Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Δικαίωμα στο όνειρο...

Κάποιοι λένε οτι 'η κρίση ενδεχομένως να γίνει πρόκληση'. Πράγματι, πέρα απο τη μαζοχιστική ερμηνεία που εμπεριέχει αυτή η εκ των υστέρων διαπίστωση, υπάρχουν και θετικά στην κρίση. Ιδιαίτερα, όταν τα μέτρα θα αρχίσουν να εφαρμόζονται γιατί τώρα...δεν έχουν εφαρμοστεί...κι όταν καθένας θα μπορέσει να συνειδητοποιήσει το τι του αντιστοιχεί -ακόμα και άδικα- στη διαβάθμιση των ευθυνών, όταν ο οικογενειακός προγραμματισμός καταρρεύσει σε τάξεις που, καλώς ή κακώς, σχεδίαζαν με αυτόν...τότε θα μπορέσει να μιλήσει ο σκεπτόμενος Πολίτης και όχι αντ' αυτού οι 'δημοσκοπήσεις'.

Ομως, πριν απο όλα αυτά και, επειδή προέρχομαι απο μια γενιά που κάποτε την απασχολούσε η Πολιτική ως Πράξη, αναρωτιέμαι αν έχουμε σκεφτεί πραγματικά οτι -πέρα απο την οικονομία- το ζήτημα είναι Πολιτικό. Και είναι πολιτικό για έναν και μόνο λόγο: Πόσο μπορούν να ονειρευτούν οι σύγχρονοι νέοι και οι επόμενες γενιές; Γιατί αν, πράγματι, δεν μπορούν να ονειρευτούν, αν δεν μπορούν να σχεδιάσουν με οραματισμό το παρόν και το μέλλον τους, αν νοιώθουν προδομένοι ακόμα και απο τους γονείς τους-έστω κι αν τους χαρτζιλικώνουν ακόμα-αν οι ΙΔΙΟΙ δεν πατάνε στα πόδια τους, έχοντας: Πτυχίο, μεταπτυχιακό και διδακτορικό, αν δεν μπορούν να πληρώσουν για να δούν μια παράσταση, να ταξιδέψουν, να κατοικήσουν σ' ενα δικό τους σπίτι, να έχουν δικό τους προγραμματισμό, να πάρουν θέση χωρίς να φοβούνται οτι θα χάσουν τη δουλειά τους, να έχουν ασφάλεια και αργότερα σύνταξη, να αλλάξουν δουλειές, να δημιουργήσουν, να 'πετάξουν' όπως κάνανε κάποτε οι γονείς τους, να διεκδικήσουν, να δικαιωθούν και να δικαιώσουν, αν είναι στεγνοί απο όνειρα και απο σχέδια για το μέλλον και απλά αρκούνται στη βολή ;;των 700€ , αν οι νέοι μας συντηρήσουν τη διαχειριστική άποψη του πολιτικού συστήματος
τότε αυτές οι γενιές είναι χαμένες.

Τα μέτρα είναι επιβεβλημένα. Τα 'μέτρα στα όνειρα' είναι; Γιατί τώρα, εδώ και κάτι μήνες συζητάμε τα οικονομικά μέτρα ως πανάκεια για την κοινωνία. Βομβαρδιζόμαστε απο επιτηρητές, απο απώλειες -ακόμα και εθνικής κυριαρχίας-, απο λάθη του παρελθόντος και αδυναμίες του παρόντος. Μέτρα, χωρίς ψυχή ΔΕΝ θα βρούν γιατρειά.

Η γιατρειά είναι να χτίσουμε ξανά το δικαίωμα στο όνειρο και, μάλιστα, όχι μόνο των νεότερων αλλά όλων μας. Απο εκεί θα χτίσουμε και τον ρεαλισμό, απο εκεί θα ξαναβρεθούμε. Οσο μπερδεύουμε το ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥ με συνταγές ενός πολιτικού συστήματος που αφορά στους λίγους, είναι βέβαιο οτι το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι κάπως τα νούμερα, τους αριθμούς...τους ανθρώπους, όμως, θα τους χάσουμε!

9 σχόλια:

αντωνης είπε...

Φοβαμαι οτι τους ανθρωπους τους εχουμε χασει ηδη, ακριβως γιατι κανεις δεν ενδιαφερεται για μας.

(λειπουν πολυ τα γραπτα σου Ελενη, ηταν και ειναι μια οαση στην ερημο της ανοησιας που μας περιβαλλει)

tractatus είπε...

Αντώνη καλησπέρα. Ελπίζω οτι δεν τους έχουμε χάσει τους Ανθρώπους...καμιά φορά, μάλιστα, όταν οι σκεπτόμενοι...δεν μπερδεύονται και, στο τέλος, ταυτίζονται με τους δημοσιογράφους στα παράθυρα, τότε νοιώθω να υπάρχει ελπίδα.
Λείπουν, γενικότερα οι άνθρωποι που αναστοχάζονται αλλά ξέρουν και τη δύσκολη ώρα να είναι πρακτικοί και αποτελεσματικοί.
Οσο η Πολιτεία τους απομονώνει τόσο η Πολιτική θα πάσχει...Αντώνη και σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ελπίζω να μιλήσουμε κι απο κοντά. Αυτό λείπει. Το διαδίκτυο είναι η πύλη αλλά η ζωντανή επικοινωνία είναι η ουσία.
:)

Greek Rider είπε...

Πολύ σωστό το άρθρο. Όντως αυτές οι γενιές είναι χαμένες με Χ κεφαλαίο. Όσο και αν ακούγεται αδιανόητο αυτό στην εποχή μας. Και τα πράγματα θα γίνουν άπειρες φορές σοβαρότερα τα επόμενα χρόνια.

Όσο κυριαρχεί - όπως πολύ σωστά υπονοείς - η οικονομία επι της πολιτικής.

αντωνης είπε...

Ελενη ευχαριστως να τα πουμε κι απο κοντα.

@Gr
Η οικονομια κυριαρχουσε επι της πολιτικης τα προηγουμενα χρονια. Τωρα πια νομιζω οτι δεν υπαρχει πολιτικη.

tractatus είπε...

GR θα συμφωνήσω με τον Αντώνη οτι δεν υπάρχει Πολιτική.
και φυσικά και με την άποψή σου οτι τα πράγματα θα γίνονται ολο και δραματικότερα.
Το θέμα είναι πώς θα ανασαίνει ο Πολίτης που κάνει θυσίες..γι' αυτό δεν προβλέψανε κανένα μέτρο, ντόπιοι και ξένοι εταίροι...
Το έλλειμα αλληλεγγύης δεν είναι μόνο ελληνικό. Είναι και ευρωπαϊκό.

Greek Rider είπε...

Δυστυχώς η πολιτική εξαφανίστηκε από τη στιγμή που οι αγορές ανέλαβαν τον ρόλο του άτυπου καθολικού Νόμου.

tractatus είπε...

και απο την ώρα που βρήκαν πρόσφορους συμμάχους ανεξαρτήτως ιδεολογίας...:(

αντωνης είπε...

Οταν ειναι πολλά τα λεφτα, τοτε και οι ιδεολογιες που ευαγγελιζονταν οτι πιστευαν καποιοι, κανουν στην ακρη.
Δυστυχως αυτο νομιζω οτι εγινε στη χωρα μας.

Ξεχασαμε τις αρχες μας και πεσαμε στη μασα.

(δε μιλαω προσωπικα για καποιον, το πρωτο πληθυντικο ειναι για να μην εξαιρεσω κανεναν. Ουτε και τον ευατο μου)

Psaxmenos είπε...

Δεν υπαρχει οριο στη πολιτικη
λεηλασια και στις αναγκες του πολιτη.
Ειναι σαν να θες να κολυμπησεις
και στο τελος να βγεις στεγνος!!!
Γινεται?

ΦΙΛΙΚΑ: http://katse-kala.blogspot.com/