλό επίπεδο σε σχέση με την Ελλάδα, εναντίον της οποίας κανείς ακόμη δεν προσέφυγε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, αλλά μην αποκλείετε ότι αυτό δεν θα συμβεί στο μέλλον.

Έπειτα από πολλές προσπάθειες της Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων περιελήφθη στον νόμο 2817 του 2000, ως ξεχωριστή περίπτωση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, η ομάδα των αυτιστικών. Για τα παιδιά σχολικής ηλικίας προβλέπεται η φοίτηση σε ειδικά σχολεία, και όπου δεν υπάρχουν, στα άλλα σχολεία αλλά με ειδικό δάσκαλο. Υποτίθεται ότι η πολιτεία εκπληρώνει τη συνταγματική της υποχρέωση να παρέχει δωρεάν βασική εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά, χωρίς εξαίρεση.

Η πραγματικότητα είναι μάλλον ζοφερή. Ειδικά σχολεία με εκπαιδευμένο προσωπικό υπάρχουν τα εξής ελάχιστα: ένα στη Θεσσαλονίκη, ένα στην Παμμακάριστο στην Αθήνα, που λειτουργεί πολύ καλά, ένα στον Πειραιά που δεν λειτουργεί, ένα στα Χανιά που επίσης δεν λειτουργεί και ένα στα Γιάννενα. Επίσης, στου Nταού Πεντέλης, η ψυχολόγος Aλεξάνδρα Pούσσου κάνει πολύ καλή δουλειά, αλλά με επικουρικές φιλανθρωπικές ενισχύσεις. Στα κοινά σχολεία γρήγορα διαπιστώνουν ότι το αυτιστικό παιδί δεν μπορεί να παρακολουθήσει, ειδοποιούν τους γονείς και με αυτό φαίνεται ότι εξαντλούνται οι υποχρεώσεις της Πολιτείας! Στις βαριές περιπτώσεις αυτιστικών παιδιών φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από το ψυχιατρείο και το άσυλο, δημόσια και ιδιωτικά, όπου οι γονείς απλώς «παρκάρουν» το παιδί τους. Εν τούτοις η ειδική αγωγή θεωρείται το μόνο φάρμακο για τα αυτιστικά άτομα που μπορεί να αποτρέψει ή να επιβραδύνει την εξέλιξη της ασθένειας στο χειρότερο.

Εκτός από τα ελάχιστα ειδικά σχολεία, υπάρχουν επίσης ελάχιστα κέντρα διαβίωσης (και προστασίας) αυτιστικών ατόμων. Πολύ καλά λειτουργούν τα κέντρα της Zίτσας (ξεκίνησε από φιλανθρωπική πρωτοβουλία και χρηματοδοτείται από το κράτος, το κέντρο «Ελευθερία» της Λάρισας, δωρεά της ημερήσιας εφημερίδας «Ελευθερία». Το κέντρο στη Νέα Ιωνία του Βόλου, κτιριακά έτοιμο από χρόνια, δεν κατέστη δυνατό να λειτουργήσει, ενώ εντάχθηκε στο B΄ KΠΣ! Περίπου αυτά είναι όλα κι όλα! Υπάρχουν και μερικά ιδιωτικά κέντρα διαβίωσης.

Τέλος, το κράτος χορηγεί 200 ευρώ τον μήνα σε κάθε αυτιστικό άτομο, εφόσον διαπιστωθεί (πώς) ότι έχει αναπηρία 67% από νοητική στέρηση.

Το σημείωμα αυτό προέκυψε από συζήτηση με τον πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων, τον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και πατέρα δύο δίδυμων αυτιστικών παιδιών, κ. Χρήστο Aλεξίου. Το σημείωμα έχει ένα σκοπό, να δείξει τη σκοτεινή πλευρά της αναπηρίας, εκεί που δεν υπάρχει ούτε λάμψη ούτε μεγαλείο ούτε αξιοπερίεργο ούτε αξιοθαύμαστο.



Το άρθρο προέρχεταιαπό το Special Education
http://www.specialeducation.gr/

Η URL αυτού του άρθρου είναι:
http://www.specialeducation.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=212

ANTIO

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS

Μαμάη 3, 10440, ΑθήναΤηλ./Fax: 210 822 8795Email:

info@medsos.grΙστοσελίδα: http://www.medsos.gr/
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Υπογραφή Μεσογειακού Πρωτοκόλλου για τις Παράκτιες Περιοχές -Ένα θετικό αλλά ανεπαρκές βήμα
Το Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS χαιρετίζει την υπογραφή του Μεσογειακού Πρωτόκολλου για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Παράκτιων Ζωνών, από τα κράτη-μέλη και την Ελλάδα στο πλαίσιο της διήμερης Συνόδου των Μεσογειακών Χωρών που διεξήχθη στη Μαδρίτη (20-21/1/2008). Με βάση, όμως, το γεγονός ότι βαθαίνει συνεχώς το έλλειμμα μεταξύ λόγων και έργων πολλών κυβερνήσεων και ότι η παράκτια ζώνη δέχεται πλέον υπερβολικές πιέσεις που δημιουργούν μη αντιστρεπτές καταστάσεις, το Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για την αποτελεσματικότητά του και το στόχο του να προωθήσει τη βιώσιμη ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών της Μεσογείου, καθώς φαίνεται να είναι γενικόλογο κείμενο κατευθύνσεων χωρίς ποσοτικοποιημένους στόχους και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εφαρμογής και δεσμεύσεων.
Το πολυαναμενόμενο έβδομο Πρωτόκολλο της Σύμβασης της Βαρκελώνης, το οποίο ακολούθησε μια συστηματική διαδικασία σύνταξης και διαβούλευσης πέντε σταδίων, κατέληξε σε ένα συμβιβαστικό - συναινετικό κείμενο και τελικά υπεγράφη από όλα τα κράτη μέλη, είναι μια σημαντική εξέλιξη, καθώς αποτελεί ένα νομικό δεσμευτικό - ρυθμιστικό κείμενο διεθνούς συνεργασίας για τη διαχείριση των παράκτιων περιοχών. Μένει, βέβαια, τώρα τα κράτη-μέλη της Σύμβασης να το υιοθετήσουν και να το ενσωματώσουν στην εθνική τους νομοθεσία, για να τεθεί έτσι σε νόμιμη ισχύ.
Όπως δήλωσε ο Μιχάλης Θεοδωρόπουλος, Υπεύθυνος θεμάτων ακτών του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS «με μια προσεχτική ανάγνωση του Μεσογειακού Πρωτόκολλου για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση των Παράκτιων Ζωνών, καθώς και των αναφορών από τις πέντε συναντήσεις των κρατών-μελών, μπορεί να παρατηρήσει κανείς την πλήρη έλλειψη συγκεκριμένων στόχων, δεσμεύσεων - μέτρων και χρονοδιαγραμμάτων. Σε μια προσπάθεια συγκερασμού και σύνταξης ενός «ευέλικτου» συναινετικού κειμένου, που δεν θα επηρεάζει τις επιμέρους οικονομικές πολιτικές των κρατών-μελών, διαμορφώθηκε ένα κείμενο που αναφέρεται σε ορισμούς και γενικές κατευθύνσεις για τα κράτη-μέλη, χωρίς ωστόσο καμία αναφορά σε ημερομηνίες και δέσμες μέτρων. Ζητάμε, λοιπόν, από το ΥΠΕΧΩΔΕ να μας πει- δεδομένων των πρακτικών των συναντήσεων- ποιος ήταν ο ρόλος του στη διαμόρφωση ενός τόσο «ευέλικτου» κειμένου και τι έκανε για να διασφαλίσει την αποτελεσματική εφαρμογή του Πρωτοκόλλου μέσα από τη στήριξη συγκεκριμένων δεσμεύσεων - μέτρων, στόχων και χρονοδιαγραμμάτων».
Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ επεξεργάζεται Σχέδιο Κοινής Υπουργικής Απόφασης για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση του Παράκτιου και Νησιωτικού Χώρου. Ο Νίκος Χρυσόγελος, Πρόεδρος του ΔΣ του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS, τόνισε ότι «γεννιέται εύλογα το ερώτημα, αν το Σχέδιο ΚΥΑ θα ανταποκρίνεται στις κατευθύνσεις του Πρωτοκόλλου και θα περιλαμβάνει δεσμεύσεις και δέσμη μέτρων εφαρμογής, αλλά και αν θα τεθεί σε ενδελεχή και ουσιαστικό διάλογο με τις προτάσεις των κοινωνικών εταίρων να παίρνονται σοβαρά υπόψη από την ηγεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ, καθώς η μέχρι τώρα εμπειρία με το Γενικό Χωροταξικό Σχέδιο και το Ειδικό Χωροταξικό Σχέδιο του Τουρισμού είναι αρνητική. Είναι καιρός το ΥΠΕΧΩΔΕ, αντί να ανοίγει μέτωπο με τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και με τον ευρωπαίο Επίτροπο για το Περιβάλλον, να αλλάξει πολιτική, να αναλάβει τις ευθύνες του για την προστασία του περιβάλλοντος και να προωθήσει ουσιαστικό διάλογο, τόσο με τους περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς φορείς, όσο και με τον Επίτροπο για το Περιβάλλον, μια και αυτό προκύπτει πλέον ως απαίτηση από την ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία (μεταξύ άλλων και από το Πρωτόκολλο που υπέγραψε η Ελλάδα). Και φυσικά περιμένουμε το Ειδικό Χωροταξικό και το Σχέδιο ΚΥΑ για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση του παράκτιου και νησιωτικού χώρου, να ενσωματώνει και να προωθεί τις πολιτικές κατευθύνσεις του Πρωτοκόλλου και όχι να τις αντιστρατεύεται, όπως έγινε με το γενικό Σχέδιο Χωροταξικού Σχεδιασμού».
Για περισσότερες πληροφορίες:Άννα Κοντολέων, Υπεύθυνη Τύπου και ΕπικοινωνίαςΔίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOSΤηλ: 210 8228795 – 6974 829523Φαξ: 210 8253435E-mail: mailto:annako@medsos.gr" href="mailto:annako@medsos.gr">annako@medsos.gr

Τα χαρακτηριστικά μιάς νέας 'κρίσιμης μάζας' αντιπροσώπευσης στο διαδίκτυο.

Το 1987 ο Michael Albert και η Lydia Sargent δημιουργούν το "zmag",ένα περιοδικό πολιτικού ακτιβισμού που σκοπό είχε να ταχθεί κόντρα στο αμερικάνικο κατεστημένο. Σημαντικές προσωπικότητες στήριξαν την προσπάθεια μεταξύ των οποίων και ο μεγαλύτερος, ίσως, φιλόσοφος του 20ου αιώνα, ο Noam Chomsky. Το 1995, το zmag απέκτησε και ψηφιακή ταυτότητα με την δημιουργία του Znet.org. Το Znet.org είναι αυτή την στιγμή κάτι περισσότερο από ένα απλό portal πολιτικού ακτιβισμού. Γύρω από την ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού έχει δημιουργηθεί μία "κοινότητα" από κόμβους και ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτήν την αλληλεπιδραστική σχέση. Η δράση της "κοινότητας" και οι πολιτικές ιδέες της συνοψίζονται στο μότο που περιλαμβάνεται ως υπότιτλος στην κεντρική σελίδα του Z-net: "Μία κοινότητα ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την κοινωνική αλλαγή".

Πρόσφατα το eforum συνεργάστηκε με το znet κι έτσι είχα την ευκαιρία ν' απευθύνω την παρακάτω ερώτηση στον ιδρυτή, M. Albert

Tractatus: Είναι παγκόσμιο φαινόμενο, ότι η πολιτική έχει δώσει τη θέση της στο θέαμα. Μερικοί πολιτικοί και πολίτες έχουν μετατραπεί σε παθητικοί θεατές μέσω των ΜΜΕ σε εξελίξεις που παρουσιάζουν την διαφθορά, το μαύρο χρήμα, και το νεποτισμό ως τους λόγους που έχουν καταστρέψει το ηθικό επίπεδο και τη βούληση των εκπροσώπων του λαού. Με ποιό τρόπο πιστεύετε ότι το διαδίκτυο έχει τη δυνατότητα να προσφέρει νέες μορφές αντιπροσώπευσης σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, ενώνοντας τις φωνές των ανθρώπων σε παγκόσμια κλίμακα;
Μ. Albert:
Το διαδίκτυο, είναι ένα εργαλείο το οποίο μας επιτρέπει με πολύ χαμηλό κόστος -και αυτός είναι ο σημαντικός παράγοντας- να επικοινωνούμε με ένα μεγάλο αριθμό ατόμων. Σε σύγκριση με την τηλεόραση για παράδειγμα, της οποίας το κόστος είναι τεράστιο ή με το ραδιόφωνο, που επίσης κοστίζει πολύ περισσότερο, το διαδίκτυο είναι σχετικά φτηνό. Επιπλέον μας επιτρέπει όχι μόνο να στέλνουμε γραπτά μηνύματα στα άτομα που απευθυνόμαστε, αλλά μηνύματα με βίντεο και ήχο. Επομένως είναι πολύ αποτελεσματικό, αλλά το βασικό ζήτημα είναι ποιό είναι το περιεχόμενο του μηνύματος. Εαν απευθύνουμε μηνύματα τα οποία δεν πρόκειται να εμπνεύσουν το λαό και δεν δίνουμε στο λαό ένα καινούργιο όραμα και δεν μεταδίδουμε στον λαό ιδέες με συνοχή και αν δεν πρόκειται να μεταδώσουμε στο λαό πραγματικές δεσμεύσεις, το διαδίκτυο χάνει την αξία του. Διότι είναι το περιέχομενο που δίνει αξία στο διαδίκτυο. Είναι σαν να ρωτάμε εάν η τηλεόραση η οποία έρχεται σε επαφή με εκατομμύρια, εκατοντάδες εκατομμύρια ατόμων μπορεί να συνεισφέρει στη δημιουργία συμμετοχικής κοινωνίας; Όχι! Συμβάλλει σε κάποιο βαθμό στη διασκέδαση, και σε σημαντικό βαθμό σε σύγχιση: Όσο περισσότερο παρακολουθείς, τόσα λιγότερα μαθαίνεις. Επομένως, παίζει σημαντικό ρόλο η ουσία των θεμάτων που κοινοποιούνται μέσα από το διαδίκτυο. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το διαδίκτυο σαν μέρος της διαδικασίας δημιουργίας τεράστιων κινημάτων που έχουν κοινό όραμα και κοινές δεσμεύσεις; Φυσικά! αυτό προσπαθούμε να επιτύχχουμε. Επομένως η απάντηση στην ερώτηση είναι ότι το διαδίκτυο είναι σημαντικό, αλλά εξαρτάται από το περιεχόμενο που βάζουμε στο διαδίκτυο. Εάν το μόνο που κάνουμε με το διαδίκτυο ή με οποιοδήποτε άλλο μηχανισμό που έχουμε στη διάθεσή μας είναι να διαμαρτυρόμαστε, εάν το μόνο που κάνουμε είναι να απευθυνόμαστε στο λαό λέγοντας μόνο πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, πόσο η πραγματικότητα μας πληγώνει, πόσο η πραγματικότητα μας καταβάλλει, και δεν δίνουμε μηνύματα για το τι θέλουμε, για τις προσδοκίες μας, για τους σκοπούς μας, και πως οι δραστηριότητές μας μπορούν να οδηγήσουν στην επίτευξη των στόχων μας, τότε το μόνο που κάνουμε είναι να δημιουργούμε σκεπτικισμό, κυνισμό, κατάθλιψη. Δεν θα δημιουργήσουμε με αυτό τον τρόπο κινήματα. Το να λέμε μόνο ότι η κατάσταση είναι άσχημη, η κατάσταση είναι φρικτή, ότι η κατάσταση είναι πολύ φρικτή, δεν πρόκειται να οδηγήσει τους ανθρώπους να δώσουν τους εαυτούς τους στη δημιουργία ενός καλύτερου αύριο. Διότι οι άνθρωποι είναι δυνατό να εκλάβουν αυτά τα φρικτά πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους ως αναπόφευκτα. Εάν σας πω για παράδειγμα, ελάτε μαζί μου σε ένα κίνημα εναντίον της γήρανσης, εναντίον του να γερνάς, θα θεωρήσεις ότι ενδεχομένως είμαι τρελός! Δεν μπορείς να δημιουργήσεις ένα ακτιβιστικό σοσιαλιστικό κίνημα εναντίον της γήρανσης Αυτό είναι γελοίο. Αλλά γιατί είναι γελοίο; Η γήρανση σε τελική ανάλυση μας εξουθενώνει Μειώνει τις δυνατότητές μας, μειώνει αυτά που μπορούμε να κάνουμε και τελικά μας σκοτώνει. Σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους από τις βόμβες, από τη φτώχεια από οποιαδήποτε άλλη αιτία. Έτσι, είναι ο χειρότερος δολοφόνος στον πλανήτη και όμως όταν λέω να δημιουργήσουμε μια κίνηση εναντίον, η αντίδραση είναι ότι ”είσαι τρελός”. Και πράγματι θα ήμουν τρελός να δημιουργήσω ένα κίνημα εναντίον της γήρανσης, γιατί το γήρας είναι μέρος της ζωής, είναι μέρος της ύπαρξής μας. Και δεν κάνεις ένα κίνημα εναντίον της γιατί είναι αναπόφευκτη. Εάν λοιπόν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η φτώχεια είναι αναπόφευκτη, εάν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος ότι το μίσος είναι αναπόφευκτο -και αυτό είναι αυτό που πιστεύουν οι άνθρωποι- Πιστεύουν ότι όλα αυτά τα δεινά είναι αναπόφευκτες καταστάσεις της ζωής, ότι είναι μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Και όταν εμείς τους λέμε να έρθουν μαζί μας σε ένα κίνημα εναντίον της φτώχειας, να έρθουν μαζί μας σε ένα κίνημα εναντίον του ρατσισμού, να έρθουν μαζί μας σε ένα κίνημα εναντίον του πολέμου, να έρθουν σε ένα κίνημα εναντίον του εξευτελισμού των ανθρώπων που είναι υποταγμένοι στις διαταγές και βουλές άλλων ανθρώπων, αυτό το εκλαμβάνουν ως το αντίστοιχο του έλα μαζ μας σε μια κίνηση εναντίον της γήρανσης, έλα μαζί μου να ”διώξουμε τον άνεμο φυσώντας” δηλαδή έλα μαζί μου σε ένα αποτυχημένο εγχείρημα, έλα μαζί μου ”να σπρώξουμε τεράστιους βράχους στην ανηφορική πλαγιά του βουνού”, που θα έχει ως μόνο αποτέλεσμα να συντριβούμε από αυτούς όταν θα γυρίσουν στην μεριά μας. Έλα μαζί μου σ΄ένα εγχείρημα χωρίς σκοπό. Και δεν μπορούμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα με απλά να δίνουμε περισσότερα στοιχεία σχετικά με το ότι η φτώχεια πληγώνει, ότι ο πόλεμος πληγώνει ότι ο ρατσισμός πληγώνει. Γιατί με τον ίδιο τρόπο δεν μπορούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να συμμετέχουν σε ένα κίνημα εναντίον της γήρανσης με το να λέμε ότι το γήρας είναι δεινό. Δεν είναι αυτό που εμποδίζει τα άτομα στην συμμετοχή τους σε μια κίνηση. Με το να δώσουμε ακόμη ένα στοιχείο που δείχνει ότι η γήρανση είναι δεινό, δεν έχουμε αντιμετωπίσει τα αίτια για τα οποία τα άτομα δεν συμμετέχουν σε μια ομάδα εναντίον της γήρανσης. Όταν δίνουμε ακόμα ένα επιχείρημα ότι η φτώχεια, ο πόλεμος ή οτιδήποτε άλλο πληγώνει, δεν αντιμετωπίζουμε τον λόγο για τον οποίο οι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε αυτές τις κινήσεις εναντίον της φτώχειας, του πολέμου κτλ. Το μόνο που κάνουμε είναι να ενισχύουμε το αίσθημά τους ότι είναι αναπόφευκτες καταστάσεις της ζωής. Αυτό που, νομίζω, πρέπει να κάνουμε για να δημιουργήσουμε ακτιβιστικές κινήσεις είναι να δείξουμε με πειστικότητα και χωρίς αμφιβολία, ότι αυτά τα κοινωνικά προβλήματα δεν είναι αξεπέραστα. Ότι δηλαδή μπορούμε να έχουμε θεσμούς που δεν προκαλούν τον εξευτελισμό της υποταγής ενός ανθρώπου στον άλλο, δεν παράγουν φτώχεια, δεν παράγουν πόλεμο ή ρατσιμό και αντίθετα θα παράγουν σχέσεις που θα μας γεμίζουν ως ανθρώπους, σχέσεις στις οποίες οι άνθρωποι θα έχουν τον έλεγχο της ζωής τους κτλ. Θα πρέπει να μπορέσουμε να βρούμε τους τρόπους να το πραγματοποιήσουμε αυτό χωρίς αμφιβολία και να πείσουμε. Είναι αλήθεια ότι εάν έχουμε μια πειστική πρόταση και πούμε: ότι αν δώσεις κομμάτι από το χρόνο σου, από την ενέργειά σου, ενδεχομένως και από το εισόδημά σου στην προσπάθεια να ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα και να παράγουμε συγκεκριμένα οφέλη, τότε θα έχεις κάνει κάτι χρήσιμο και δε θα έχεις χάσει το χρόνο σου, αλλά θα είσαι μέρος μιας διαδικασίας που θα νικήσει. Εαν δημιουργήσουμε μια τέτοια πρόταση, τότε νομίζω ότι το παιχνίδι έχει τελειώσει. Ειλικρινά πιστεύω ότι στο σημείο αυτό είμαστε σε τροχιά νίκης. Αυτό είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο. Αυτό είναι το εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσουμε. Και η ερώτηση είναι: προσπαθούμε να το κάνουμε αυτό; Και η απάντηση είναι: συνήθως όχι. Aυτό είναι το πολύ παράξενο. Η απάντηση είναι ότι η αριστερά συνήθως δεν προσπαθεί να κάνει αυτή την πρόταση. Αντίθετα, και δεν αναφέρομαι καν στην αυτο-υπονόμευση και στα συντροφικά μαχαιρώματα που παρατηρούνται συχνά κτλ, αλλά αυτό που κάνουμε είναι ότι μαζεύουμε περισσότερα και περισσότερα δεδομένα σχετικά με το ότι τα άσχημα πράγματα που συμβαίνουν μας πληγώνουν. Αυτό κάνουμε στα γραπτά μας, στις συζητήσεις μας, και ξανά θα τονίσω ότι είναι σαν να λέμε ότι το γήρας πληγώνει σαν να αποφεύγουμε το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν πείθουμε ότι διαθέτουμε κάποια λύση, είτε αναφερόμαστε σε λύσεις σχετικά με μια καλύτερη δομή της κοινωνίας που θα γεμίζει τον πολίτη περισσότερο, ή τον τρόπο με τον οποίο θα επιτευχθεί αυτή η κοινωνική δομή. Και αν δεν αντιμετωπίσουμεαυτό το ζήτημα, τότε δεν πρόκειται να αντιμετωπίσουμε το εμπόδιο που εμποδίζει τους ανθρώπους να συμμετέχουν στις κινήσεις. Αυτό λοιπόν εννοούσα όταν έλεγα προηγουμένως ότι έχουμε ένα πρόβλημα οράματος και ότι επίσης υπάρχει το πρόβλημα σχετικά με την ικανοποίηση που πρέπει να αντλήσουν τα άτομα μέσα από τη συμμετοχή τους στις κινήσεις. Αυτά είναι τα δύο εμπόδια, οι δύο δύσκολες διεργασίες τις οποίες πρέπει να δημιουργήσουμε με σκοπό να φτιάξουμε ένα κίνημα το οποίο θα είναι μαζικό. Στις ΗΠΑ υπάρχουν 300 εκατομμύρια άτομα περίπου, χρειαζόμαστε μια κίνηση από 100 εκατομμύρια άτομα, όχι από 10 χιλιάδες, όχι 100 χιλιάδες, ούτε 500 χιλιάδες, αλλά 100 εκατομμύρια. Είναι ο στόχος να αλλάξουμε τον κόσμο ή όχι; Η Ελλάδα έχει πληθυσμό νομίζω περίπου 10 εκατομύρια. Χρειάζονται 3 ή 4 εκατομμύρια άτομα σε ένα κίνημα στην Ελλάδα για να είναι σε θέση να μεταμορφώσει την Ελληνική κοινωνία. Όχι 100 ή 1000 ή 10 χιλιάδες. Και δεν είναι δυνατό ένα κίνημα να έχει αυτού του είδους την υποστήριξη, παρά μόνο εάν οι άνθρωποι έχουν κοινή κατανόηση για το σκοπό του κινήματος, σε ότι αφορά τους καινούργιους θεσμούς που θα εισάγει και σχετικά με τις διαδικασίες και τις μεθόδους με τις οποίες οι σκοποί αυτοί θα επιτευχθούν και εάν τα άτομα πιστεύουν ότι η συμμετοχή τους στην κίνηση αυτή θα τους κάνει να αισθανθούν καλύτερα. Εαν μια κίνηση διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε είναι σε τροχιά νίκης.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΝΟΣ BLOGGER

Mιλάει στα «NEA»(Ρένα Δημητρίου) ο μεγαλύτερος πολιτικός μπλόγκερ στις HΠA που είναι μόλις 34 χρόνων και κατάγεται από το Pέθυμνο Ο... κομαντάντε Mάρκος των μπλόγκερ 3,7 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε εβδομάδα στο μπλογκ του!

Ο μεγαλύτερος πολιτικός blogger στις Ηνωμένες Πολιτείες και, προφανώς, σε όλο τον κόσμο είναι από το Ρέθυμνο. Ονομάζεται Μάρκος Μουλίτσας, είναι μόλις 34 χρόνων και συνεργάζεται στενά με ανώτατους αξιωματούχους του Δημοκρατικού Κόμματος.
Μουλίτσας προς bloggers: «Να είστε ο εαυτός σας. Το blogging επιτρέπει στον κόσμο να γράφει με τον τρόπο που θέλει αυτό που θέλει, χωρίς κανείς να παρεμβαίνει. Ποτέ πριν στην ιστορία οι απλοί πολίτες - όχι οι πλούσιοι και ισχυροί - δεν είχαν την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουν τις απόψεις τους, ώστε να μπορεί να τις διαβάσει όλος ο κόσμος».
Χάρη στο σκληρό ύφος που υιοθετεί και την συνεχώς ανανεούμενη εικόνα του, το blog του Daily Kos είναι σήμερα ο πολιτικός διαδικτυακός τόπος με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο: 3,7 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε εβδομάδα - αριθμός που δεν επιτυγχάνεται ακόμη κι αν προστεθούν τα δέκα κορυφαία αμερικανικά περιοδικά γνώμης, της Δεξιάς και της Αριστεράς μαζί!
- Κύριε Μουλίτσα, πότε είχατε την ιδέα για το Daily Kos;
«Ήταν στις αρχές του 2002. Ήταν δύσκολη περίοδος τότε για να είσαι Δημοκρατικός σε αυτήν τη χώρα. Κάθε κριτική κατά του Μπους εθεωρείτο προδοσία. Όμως έχοντας υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό και έχοντας δεσμευτεί με τη ζωή μου για ό,τι υπερασπίστηκαν οι ΗΠΑ, αυτό με προσέβαλε βαθιά. Μία από τις ιδρυτικές αρχές αυτής της χώρας είναι το ότι οι πολίτες μπορούν να ασκούν κριτική στην κυβέρνηση. Και δεν επρόκειτο να επιτρέψω στον Μπους και στους Ρεπουμπλικανούς να μoυ κλείσουν το στόμα. Το Daily Kos είναι ένας τρόπος για μένα να μιλώ για θέματα που πιστεύω ότι είναι σημαντικά.
Ακόμη και ο ίδιος δεν μπορεί να δώσει ακριβή απάντηση στο γιατί η δική του ιδέα, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες, ήταν αυτή που γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία. «Ποιος ξέρει;», αναρωτιέται. «H Δεξιά έχει οικοδομήσει τα τελευταία 30 χρόνια μια εναλλακτική υποδομή μέσων ενημέρωσης. Έχουν εφημερίδες, τηλεοπτικά δίκτυα, περιοδικά... Οι φιλελεύθεροι δεν έχουν τίποτα. Έτσι όταν εμείς οι bloggers βγήκαμε στο προσκήνιο το 2002 ήμασταν η μόνη κομματική φιλελεύθερη φωνή στο μιντιακό τοπίο των ΗΠΑ. Εγώ είχα αρκετά πλεονεκτήματα. Οι περισσότεροι bloggers είναι συγγραφείς ή ειδικοί. Εγώ εκπαιδεύτηκα ως δικηγόρος αλλά δεν το εξάσκησα ποτέ το επάγγελμα. Εργάστηκα στον τομέα της τεχνολογίας. Αυτό με βοήθησε πολύ γιατί προσάρμοζα πάντα το σάιτ μου ώστε να δέχεται μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών. Το ξανασχεδιάζω κάθε 18 μήνες. Αυτό απαιτεί να επενδύω συνέχεια - με βασική πηγή του εισοδήματός μου τους διαφημιστές στο blog. H προθυμία μου όμως για ανανέωση συνδυάζεται πολύ καλά με τις ικανότητές μου σε σχέση με την τεχνολογία, που είναι ο κόσμος μου». Αρκούν όμως αυτά για να πετύχει ένας σύγχρονος πολιτικός blogger; Ή πρέπει να υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις, και αν ναι, ποιες είναι; Ο Μάρκος Μουλίτσας επισημαίνει στα «NEA» ότι το πολιτικό blogging ανθεί συνήθως εκεί όπου οι πολιτικές φωνές καταπνίγονται, «για παράδειγμα στις ΗΠΑ και στο Ιράν».
«Δεν βρίσκονται στο Ιράκ επειδή υπακούν σε εντολές ή επειδή προσπαθούν να βοηθήσουν τους πολίτες να κάνουν το Ιράκ καλύτερο. Βρίσκονται εκεί γιατί διεξάγουν πόλεμο για το κέρδος. Πηδήξτε τους!». Τα σχόλια αυτά του Μουλίτσα στο Daily Kos το 2004, λίγο μετά τον θάνατο τεσσάρων Αμερικανών υπαλλήλων ιδιωτικής εταιρείας στη Φαλούτζα - τα πτώματα των οποίων κρέμασαν οι Ιρακινοί σε γέφυρα του Ευφράτη - προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και από τους Δημοκρατικούς

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ
Ο Μάρκος Μουλίτσας γεννήθηκε το 1971 στο Σικάγο. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας - πέθανε το 1993 - και η μητέρα του από το Ελ Σαλβαδόρ. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν δηλαδή ξέσπασε ο εμφύλιος στην κεντροαμερικανική χώρα, η οικογένειά του ζούσε στο Ελ Σαλβαδόρ. Στη συνέχεια επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μάρκος Μουλίτσας υπηρέτησε στον αμερικανικό Στρατό από το 1989 έως το 1992 - γεγονός καθοριστικό, που συνέβαλε στο να αλλάξει κομματικό στρατόπεδο και από Ρεπουμπλικάνος να ενταχθεί στο Δημοκρατικό στρατόπεδο. Σπούδασε Νομική και πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.
Ίδρυσε το blog Daily Kos (δηλαδή Ημερήσιος Κος - όνομα που παραπέμπει στο υποκοριστικό του στον Στρατό και προέρχεται από το Μάρκος) τον Μάιο του 2002. Από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του, η επιτυχία του ήταν προφανής: πάνω από ένα εκατομμύριο επισκέπτες. Δραστηριοποιήθηκε στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2004, ενώ κατά τις βουλευτικές εκλογές στη Βρετανία το 2005, η βρετανική εφημερίδα «Guardian» του ζήτησε να ενταχθεί στο δυναμικό της, γράφοντας πολιτικές αναλύσεις. Αυτήν την περίοδο εργάζεται για το βιβλίο του σε σχέση με τη δύναμη των blogs. Ζει στο Μπέρκλεϊ, στην Καλιφόρνια, είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο 2 ετών, τον Άρη.
«Στρατηγός» των Δημοκρατικών
Ήταν λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές του 2004. Το Δημοκρατικό Κόμμα είχε μόλις χάσει την τρίτη στη σειρά εκλογική μάχη. Στο Κέντρο Κέννεντυ, οι Δημοκρατικοί γερουσιαστές ήταν σκυθρωποί. Στο βήμα προσεκλήθη ένας νεαρός. Και τους τα είπε χωρίς περιστροφές. Μίλησε για ανάγκη αλλαγής στις πρακτικές που χρησιμοποιούν. Για το πολιτικό blogging και την ισχύ του, για το πώς μπορούν να αξιοποιήσουν την τεχνολογία, μέσα από τις τελευταίες προτάσεις επικοινωνίας, ώστε να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος και να εξαπλωθούν περαιτέρω... Ποιος ήταν αυτός που μιλούσε με τόση άνεση εκτός κειμένου; Με τέτοια άνεση για το τι πρέπει ν' αλλάξει; Με τόσο ζήλο; Ο Μάρκος Μουλίτσας τούς άφησε άφωνους.
Χρηματοδότης. Από τότε -επισημαίνεται στο Washington Monthly- αποτελεί μια από τις κινητήριες δυνάμεις της νέας γενιάς των Δημοκρατικών, τον σύμβουλο στον οποίο ανώτατοι αξιωματούχοι του Δημοκρατικού Κόμματος προστρέχουν, αλλά και έναν από τους μεγάλους χρηματοδότες τους - συγκέντρωσε περισσότερα από 500.000 δολάρια χάρη στο σάιτ του ενώ υπήρξε και θερμότατος υποστηρικτής του Χάουαρντ Ντιν, διεκδικητή του χρίσματος των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές του 2004.
- Με δεδομένη την επιρροή και την ισχύ σας, που αναπτύχθηκαν χάρη στο Daily Kos, έχετε πολιτικές φιλοδοξίες; Σκέφτεστε ότι αυτός ο διαδικτυακός τόπος θα μπορούσε να λάβει ακόμη και διαστάσεις κινήματος;
Το blog είναι σύμπτωμα κινήματος. Χωρίς κίνημα, δεν θα υπήρχε. Και αυτό το κίνημα δίνει στον απλό πολίτη φωνή, στη διάρκεια μιας διακυβέρνησης που κυριαρχείται από τις εταιρείες και «τα πολλά χρήματα». Όσον αφορά τα σχέδιά μου, επικεντρώνομαι στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου και, ύστερα, στις προεδρικές του 2008. Μετρώ τις μέρες για τις τελευταίες. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Και με κανέναν τρόπο δεν με ενδιαφέρει να γίνω πολιτικός. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι χειρότερο.

TA BLOGS ME TH ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΡΡΟΗ

http://www.dailykos.com/
http://www.atrios.blogspot.com/
http://www.instapundit.com/
http://www.talkingpointsmemo.com/
http://www.rittenhousereview.com/
http://www.hullabaloo.com/
http://www.xnerg.blogspot.com/
http://www.crookedtimber.org/
http://www.oxblog.blogspot.com/
http://www.orcinus.com/
Πηγή: BLOGSTREET (www.blogstreet.com)

Πολιτικές 'Ανοιχτού Κώδικα'

Μία συνέντευξη του Pete Ashdown* στον Παύλο Χατζόπουλο**

Παύλος Χατζόπουλος: Τι δεν πάει καλά με τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα; Μπορεί η εκτεταμένη χρήση των συνεργατικών τεχνολογιών να αντιστρέψει αυτή την κατάσταση;
Pete Ashdown: Ο Αριστοτέλης είπε ότι ‘Σε μια δημοκρατία ο φτωχός έχει περισσότερη εξουσία από τον πλούσιο, γιατί οι φτωχοί είναι περισσότεροι και η βούληση της πλειοψηφίας υπέρτατη’. Μολονότι δεν πιστεύω στην πλειοψηφία που συντρίβει τα δικαιώματα της μειοψηφίας, αυτή η δήλωση σπάνια βγήκε αληθινή.
Η πολιτική των κομμάτων επικεντρώνεται σήμερα γύρω από το χρήμα και ποιος μπορεί να μαζέψει περισσότερο. Παρόλο που οι περισσότεροι πολιτικοί απορρίπτουν αυτόν τον ισχυρισμό, είναι παραπάνω από εμφανές ότι η εξουσία πηγαίνει εκεί που βρίσκεται το χρήμα κι ότι η φωνή των πλουσίων ακούγεται περισσότερο από όλες τις άλλες.
Οι συνεργατικές τεχνολογίες έχουν τη δύναμη να αντιστρέψουν αυτή την εικόνα. Το Ίντερνετ δεν διακρίνει πλούτο, ικανότητα, φυλή, θρήσκευμα, φύλο και καταγωγή. Μια καλή ιδέα που παρουσιάζεται μέσω των συνεργατικών τεχνολογιών θα προβληθεί και θα εφαρμοστεί, ανεξάρτητα από την πηγή της. Αυτό είναι καλό για όλους, συμπεριλαμβανομένης της μειοψηφίας.
Π.Χ.:Η προεκλογική σας εκστρατεία για τη Αμερικανική Γερουσία βασίστηκε στη χρήση του wiki για την ανάπτυξη της πολιτικής σας πλατφόρμας. Ήταν ένας νέος τρόπος άσκησης πολιτικής;
P.A.: Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε wiki από έναν υποψήφιο για ανοιχτή συζήτηση πολιτικής. Ωστόσο, με ενδιέφερε λιγότερο να είμαι ο ‘πρώτος’ και περισσότερο να ανοίξω την εκστρατεία μου σε οποιονδήποτε επιθυμούσε να συμμετάσχει. Πολλοί εξεπλάγησαν που είχαν αυτού του είδους την πρόσβαση σε έναν υποψήφιο. Και είναι ατυχές, γιατί τι άλλο είναι οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι μας από υπηρέτες του λαού; Το να μην έχεις πρόσβαση σε αυτούς είναι σα να τους δίνεις λευκή επιταγή για να κάνουν ό, τι θέλουν. Όσο κι αν έλπιζα ότι κι άλλοι υποψήφιοι θα με ακολουθούσαν, δεν είδα κανέναν, σε εθνικό επίπεδο, να το κάνει. Υπήρξαν μερικοί εκλεγμένοι αξιωματούχοι που χρησιμοποίησαν wikis για συζητήσεις πολιτικής, αλλά όχι επίσημα. Είμαι σίγουρος ότι αυτό θα συνεχίσει να εξελίσσεται και να γίνεται αποδεκτό, γιατί η δημοκρατία απαιτεί συμβουλή και συναίνεση του λαού. Εάν έχουν αυτές τις τεχνολογίες σε κάθε ευκαιρία στη ζωή τους, η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να τις υιοθετήσει για να μη μείνει πίσω.
Π.Χ.: Το πρόβλημα είναι η μη συμμετοχή των πολιτών ή το ιεραρχικό πλαίσιο μέσα από το οποίο διοχετεύεται συνήθως;
P.A.: Η απάθεια και ο κυνισμός των πολιτών πηγάζει από το σαρωτικό συναίσθημα πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. ‘Δεν ακούγομαι, άρα γιατί να προσπαθήσω;’ Αυτό είναι το τροπάριο των απομονωμένων πολιτών. Εάν δείξουμε ότι έχουν φωνή και τους εισάγουμε στη λήψη αποφάσεων, θα έχουμε καλύτερους ηγέτες και πιο ενεργούς πολίτες. Η σημερινή ιεραρχία τελεί εν αδίκω, αλλά είναι απόγονος κυβερνήσεων αριστοκρατιών.
Π.Χ.: Σε ποιο βαθμό η εκστρατεία σας αποκεντρώθηκε ή/και έγινε οριζόντια μέσω της έμφασης στις συνεργατικές μεθόδους;
P.A.: Η ιεραρχία της παραδοσιακής εκστρατείας εξακολουθούσε να είναι παρούσα στην κούρσα μου για την αμερικανική Γερουσία. Ωστόσο, εκτιμώ ότι η αξία των οριζόντιων συνεισφορών από ανθρώπους που δεν ήταν μέλη του προσωπικού ήταν μεγαλύτερη από αυτή που προήλθε από μέλη του προσωπικού και συμβούλους. Μάλλον λόγω της ιδέας του Αριστοτέλη, με την έννοια ότι οι πρώτοι ήταν περισσότεροι από τους δεύτερους. Τα καλύτερα στολίδια της πλατφόρμας μου προήλθαν από το wiki μου.
Π.Χ.: Μπορείτε να μας αναπτύξετε την έννοια της πολιτικής πλατφόρμας ‘ανοιχτού κώδικα’;
P.A.: Σε μια παραδοσιακή συγγραφή είτε αφορά βιβλία είτε αφορά λογισμικό, υπάρχει μια μονολιθική κλειστή δομή. Μπορείτε να ζητήσετε από τη Microsoft ή τον αγαπημένο σας συγγραφέα να κάνει μια αλλαγή σε μια επόμενη έκδοση, αλλά στην ουσία την απόφαση εξακολουθεί να έχει το άτομο ή η εταιρία που έχει τον έλεγχο. Είναι, κατά πολύ, όπως οι σύγχρονες δημοκρατικές κυβερνήσεις, με την έννοια ότι εμείς οι πολίτες μπορούμε να απευθυνόμαστε στους αντιπροσώπους μας, αλλά στο τέλος οι φωνές μας έχουν δευτερεύουσα σημασία σε σχέση με τους λομπίστες που τους βλέπουν κάθε μέρα. Σε σύγκριση με τους μεγάλους χορηγούς, μάς λαμβάνουν πολύ λιγότερο υπόψη.
Με τον ‘Ανοιχτό Κώδικα’, οποιοσδήποτε έχει καλή συνεισφορά μπορεί να αποτελέσει μέρος της διαδικασίας. Με το λογισμικό, οποιοσδήποτε έχει την ικανότητα μπορεί να γράψει προσθήκες ή να προσθέσει άρθρα. Η Wikipedia δείχνει τη συλλογή και αξιολόγηση της γνώσης μέσα από τις ίδιες τεχνικές του ‘Ανοιχτού Κώδικα’.
Οι πολιτικές του ‘Ανοιχτού Κώδικα’ επιτρέπουν σε οποιονδήποτε διαθέτει εμπειρία ή μια καλή ιδέα να συνεισφέρει. Η ρητορική και οι προκαταλήψεις θα βγάζουν μάτι σε μια μη εμπαθή wiki σελίδα και εάν δεν έχουν συνεκτική υπεράσπιση θα βουλιάξουν στον πάτο, ενώ οι καλές, πραγματοποιήσιμες ιδέες θα ανέβουν στην κορφή . Οι λύσεις στα προβλήματα δεν είναι κομματικές, είναι απλώς λειτουργικές. Οι απομονωμένες κομματικές πολιτικές του παρελθόντος θα δώσουν τη θέση τους στην ανοιχτή συνεργασία μεταξύ ανθρώπων κάθε προέλευσης, που θα εργάζονται για τον κοινό σκοπό μιας καλύτερης ζωής για όλους.

*Ο Pete Ashdown ο πρώτος πολιτικός στον κόσμο ο οποίος υιοθέτησε ένα wiki στο πλαίσιο μιας προεκλογικής εκστρατείας (στο πλαίσιο των εκλογών για τηνΑμερικανική Γερουσία το 2006) για να αναπτύξει μία συνεργατική πολιτική πλατφόρμα, μιλά για την ανάγκη μίας πολιτικής ‘ανοιχτού κώδικα’.

** Ο Π.Χατζόπουλος είναι υπεύθυνος σύνταξης του re-public

ΣΧΕΣΕΙΣ...

Συνήθως, οι νέες σχέσεις στον έρωτα και τη πολιτική προκύπτουν όταν οι υπάρχουσες περνούν κρίσεις. Οι νέες σχέσεις έρχονται συχνά να καλύψουν το κενό που έχει διαμορφωθεί, όχι κατά βάση, φέρνοντας κάτι νέο αλλά, κυρίως, γιατί φαίνονται νέες.

Ετσι απο τη κρίση του δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) φαίνεται οτι περνάμε στη κρίση και πάλι του δικομματισμού με διαφορετικό παρτενέρ αυτή τη φορά(ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ). Το παρακαλουθούμε με αφορμή τις εναλλασσόμενες κομματικές διαδικασίες για κρίση αρχηγού(έστω...κάτω απο διαφορετικές συνέχειες), τον εντεινόμενο ιδεολογικο-πολιτικό ανταγωνισμό για τη διεκδίκηση της 'αριστεράς', την τάση ανακάλυψης 'σωσία' του Τσίπρα, την επιδίωξη συμμετοχής νέων στα Κοινά, πολλές φορές, χωρίς διαφορετική νοοτροπία απο τους παλιούς ή και χωρίς πολιτικό υπόβαθρο, τις εναλλασόμενες προτάσεις στη Βουλή για τον τρόπο αντιμετώπισης της 'ήπιας πολιτικής' της ΝΔ, τη διαμάχη στο 'ποιός έχει περισσότερους bloggers' στο διαδίκτυο, τις δημοσκοπήσεις, τις πρωτιές, τις συνεντεύξεις, τις ατάκες...

Κάπως έτσι ο πρώην Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να καλύψει το 'κενό' μίας "παλιάς" σχέσης, εγκαινιάζοντας μία 'νέα' που στήριξε, στη κυριολεξία, στην εκλογή του κ. Τσίπρα. Ο αιφνιδιασμός της αποχώρησης του 'παλιού' και της έλευσης του 'νέου' δεν προετοιμάστηκε πολιτικά, δεν επιλέχθηκε διαδικαστικά, δεν προτάθηκε συλλογικά.

Ο απερχόμενος Πρόεδρος επιχείρησε να αξιοποιήσει το timing που έχει δημιουργήσει η πολιτική του θεάματος πατώντας σ' ενα επικοινωνιακό τρύκ και στην ουσία διαιωνίζοντας το "μία απ' όλα". Αυτό δεν σημαίνει οτι ο κ. Τσίπρας ως νέος αριστερός δεν έχει προσόντα και ταλέντα. Ωστόσο, ένας νέος, φιλόδοξος και ταλαντούχος που καλείται ν’ αναλάβει ένα κόμμα που συστηματικά υπερεκπροσωπείται στο εσωτερικό των μεσαίων, ιδίως μορφωμένων, τάξεων, θα όφειλε αν μη τι άλλο να ‘διαφημίζεται’ όχι για τη νεότητά του και το συμπαθές προφίλ του αλλά εξαιτίας της πολιτικής διάστασης εντός της άλλης ή μη αριστεράς που θα σηματοδοτούσε η υποψηφιότητά του.

Αντίθετα η συνεχής και αδιάλειπτη πράγματι εμφάνισή του με κάθε ευκαιρία στα ΜΜΕ ανταποκρίνεται στα κελεύσματα της εποχής του θεάματος όπου ο πολιτικός αντιστοιχεί με διασημότητα και όχι το νέο στίγμα της αριστεράς που μεταφράζεται σε κοινωνική-οικονομική και πολιτισμική εν τέλει παρέμβαση. Αυτά τα τελευταία, αν ο συμπαθής κ. Τσίμπρας είχε προλάβει να θητεύσει περισσότερο στα Κοινά, ίσως είχε καταλάβει ότι απαιτούν ομάδες εργασίας κι ότι αυτές δεν στήνονται επικοινωνιακά αλλά μαχητικά σε διαδικασίες.

Δυστυχώς, ο 'αρχιτέκτονας΄της νέας σχέσης δείχνει να μην αντιλαμβάνεται οτι, ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ενισχύεται προσωρινά μέσα απο τα πυροτεχνήματα, το αποτέλεσμα δεν θα έχει διάρκεια. Αντίθετα θα είναι μια προσωρινή καταφυγή χωρίς συνεκτική ιδεολογική μετατόπιση η οποία σύντομα μπορεί και να φέρει 'εκπλήξεις' συσπείρωσης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Οταν τα μηνύματα είναι κοινά...δεν διστάζουμε!

ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ -ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ-ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΟΜΑΣΤΕΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ:

ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ.

Ανθρωπιστική Βοήθεια για τους παλαιστίνιους

Μετά από πρωτοβουλία του Ιδρύματος Μεσογειακής Συνεργασίας για αποστολή επείγουσας ανθρωπιστικής βοήθειας στο δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λέσβου ξεκινά τη συγκέντρωση φαρμακευτικού και νοσοκομειακού υλικού σε συνεργασία με το τμήμα Λέσβου της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, η οποία θα αναλάβει τη συγκέντρωση του υλικού και θα συνοδεύσει την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας. Tα υλικά που χρειάζονται είναι φάρμακα αντιβιοτικά, παυσίπονα, καρδιολογικά, για διαβητικούς, επιδεσμικό υλικό, αντιπυρετικά, γάντια, μάσκες εισπνοών για παιδιά, γάλα βρεφικό σε σκόνη διάρκειας τουλάχιστον οκτώ μηνών και κρέμες αντιβιοτικές για εγκαύματα.«Ο λεσβιακός λαός, που επανειλημμένα έχει δείξει εμπράκτως τα ισχυρά αισθήματα αλληλεγγύης προς τους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας, υποστήριξε χθες με ανακοίνωση του ο νομάρχης Λέσβου, θα συμβάλει και σ’ αυτή τη σημαντική ανθρωπιστική προσπάθεια. Πιστεύουμε ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα είμαστε σε θέση να αποστείλουμε βοήθεια που είναι σίγουρο ότι θα ανακουφίσει τον πολύπαθο παλαιστινιακό λαό στη Λωρίδα της Γάζας».Η συλλογή της ανθρωπιστικής βοήθειας γίνεται στο υπόγειο του κτηρίου της Νομαρχίας Λέσβου, μέχρι και το Σάββατο 19 Απριλίου, καθημερινά από τις 9 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι και από τις 6 το απόγευμα έως τις 9 το βράδυ

Η ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗ...

Είπε πολλά ο Θ.Πάγκαλος στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, όπως είπαν κι άλλοι...

Θα κρατήσω αυτό το απόσπασμα μόνο και μόνο γιατι μου θυμίζει ένα άλλο ΠΑΣΟΚ που κάποτε νοιαζόταν για τον Κόσμο, τότε που οι διάδρομοι είχαν πολύ λιγότερα σκουπίδια απο τις κάρτες και τα φυλλάδια των υποψηφίων και περισσότερες ανακοινώσεις για τα κινήματα, τους λαούς, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το ρατσισμό, τον πολιτισμό, τις εκδηλώσεις συμπαράστασης...

Το απόσπασμα είναι απο τo blog της elate

"Άκουσα και μια άλλη κριτική, που λέει

«Τι τις θέλουμε τις αναφορές στο διεθνή περίγυρο; Γιατί να ασχολούμεθα με το τι γίνεται στην Ευρώπη, σε άλλες ηπείρους; Τι φιστίκι είναι αυτή η Σοσιαλιστική Διεθνής;».

Σοβαρά, συντρόφισσες και σύντροφοι σε μια χώρα 10 εκ. η οποία μετέχει στην ΟΝΕ, μετέχει στο σκληρό πυρήνα της αναπτυγμένης μερίδας του κόσμου και ταυτόχρονα έχει σοβαρές εξαρτήσεις από τον περίγυρό της, προβλήματα παντού όπου κι αν γυρίσεις το κεφάλι σου, δεν θα έχει το ΠΑΣΟΚ -που διεκδικεί την πρωτοπορία του ελληνικού λαού- θέση για το διεθνή περίγυρο;Και η θέση αυτή για το διεθνή περίγυρο δεν θα συνδέεται άμεσα και καθοριστικά με τις θέσεις μας για την κοινωνία, την οικονομία, την πολιτική ζωή;

Είναι δυνατό να το υποστηρίξουμε αυτό, ως θέση;"

Μακριά μέσα στ' απώτατα βάθη του Αμνού ο πόλεμος συνεχίζεται....

Ο.Ελύτης

ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ....

Δεν ξέρω γιατί αλλά στην ελληνική κοινωνία η κουλτούρα της διαφωνίας εγγράφεται πάντα σαν εμφύλιος πόλεμος άλλοτε μεταφορικά κι άλλοτε στην κυριολεξία.

Δεν έχουμε μάθει να διαφωνούμε χωρίς να τα σπάμε, ίσως γιατί πολλές φορές μεταφράζουμε το ΕΓΩ μας ως το απόλυτο κέντρο αυτού του κόσμου κι επομένως δεν δεχόμαστε αμφισβήτηση. Δεν είμαι ψυχολόγος. Μου αρέσουν, όμως, τα ανθρώπινα. Τα καθημερινά. Η παρατήρηση. Οι συμπεριφορές των ανθρώπων και πώς αλλάζουν απο τη μια μέρα στην άλλη, ανάλογα με το πώς η δική τους εμμονή και εγωπάθεια ταυτίζεται με το αντικείμενο της υποκειμενικής διένεξης....γιατί σχεδόν πάντα τα κριτήρια είναι υποκειμενικά.

Το παρατηρώ στα blogs όπως και στη κοινωνία. Αλλωστε κι εμείς αγαπητοί 'συγχωριανοί' που θα έλεγε και η φίλη Κατερίνα, ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας είμαστε κι επομένως όλο και κάτι κουβαλάμε απο το ΕΓΩ μας εδώ μέσα.

Το θέμα της διαφωνίας πηγαίνει και πιο βαθειά. Στο θέμα της συμφωνίας, φυσικά, αλλά και στο θέμα της συλλογικής συμπεριφοράς. Στο αν τελικά έχουμε μάθει να ακολουθούμε κανόνες και να κάνουμε αυτοκριτική. Στο αν έχουμε αυτό που λέμε στον αθλητισμό 'ευγενή άμυλλα'. Ολα αυτά είναι κουλτούρα, είναι στάση, είναι ευθύνη για πιο μεγάλα πράγματα που καμιά φορά ο εαυτός μας θα έπρεπε να τα δεί ως πρωτεύοντα. Ισως γι' αυτό ως Ελληνες πάντα μας άρεσε να έχουμε κάποιους αόρατους προστάτες...Μας αγαπάνε αυτοί, λέγαμε...λέμε;

Δεν ηθικολογώ. Σκέφτομαι φωναχτά και ευθέως.

Υπάρχει βέβαια και μια άλλη διάσταση που πάντα τη βάζω στα πράγματα γιατί έτσι έχω μάθει. Είναι το χιούμορ. Και βέβαια εκεί στη διαφωνία, δεν μπορείς παρά, πολλές φορές, να γελάσεις ή έστω να χαμογελάσεις. Ξέρετε βοηθάει να δείς καλύτερα το χιούμορ...Κάτι ήξερε ο Οσκαρ Ουάιλντ...Γιατί είναι πράγματι αστεία αυτή η εγωπάθεια του διαφωνούντος που, ακόμα κι αν έχει δίκιο, δεν ξέρει παρά να ωρύεται και να κοπανιέται έχοντας απωλέσει μετά την όραση και την ακοή.

Και τέλος, υπάρχει και μια θετική πάντα διάσταση στη διαφωνεία, όταν δεν πρόκειται για ψυχασθένεια. Η αποκομιδή. Η συνάντηση. Και τελικά η πρόταση οτι δυο-τρείς και ακόμα και περισσότεροι μπορούν να διαφωνούν με επιχειρήματα χωρίς καταστροφολογία και πολέμους.Λέτε να μάθουμε να διαφωνούμε με κουλτούρα απο τα blogs; Πάντα μια απόσταση απο τα πράγματα είναι ευεργετική :-)

ΣΣ: Το κείμενο ουδεμία ταύτιση έχει με συγκεκριμένα πρόσωπα...!

Γιατί;

Τον Θάνο τον ανακάλυψα απο το blog του Ν. Δήμου όταν πριν απο δύο χρόνια είχε ανεβάσει ένα post με τίτλο: Γιατί;

Είναι ο Ovi o φίλος που έχουμε να μιλήσουμε εδώ και πολύ καιρό μιάς και οι γεωγραφικές αποστάσεις φαίνεται οτι τελικά παίζουν τον ρόλο τους....

Είναι τόσο καλογραμμένο και ζωντανό όσο κι ο συγγραφέας του που μπορεί να κάνει συγκρίσεις για τη συλλογική συμπεριφορά μας απέναντι στο Περιβάλλον (μόνο σε αυτό;), μιάς και χρόνια τώρα είναι κάτοικος Φιλανδίας. Ισως, μάλιστα, σε πολλούς Ελληνες φίλους που κατοικούν κι εκείνοι στο εξωτερικό να τους θυμίσει σκέψεις και 'απελπισίες' κάθε φορά που επιστρέφουν στην πατρίδα.

Σας συστήνω το κείμενο ανεπιφύλακτα. Πιστέψτε με ...δεν θα χάσετε ούτε ένα λεπτό γιατί είναι τόσο ζωντανό όσο ο συγγραφέας του...