Τι δεν μου αρέσει...

Παρακολουθώ μερικές φορές την εκπομπή "Ριμέϊκ" της δημοσιογράφου Ρένας Θεολογίδου στην ΕΤ1. Η εκπομπή βασίζεται σε συνεντεύξεις και φωτογραφικό υλικό, video κ.α που είναι, συνήθως, αναδρομικό και πάντα γύρω απο τη πολιτική. Ευτυχώς, απο την εκπομπή δεν παρελαύνουν μόνο οι πρωταγωνιστές που, πολλές φορές, είναι οι γνωστοί μαϊντανοί των καναλιών κι έτσι έχουμε την ευκαιρία να ακούμε και πρόσωπα που έχουν παίξει το ρόλο του δευτερ-αγωνιστή ή του κομπάρσου στην ιστορία... τουλάχιστον απο τη πλευρά της αναγνωρισιμότητας και της 'επαγγελματικής καταξίωσης' στη πολιτική. Προσωπικά πίστευα πάντα ότι, αυτοί οι δευτερ-αγωνιστές και οι κομπάρσοι σήκωναν όλο το ΕΡΓΟ...αυτό το ελάσσων σπουδαίο έργο των προσώπων που επέλεγαν να είναι στην αφάνεια...

Αυτή τη φορά ανάμεσα στους πρωταγωνιστές κλήθηκε και ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ποτέ δεν είδα αρνητικά απο προκατάληψη τον κ. Τσίπρα. Και απο αυτό εδώ το blog, παρά το γεγονός οτι αρκετοί τον έχουν απαξιώσει για διάφορους λόγους, ουδέποτε η ηλικία του ή αν θέλετε η βεβαιότητά του για το πόσο εκπροσωπεί τη μοναδική,(;!) δική του αριστερά...όπως διατείνεται, δεν επικρίθηκε. Ακριβώς γιατί τα κριτήρια για να κρίνεις κάποιον πολιτικά, κατά τη ταπεινή μου άποψη, δεν μπορεί να είναι κριτήρια οπαδού ομάδας κι επομένως κριτήρια φανατισμού και τσιτάτου...που απλά ανταπαντούν...Επιλέγω ν' ακούω τα πολιτικά επιχειρήματα και σε αρκετά πολιτικά επιχειρήματα ο κ. Τσίπρας δεν έχει άδικο...

Ομως, σε αυτή την πολύ καλή εκπομπή που, η ετημυγορία της AGB είναι: 1,8%, δηλαδή 64.οοο τηλεθεατές, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε, πέρα απο τα πολιτικά του επιχειρήματα, να βγεί με τη φωτογραφία του Τσε ως φόντο. Και αυτό πράγματι ήταν ενοχλητικό! Γιατί εντάξει... και καλά, ο Αλέξης προέρχεται απο την Αριστερά, και καλά ο Τσέ είναι σύμβολο για τους αριστερούς απανταχού της γής και καλά ως νέος ο κ. Τσίπρας έχει πρότυπα...αλλά η φωτογραφία του Τσέ για όσους γνωρίζουν σε βάθος την ιστορία του, δεν είναι δυνατόν να λανσάρεται ως φόντο... ως αξεσουάρ αριστερής απόδειξης και επαναστατικότητας ενός τόσο σύγχρονου αρχηγού που γνωρίζει....αρκετά καλά ότι ο,τιδήποτε στημένο πίσω απο την πλάτη μας δεν είναι και τόσο τυχαίο...ιδιαίτερα την ώρα που μας παίρνουν οι κάμερες της τηλεόρασης που απαξιώνουμε...

Κι ένα άλλο. Η εποχή δεν είναι ηρωϊκή...Αλέξη, και φυσικά δεν είναι επαναστατική. Τουλάχιστον για όσους έχουν επιλέξει να γίνονται και πρωτοσέλιδο σε περιοδικά life style.

Γι' αυτό καλό θα ήταν η συνοπτική μεταφορά στην ιστορική πορεία της επαναστατικής αριστεράς να μη μπερδεύεται απο πρόσκαιρες ερμηνείες...ένα ταξίδι στη χώρα του Τσάβες ποτέ δεν είναι αρκετό, ούτε κι ένα δελτίο τύπου, άλλωστε, πολύ περισσότερο δε μια φωτογραφία που, αν μη τι άλλο, θέλει επεξήγηση....

Ειδάλλως....

Μιχαήλ Μυρογιάννης, ετών 20

'' To μεσημέρι της 18 Νοέμβρη 1973, ο ταγματάρχης Ντερτιλής βρίσκεται με το υπηρεσιακό τζιπ έξω από την κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου. Απέναντι, Πατησίων και Στουρνάρα, οι αστυφύλακες χτυπούν ένα νεαρό, που προς στιγμήν τους ξεφεύγει. Ο Ντερτιλής βγάζει από το μπουφάν το περίστροφο και πυροβολεί. «Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο», περιγράφει στην κατάθεσή του ένα χρόνο αργότερα ο οδηγός του Ντερτιλή - ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλης - και συνεχίζει: «Μετά το φόνο ο Ντερτιλής σαν να μη συνέβαινε τίποτα μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: "Με παραδέχεσαι ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!"»...

O Mιχαήλ Μυρογιάννης ήταν 20 ετών , ιδιωτικός υπάλληλος , από τη Μυτιλήνη .

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

16 Νοεμβρίου 1973...

1. Σπυρίδων Κοντομάρης (ετών 57, 20.30)
2. Διομίδης Κομνηνός (ετών 17, 21.30)
3. Σωκράτης Μιχαήλ (ετών 57, μεταξύ 22.30 & 23.00)
4. Βασίλειος Φάμελλος (ετών 26, 23.30)
5. Torill Engeland Magrette (ετών 22, 23.30)
6. Γεώργιος Σαμούρης (ετών 22, 24.00)
7. Δημήτριος Κυριακόπουλος (βραδυνή ώρα - κατέληξε 19/11/73)
8. Σπύρος Μαρίνος (Γεωργαράς) (ετών 35, βραδυνή ώρα)

17 Νοεμβρίου 1973...

9. Νικόλαος Μαρκούλης (ετών 24 , πρωινή ώρα, κατέληξε 19/11/73)
10. Αικατερίνη Αργυροπούλου (ετών 76, 10.00, κατέληξε Μάϊο '74)
11. Στυλιανός Καραγεωργής (ετών 19, 10.15)
12. Μάρκος Καραμανής (ετών 23, 10.30)
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης (ετών 16, 10.30-11.00)
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου (ετών 60, 11.30)
15. Γεώργιος Γερτζίδης (ετών 48, 11.30)
16. Βασιλική Μπεκιάρη (ετών 17, 12.00)
17. Δημήτρης Θεοδωράς (ετών 5 1/2, 13.00)
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας (ετών 43, 13.00)

18 Νοεμβρίου 1973...

19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου (ετών 59, 10.00)
20. Ανδρέας Κούμπος (ετών 63, 11.00, κατέληξε στις 30/1/1974)
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης (ετών 20, 12.00)
22. Κυριάκος Παντελεάκης (ετών 43, 12.00-12.30)
23. Ευστάθιος Κολινιάτης (κατέληξε στις 21/11/73)

ΠΗΓΗ:
Ταχυδρόμος 15/11/2003, τεύχος 194
Έρευνα: Πάνος Μπαΐλης

Αποχαιρετιστήριο μάθημα

του Γ.Α.Μαγκάκη,

Περίπου πριν από μια ώρα από την εκφώνηση του μαθήματος στις 2/2/1969, είχε γνωστοποιηθεί στον Γ.Α.Μαγκάκη, η απόλυσή του.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι η περίληψη που έγραψε ο ίδιος μετά το τέλος του μαθήματος και κυκλοφόρησε ύστερα από λίγες μέρες και δημοσιεύτηκε στο εξωτερικό.


Αγαπητοί μου μαθηταί,

Σκοπός των πανεπιστημιακών παραδόσεων δεν είναι μόνον να σας εισαγάγουν εις το δόγμα του Δικαίου και να σας μεταδώσουν απλώς μίαν ειδικήν συλλογιστικήν. Σκοπός των είναι προπαντός να σας καταστήσουν σαφές το πνεύμα και την ουσίαν του Δικαίου. Εις τας μέχρι τούδε συναντήσεις μας εις αυτό ακριβώς το πνεύμα του Δικαίου προσεπάθησα να σας εισαγάγω. Σήμερον ας επανέλθωμε εις αυτό το πνεύμα, ας ασχοληθούμε μόνον με αυτό και ας τονίσουμε διά μίαν ακόμα φοράν αυτό το οποίον είναι το πλέον θεμελιώδες. Το Δίκαιον δεν είναι ένας οποιοσδήποτε εξαναγκαστικός κανών ρυθμίζων την συμβίωσιν των ανθρώπων. Αν ήτο μόνον αυτό καθ’ ουδέν θα διέφερε από τους κανόνας οι οποίοι διέπουν ωρισμένας κοινωνίας του ζωικού βασιλείου. Δεν θα διέφερε π.χ. από την κοινωνίαν των μελισσών ή των μυρμήγκων. Εκείνο το οποίον είναι το χαρακτηριστικόν γνώρισμα του Δικαίου, η πεμπτουσία του, είναι ο προσανατολισμός του προς τας αξίας. Μόνον δι’ αυτού του προσανατολισμού το Δίκαιον καθίσταται κατάκτησις του πολιτισμού και δικαιώνεται ηθικώς. Η βασική Δε αξία προς την οποίαν είναι προσανατολισμένο το Δίκαιον ως θεσμός πολιτισμού είναι η ελευθερία. Τούτο αποδεικνύεται προπαντός από την ιστορίαν.

Η ιστορία των ανθρώπων δεν είναι παρά μία πορεία οδύνης και αγώνος δια την κατάκτησιν της ελευθερίας και δια την εξασφάλισιν και την κατοχύρωσίν της διά του Δικαίου. Μία είναι η μεγάλη αλήθεια εις το πλαίσιον της επιστήμης μας, ότι το Δίκαιον αποκτά το ηθικόν του περιεχόμενον, καθίσταται δηλαδή ηθική αξία, μόνον εφόσον αποβλέπει εις το να διασφαλίση την ελευθερίαν εις τους ανθρώπους. Άλλως το Δίκαιον, άνευ δηλαδή αυτού του προσανατολισμού, καθίσταται μέσον καταπιέσεως εις τας χείρας του ισχυρού, προς εξασφάλισιν της κυριαρχίας του. Προς την αξίαν της ελευθερίας πρέπει όμως να είναι προσανατολισμένος και ο νομικός και ως επιστήμων και ως άνθρωπος. Διότι άλλως καθίσταται άνας απλούς τεχνικός, γνώστης δηλαδή της τεχνικής απλώς του Δικαίου, ο οποίος διατρέχει τον κίνδυνον να γίνει ταπεινός υπηρέτης του ισχυρού. Την ανάγκην αυτού του προσανατολισμού προσεπάθησα εις την μέχρι τούδε σειράν των μαθημάτων να σας καταστήσω σαφή. Αυτό ήτο και το βαθύτερον νόημα και η βαθυτέρα επιδίωξις αυτών των μαθημάτων. Πρέπει σήμερον να σας το τονίσω. Διότι το σημερινόν μάθημα είναι το αποχαιρετιστήριον. Μετά βαθυτάτης λύπης μου είμαι υποχρεωμένος να σας αφήσω. Αλλά ο χωρισμός αυτός είναι το τίμημα της συνέπειας προς τας αξίας τας οποίας εσεβάσθην εις όλην μου την ζωήν.

Και είναι το τίμημα της επιδιώξεως να κρατήσω και εγώ την έδραν αυτήν βήμα ελευθέρας σκέψεως. Αι έδραι του Πανεπιστημίου μας έχουν μακράν παράδοσιν. Αξιόλογοι άνδρες τας ετίμησαν εις χαλεπούς χρόνους με τον αγώνα των να τας κρατήσουν βήμα ελεύθερον. Θα ήτο τρομερόν αν η έδρα αυτή εις τας ασθενείς μου χείρας εταπεινούτο. Από την σειράν των συναντήσεών μας εύχομαι και ελπίζω να παραμείνη εις το πνεύμα μας ο προσανατολισμός προς την ελευθερίαν. Αυτόν τον προσανατολισμόν, τον τον οποίον οφείλομεν να λάβωμεν ως νομικοί, οφείλομεν να λάβωμεν και ως Έλληνες. Διότι η Ελλάς δεν είναι απλώς μια γεωγραφική έννοια. Είναι προπαντός ιδέα ταυτιζόμενη με την ιδέαν της ελευθερίας.

Ας αναλογισθούμεν λοιπόν αυτήν την ώραν τους λόγους του ποιητού μας και με αυτούς ας αποχαιρετισθώμεν: «Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία»

Σάκης Καράγιωργας: Ο αγωνιστής

" Κύριοι στρατοδίκαι, ευρίσκομαι σήμερον ενώπιόν σας ως κατηγορούμενος

διότι διώκομαι από την δικτατορικήν κυβέρνησιν.
Ο λόγος της διώξεως μου είναι απλός αλλά ουσιαστικός.
Διώκομαι διότι ως πνευματικός άνθρωπος εθεώρησα εθνικόν καθήκον μου
ν' αγωνιστώ δια ν' αποκτήσει εκ νέου ο ελληνικός λαός το δικαίωμα ν' αποφασίζει μόνος του και ελευθέρως δια την μοίραν του και τα πεπρωμένά του..."

O Σάκης (Διονύσης) Καράγιωργας (Πύργος Ηλείας, 1930—17 Αυγούστου 1985) ήταν πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ στην περίοδο της Χούντας είχε αναπτύξει έντονη αντιδικτατορική δράση.

Γεννήθηκε το 1930 στον Πύργο Ηλείας. Εισήχθη στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά και αργότερα και στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών Αθήνας. Η πρώτη του επαφή με την ελληνική δημόσια οικονομική διοίκηση ήταν αρχικά στη Διεύθυνση Προγράμματος του υπουργείου Συντονισμού (1955-1956) και μετά στη Διεύθυνση Μελετών της Τράπεζας της Ελλάδος. Παράλληλα εμπλουτίζει τις εμπειρίες του ερευνώντας επίκαιρα προβλήματα της οικονομικής πολιτικής και συνεργάστηκε στη συγγραφή λημμάτων της Οικονομικής και Λογιστικής Εγκυκλοπαίδειας.

Ακολουθώντας άλλους συναδέλφους του, αποφασίζει να μεταβεί για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Επιλέγει ως γνωστικό αντικείμενο τα Δημόσια Οικονομικά και ως πανεπιστήμιο το London School of Economics. Το 1962 γίνεται διδάκτορας και επιστρέφει στη Ελλάδα στην Τράπεζα της Ελλάδος όπου συνεχίζει την ερευνητική του δραστηριότητα. Το 1963 γίνεται επιμελητής στην έδρα της Εφαρμοσμένης Οικονομικής στην Ανωτάτη Βιομηχανική ενώ, επί κυβέρνησης Ένωσης Κέντρου και υφυπουργού Συντονισμού του Ανδρέα Παπανδρέου, ορίζεται γενικός γραμματέας της οικονομικής εξ υπουργών επιτροπής. Το 1964 αποσπάστηκε στο "Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών" και ενώ ήταν ήδη υφηγητής της Δημόσιας Οικονομικής, συνεργάστηκε στην κατάρτιση του πρώτου πενταετούς προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης της χώρας (1966-1970), συμμετέχοντας ενεργά στη διαδικασία σύνταξής του.

Το 1965 συμμετέχει μαζί με άλλους διανοούμενους στην ίδρυση του πολιτικού ομίλου «Αλέξανδρος Παπαναστασίου» και αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Νέα Οικονομία», που καθιερώνεται την εποχή εκείνη ως το κατ'εξοχήν βήμα τεκμηρίωσης και υποστήριξης κοινωνικών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα. Το 1966 εκλέγεται έκτακτος καθηγητής της Δημόσιας Οικονομίας στό Πάντειο Πανεπιστήμιο και σύντομα κυκλοφορούν και τα πρώτα πανεπιστημιακά του εγχειρίδια.

Πρωτοπορεί κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στη συγκρότηση της "Δημοκρατικής Άμυνας" και τον Ιούλιο του 1969 συλλαμβάνεται καθώς εκρήγνυται στα χέρια του εκρηκτικός μηχανισμός, ο οποίος προοριζόταν για αντιστασιακή δράση κατά του καθεστώτος. Ο Καράγιωργας βασανίστηκε απάνθρωπα όντας βαριά τραυματισμένος. Ακολουθεί η δίκη της "Δημοκρατικής Άμυνας" και η καταδίκη του απο το Έκτακτο Στρατοδικείο τον Απρίλιο του 1970 σε ισόβια, ποινή που θα εκτίσει ως την αμνηστία του 1973.

Μετά την πτώση της δικτατορίας επιστρέφει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα συμμετέχει στην ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1974. Σύντομα και λόγω διαφωνιών θα διαγραφεί μαζί και με άλλα στελέχη απο το ΠΑΣΟΚ χωρίς όμως να πάψει να συμμετέχει και να παρεμβαίνει στη καθημερινή πολιτική, δίνοντας μεγάλη έμφαση στην εκπαιδευτική, ερευνητική και θεσμική παρέμβαση στο χώρο της ανώτατης παιδείας. Ενθαρρύνει διεπιστημονικές έρευνες και αφιερώνει μεγάλο μέρος της ενεργητικότητάς του στο θέμα της αναβάθμισης της ανώτατης παιδείας γενικότερα και της Παντείου σε σύγχρονο πανεπιστήμιο κοινωνικών επιστημών ειδικότερα. Ανώτατη τιμή υπήρξε η εκλογή του σε πρύτανη του ιδίου ιδρύματος.

Απεβίωσε στις 17 Αυγούστου 1985. Ο δήμος Πύργου τον τίμησε ώς γνήσιο τέκνο του δίνοντας το όνομα του στη Κεντρική Πλατεία της πόλης (Επαρχείο).

πηγή: wikipedia

Αμαλία: Ηπια δύναμη

Οταν, μετά τα Δεκεμβριανά, το Bρετανικό Συμβούλιο χορήγησε στην Aμαλία Kουτσούρη την πολυπόθητη υποτροφία προκειμένου να εργαστεί ως ερευνήτρια στο Iνστιτούτο Pάιτ Φλέμινγκ του Λονδίνου, η μοίρα έμελλε να υφάνει το δικό της σχέδιο στη ζωή της νεαρής γυναίκας.

Mαζί με την υποτροφία ήρθε και το διαζύγιό της με τον αρχιτέκτονα Mανώλη Bουρέκα, τον οποίο είχε παντρευτεί όταν ακόμη ήταν φοιτήτρια. Eλεύθερη πια, έφτασε στο νοσοκομείο St. Mary’s για να δουλέψει στο εργαστήριο του διάσημου Aλέξανδρου Φλέμινγκ. O Σκοτσέζος επιστήμονας θεωρούνταν ήδη την εποχή εκείνη ένας ήρωας, αφού η χορήγηση της πενικιλίνης στους τραυματίες του B’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε σώσει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. H ανακάλυψη του αντιβιοτικού αυτού είχε χαρίσει στον Φλέμινγκ το Nόμπελ Iατρικής και Φυσιολογίας το 1945. Aνακαλύπτοντας την Aμαλία, η μοίρα θα του χάριζε και κάτι ακόμα: έναν μεγάλο έρωτα.

Παντρεμένος από το 1915 με τη Σάρα Mάριον Mακελρόι, με την οποία μάλιστα είχε αποκτήσει και έναν γιο, δεν μπόρεσε να μείνει ασυγκίνητος από τη χαρισματική ιδιοσυγκρασία της βοηθού του, μιας γυναίκας παθιασμένης με τους μικρόκοσμους των ζώντων οργανισμών, ενός πλάσματος ευαίσθητου και σπλαχνικού, που το συγκινούσαν τα βάσανα των φτωχών και των ανήμπορων. Oι δυο τους συνεργάστηκαν στενά εκείνα τα χρόνια και ο Φλέμινγκ, παρακινημένος από τον κρυφό έρωτά του, ανέπτυξε ένα πατρικό ενδιαφέρον για την κατά τριάντα χρόνια νεότερή του Aμαλία, η οποία περνούσε κάποιες δυσκολίες προσαρμογής στο λονδρέζικο περιβάλλον και αναπολούσε την Eλλάδα. Eκείνος, εσωστρεφής και συντηρητικός, έκρυβε καλά το μυστικό του. Eκείνη γνώριζε ότι ήταν παντρεμένος. Aκόμα κι όταν η σύζυγός του πέθανε, στα 1949, ο Φλέμινγκ ένιωσε ότι οφείλει να μείνει πιστός στη μνήμη της. Δεν εξομολογήθηκε ποτέ τίποτα στην Aμαλία και όταν εκείνη αποφάσισε να επιστρέψει στην Eλλάδα για να αναλάβει τη διεύθυνση του Eυαγγελισμού, αυτός υποδέχτηκε την είδηση με οδύνη.

Tην ίδια εποχή ο Φλέμινγκ ήταν περιζήτητος. Ολες οι χώρες τον καλούσαν να δώσει διαλέξεις προκειμένου να διηγηθεί την ιστορία της ανακάλυψης του πρώτου αντιβιοτικού. Eτσι, για να είναι κοντά της, δέχτηκε με χαρά την πρόσκληση που του απηύθυνε για μια σειρά από διαλέξεις στην Eλλάδα. Hρθε, έφυγε. Tρία χρόνια αργότερα, και ενώ το πάθος του για την Aμαλία δεν έλεγε να σβήσει, ήρθε ξανά. Hταν χειμώνας του ’52. Tην τελευταία μέρα της παραμονής του στη χώρα μας, την ώρα που ετοιμαζόταν να αποχαιρετήσει για ακόμα μια φορά την τέως συνεργάτιδά του, συνειδητοποίησε ότι του ήταν αδύνατον να την αποχωριστεί. Aντί για «αντίο», λοιπόν, της είπε κάτι άλλο: της πρότεινε να τον παντρευτεί. «Bιάστηκα τόσο πολύ να πω το "ναι" που αισθάνθηκα εξαιρετικά αμήχανη», θα θυμόταν αργότερα εκείνη. Kαι κάπως έτσι η Aμαλία Kουτσούρη, θυγατέρα του γνωστού δερματολόγου της Πόλης Xαρίλαου Kουτσούρη, που ήταν γεννημένη στην Kωνσταντινούπολη στις 28 Iουνίου του 1912 και είχε μεγαλώσει στην Aθήνα, έγινε Aμαλία Φλέμινγκ ή αλλιώς Λαίδη Φλέμινγκ (αφού ο σύζυγός της είχε λάβει τον τίτλο του σερ). O γάμος τους, το 1953, ήταν η αρχή μιας ευτυχίας την οποία εκείνη περιέγραψε ως πλήρη. Mόνο που αποδείχτηκε πολύ σύντομη. O Φλέμινγκ πέθανε δύο χρόνια αργότερα.

Σήμερα, όποιος μνημονεύει την Aμαλία Φλέμινγκ θα μπορούσε να αναφέρεται στο διάσημο επώνυμο με το οποίο συνέδεσε τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του τόπου της. το πΑθος της για ελευθερία και δημοκρατία. Ή στις επίμονες μελέτες της και τη δημοσίευση πλήθους εργασιών με αντικείμενο τα αντιβιοτικά. Ή ακόμα και στο κύρος το οποίο είχε κατακτήσει, εκείνη, μια νέα γυναίκα στα μέσα του 20ού αιώνα, ως διδάκτωρ Mικροβιολογίας της Iατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Aθηνών.

Oπου κι αν εστίαζε κανείς, κάτι θα άγγιζε από το απέραντο μεγαλείο αυτής της αγέρωχης και περήφανης γυναίκας, που έσκυβε μεν το κεφάλι στο μικροσκόπιο για να ερευνήσει τον μικρόκοσμο του Σύμπαντος, ήξερε όμως να το κρατάει ψηλά απέναντι σε όλους εκείνους που έσπρωχναν την πατρίδα της στον όλεθρο και τη δυστυχία. Kοπέλα ακόμα στην Kατοχή, ήταν μέλος της Aντίστασης και χειριζόταν τους πομπούς των ασυρμάτων, αλλάζοντας διαρκώς στέκια, προκειμένου να αλιεύει πολύτιμα μηνύματα των ναζί. Ωριμη γυναίκα στη Χούντα, χήρα πλέον, εξασφάλιζε σπίτια για να κρύβονται οι φυγάδες. Mια ζωή αφιερωμένη στην ελευθερία της ψυχής, στη θεραπεία από τον πόνο, στο όνειρο για μια ελεύθερη Eλλάδα. Nα βοηθάει τον Παναγούλη. Nα καταθέτει ως μάρτυρας υπεράσπισης του καθηγητή Kαράγιωργα στη Δίκη των Mελών της Δημοκρατικής Aμυνας στο στρατοδικείο. Kαι, φυσικά, να πληρώνει το τίμημα για κάθε έκφανση του αγώνα της.

Hταν Aύγουστος του ’71 όταν τη συνέλαβε το καθεστώς των συνταγματαρχών. H ανάκρισή της διήρκεσε είκοσι πέντε μέρες. Eφτασαν να τη βασανίσουν, εκείνη, μια διαβητική εξηντάχρονη γυναίκα. Tελικά, δικάστηκε και καταδικάστηκε από το έκτακτο στρατοδικείο Aθηνών, σε μια ακόμα δίκη-παρωδία, στις 28 Σεπτεμβρίου. Φοβούμενοι, ωστόσο, τον αντίκτυπο στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, οι στρατοδίκες άλλαξαν την απόφασή τους και διέκοψαν την ποινή της λόγω «ανηκέστου βλάβης». Δεν την αποφυλάκισαν μονάχα. Tην απέλασαν και της αφαίρεσαν την ελληνική υπηκοότητα. Kαι εκείνη βρέθηκε πάλι στην πατρίδα του μεγάλου της έρωτα, το Λονδίνο, αυτήν τη φορά μόνη, δίχως τη στιβαρή σκιά του Aλέξανδρου Φλέμινγκ να την εμπνέει, με μοναδικό στόχο να συνεχίσει τους αγώνες της κατά της δικτατορίας στην Eλλάδα.

Πάντως, ούτε αυτήν τη φορά κατάφερε να προσαρμοστεί πλήρως στο λονδρέζικο περιβάλλον. Διότι, με τα χρόνια, η σχέση της με τους Bρετανούς είχε αποκτήσει μια ιδιαίτερα παράδοξη χροιά. Oλα ξεκίνησαν από τον θυελλώδη εκείνο γάμο. Tότε, οι βρετανικές εφημερίδες ανήγγειλαν το γεγονός λέγοντας ότι ο διάσημος επιστήμονας παντρεύτηκε μιαν Eλληνίδα Kαρυάτιδα. H φήμη για την κομψότητά της πέρασε αμέσως τα σύνορα της Bρετανίας και εξαπλώθηκε σε όλες τις χώρες που το ζεύγος έμελλε να επισκεφτεί. Σύντομα, όμως, έγινε αντιληπτό ότι οι Bρετανοί δεν μπορούσαν να συγχωρήσουν τον Φλέμινγκ για τον γάμο αυτό (παρότι πραγματοποιήθηκε τέσσερα χρόνια έπειτα από τον θάνατο της πρώτης του συζύγου). H Aμαλία έφτασε κάποια στιγμή να είναι τόσο ενοχλημένη από τη συμπεριφορά των Aγγλων, που δεν δέχτηκε ποτέ τη σύνταξη την οποία θα μπορούσε να λαμβάνει ως χήρα του Aλέξανδρου, μια σύνταξη που ενδεχομένως θα της ήταν χρήσιμη για να κάνει πραγματικότητα το όνειρο που είχε από τη δεκαετία του ’60 και που δεν ήταν άλλο από τη δημιουργία ενός ιδρύματος βιοϊατρικής έρευνας με το όνομα του αγαπημένου της συντρόφου. Θα τα κατάφερνε, όμως, και χωρίς τους Aγγλους. Oλη της την περιουσία θα τη διέθετε για την αγορά και την ανέγερση αυτού του εκπληκτικού ιδρύματος.

O τελευταίος κύκλος της ζωής της άνοιξε το 1974 με την επιστροφή της στην πατρίδα. Mέσα από τούτο τον κύκλο η πολιτική όρισε απλώς ένα χαρακτηριστικό υστερόγραφο σε μια πορεία αγώνων και προσφοράς. Στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές, χωρίς να είναι ακόμα υποψήφια, δραστηριοποιήθηκε στην προεκλογική εκστρατεία του ΠAΣOK. Aυτό δεν την εμπόδισε να διαφωνήσει δημόσια με τον Aνδρέα Παπανδρέου σχετικά με τις διαγραφές στελεχών της Δημοκρατικής Aμυνας και του ΠAK από το ΠAΣOK. Eξελέγη ως βουλευτής επικρατείας του ΠAΣOK για πρώτη φορά το ’77. Eπανεξελέγη στην A’ Aθηνών το ’81 και το ’85. Eπίσης, διετέλεσε και αντιπρόσωπος της Eλλάδας στην Kοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Eυρώπης.

Kαι στο μεταξύ, ζούσε και ανέπνεε για το μεγάλο της όραμα: το Ιδρυμα Bασικής Bιοϊατρικής Eρευνας «Aλέξανδρος Φλέμινγκ». Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να το δει να υλοποιείται. Στις 26 Φεβρουαρίου του 1986 η Aμαλία Φλέμινγκ έφυγε σεμνά και αθόρυβα. Xρόνια αργότερα, το Eρευνητικό Kέντρο Bιοϊατρικών Eρευνών θα γινόταν επιτέλους πραγματικότητα αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Σήμερα, το Kέντρο «Aλέξανδρος Φλέμινγκ» στη Bάρη θεωρείται από τα πληρέστερα στον κόσμο. H ερευνητική του φιλοσοφία είναι, φυσικά, εμπνευσμένη από τον επιστήμονα του οποίου το όνομα φέρει. Kαι να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά ξεκίνησαν σαν παραμύθι, από ένα γύρισμα της μοίρας: μέσα από μια τυπική υποτροφία του Bρετανικού Συμβουλίου σε μια γυναίκα που έπαιρνε τον δρόμο της ξενιτιάς, με τον γάμο της διαλυμένο, για να εργαστεί στο πλευρό ενός σπουδαίου επιστήμονα.

Προσωπική κατάθεση
H Φλέμινγκ δεν μίλησε μόνο για χρήση φαρμάκων στις ανακρίσεις της χούντας. «Xρησιμοποιήθηκαν επίσης και παραισθησιογόνα», έγραψε στο βιβλίο της «Προσωπική κατάθεση».

Ως θύμα παραισθησιογόνων κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, παρουσίασε τον συγγραφέα Aνδρέα Φραγκιά.

«Hταν σαν να είχαμε μπροστά μας τη σκιά ενός αλλοτινού ανθρώπου. Mου είπαν αργότερα πως όταν αναφέρουν στον Φραγκιά πράγματα που υποτίθεται ότι είπε και υπέγραψε, εκείνος δεν θυμάται τίποτα. Mα τι του κάνανε οι κακούργοι στο στρατιωτικό νοσοκομείο; Παραισθησιογόνα του δώσανε ή του κάνανε ναρκανάλυση ως τα όρια της ανθρώπινης αντοχής;» (ναρκανάλυση: σύμφωνα με τη δική της εξήγηση, είναι η ψυχαναλυτική μέθοδος η οποία συνδυάζεται με ναρκωτικά, με σκοπό ο ασθενής να χάσει την αυτοσυνειδησία του και ο «γιατρός» να του αποσπάσει τις απαντήσεις που εκείνος θέλει).

Στο πλευρό των αγωνιστων
«Oταν τον είδα στο γραφείο ήταν φανερά κάτω από την επήρεια παραισθησιογόνων. Aυτό το καταθέτω σαν γιατρός, δεν έχω καμιά αμφιβολία. Hταν σε μια φοβερή κατάσταση και δεν ήξερε τι έλεγε. Oταν έφυγε, είπα στον Θεοφιλογιαννάκο: Tι του κάνατε και τον τρελάνατε;» Tο απόσπασμα τούτο είναι από την κατάθεση της Aμαλίας Φλέμινγκ στη δίκη των βασανιστών του EAT-EΣA, στις 11 Aυγούστου 1975. Hταν μια ακόμα μαρτυρία της γνωστής αγωνίστριας στην προσπάθειά της να αποδείξει τη χρήση φαρμάκων στις ανακρίσεις των χουντικών.

Αρθρο του Σ. Δανδόλου απο το ΕΘΝΟΣ

Ερμηνεύοντας την Αριστερά-Εντγκαρ Μορέν

Αριστερά και αντίσταση

Του Γ. Αγγελόπουλου gangel@dolnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 10 Νοεμβρίου 2008 στα ΝΕΑ

Τι σημαίνει άραγε σήμερα το να αντιστέκεσαι, για κάποιον που είχε στρατευτεί στην Αντίσταση εναντίον των ναζί;

«Σημαίνει να αντιστέκεσαι σ΄ όλες τις βαρβαρότητες, ανάμεσά τους και στην ψυχρή, ανώνυμη βαρβαρότητα του υπολογισμού, η οποία είναι χαρακτηριστική του πολιτισμού μας», απαντά στο περιοδικό «Λε Πουέν» ο Γάλλος διανοούμενος Εντγκάρ Μορέν. «Σημαίνει να δέχεσαι να υποστείς την προσβολή, όταν υπερασπίζεσαι τους συντετριμμένους, τους ταπεινωμένους, τους αδικημένους. Σημαίνει να μάχεσαι κατά του μανιχαϊσμού... Σημαίνει να αντιστέκεσαι σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα, κάτι που είναι διαφορετικό απ΄ αυτό που ήταν η αντίσταση κατά του ναζισμού».

Ο Εντγκάρ Μορέν γεννήθηκε πριν από 87 χρόνια στο Παρίσι με το όνομα Εντγκάρ Ναούμ- «Μορέν» ήταν το αγωνιστικό του ψευδώνυμο στα χρόνια της Αντίστασης. «Είμαι γιος μεταναστών, αλλά Γάλλος, επειδή ενσωμάτωσα την ιστορία και την κουλτούρα της Γαλλίας στην καρδιά της ταυτότητάς μου», λέει για τον εαυτό του. «Είμαι βαθιά μεσογειακός, όλοι οι πρόγονοί μου ήταν Τοσκανοί στον 18ο αιώνα, ένα τμήμα τους ερχόταν από την Ισπανία, και όλοι πήγαν τον 18ο αιώνα στη Θεσσαλονίκη. Είμαι Εβραίος, μια λέξη που είναι για μένα επίθετο και όχι ουσιαστικό. Αισθάνομαι Ευρωπαίος και πολίτης του κόσμου. Όλες αυτές οι ταυτότητες αλληλοσυμπληρώνονται σε μένα». Το γεγονός ότι είναι Εβραίος, δεν αμβλύνει τις πεποιθήσεις του: «Καταλαβαίνω ότι ο σιωνισμός σημαίνει για τους Εβραίους το δικαίωμα να έχουν ένα έθνος. Η τραγωδία είναι ότι ο παλαιστινιακός πληθυσμός έχει επίσης αυτό το δικαίωμα. Όλη μου τη ζωή ήμουν από την πλευρά των συντετριμμένων και των ταπεινωμένων. Και δεν θα αλλάξω».

Ο Μορέν εντάχθηκε το 1942 στο Κομμουνιστικό Κόμμα και το 1951 διαγράφηκε. Όμως συνέχισε να δηλώνει κομμουνιστής. «Δεν υπήρξα σταλινικός με την έννοια ότι ουδέποτε έπλεξα το εγκώμιο του Στάλιν στα τότε κείμενά μου», λέει στη συνέντευξη που έδωσε στο «Λε Πουέν» με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου «Ο δρόμος μου» (Εκδ. Fayard) με συνομιλίες του με τη δημοσιογράφο Τζενάν Καρέ Ταζέ. «Υπήρξα κομμουνιστής του πολέμου. Συνειδητοποιούσα τα κακά της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά πίστευα πως οι αρνητικές πλευρές της οφείλονταν στην περικύκλωσή της από τον καπιταλισμό και στην καθυστέρηση της τσαρικής Ρωσίας... Δεν έβλεπα ότι οφείλονταν στο ίδιο το σύστημα...Πίστευα ότι στρατευόμουν υπέρ της ανθρωπιάς και εναντίον της βαρβαρότητας, ενώ ο σοβιετικός σοσιαλισμός ήταν βάρβαρος».

Σήμερα, τονίζει ο Εντγκάρ Μορέν, το να είναι κανείς αριστερός σημαίνει «να προσπαθεί να παραμείνει πιστός σε τρεις πηγές: την πηγή της ελευθερίας, που δίνει έμφαση στα άτομα, τα δικαιώματά τους και την ελευθερία τους· τη σοσιαλιστική πηγή, που προσβλέπει σε μια καλή κοινωνία· και την κομμουνιστική πηγή, που επιμένει στην ιδέα της κοινότητας και της αδελφοσύνης. Το να είσαι αριστερός, για μένα, είναι να θέλεις να συνδυάσεις αυτά τα τρία».

Μετά τον Ομπάμα...

Αρθρο του Ν. Κοτζιά απο τη σημερινή Αξία

Ο παγκόσμιος ρόλος των ΗΠΑ στις αρχές του 21^ου αιώνα

1. Η αλλαγή προέδρου

Το εκλογικό αποτέλεσμα δείχνει μια αλλαγή στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Η αλλαγή αυτή είναι αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας της πλειοψηφίας του αμερικάνικου εκλογικού σώματος έναντι της πολιτικής Μπους. Ο απόηχος της τρομοκρατικής πράξης της 11^ης του Σεπτεμβρίου είναι πιο μακρινός απ’ ό,τι πίστευαν οι ρεπουμπλικάνοι. Η παγκόσμια οικονομική κρίση με αφετηρία αυτή τη φορά τις ίδιες τις ΗΠΑ είναι άμεση. Όπως άμεση είναι η ανάγκη αποκατάστασης της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών. Καταπολέμησης της καλπάζουσας ακρίβειας και ανεργίας. Της νέας φτώχιας στην πιο πλούσια χώρα του κόσμου. Του τερματισμού των πολέμων.

Η νίκη του Ομπάμα στις εκλογές είναι, ταυτόχρονα, νίκη του «αμερικάνικού πνεύματος», της ικανότητας των ΗΠΑ να ανανεώνεται. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δεν θα μπορούσε να εκλεγεί ως πρόεδρος ένας έγχρωμος, γιος μετανάστη. Η νίκη του Ομπάμα είναι νίκη αυτού ακριβώς του πνεύματος. Είναι καιρός, λοιπόν, να πάψουμε να παριστάνουμε εδώ στην Ελλάδα τους καλύτερους των πάντων και σε κάθε περίπτωση. Διότι στην Ελλάδα ένα παιδί Αλβανών μεταναστών, μουσουλμάνων στο θρήσκευμα, όχι μόνο δεν θα μπορούσε να εκλεγεί πρόεδρος, αλλά πιθανότατα δεν θα διέθετε ελληνική ιθαγένεια. Ενώ ως αριστούχος δεν θα του επιτρεπόταν να σηκώσει την ελληνική σημαία ούτε καν σε παρέλαση. Πολύ λιγότερο, δε, να γίνει ο αρχιστράτηγος των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Τέλος, ως προς την νίκη του Ομπάμα, το μεγάλο ερώτημα είναι εάν και κατά πόσο θα υπάρξει και μία νέα αρχή στην ίδια την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.

2. Σενάρια για τον παγκόσμιο ρόλο των ΗΠΑ

Στα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκαν πολλαπλές θεωρίες στις ίδιες τις ΗΠΑ για τον παγκόσμιο ρόλο τους. Άλλες αλαζονικά αισιόδοξες και άλλες αδιέξοδα απαισιόδοξες.

Σύμφωνα με τις πλέον αλαζονικές αντιλήψεις, οι ΗΠΑ μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου θα παραμένανε μια ηγεμονική δύναμη, και μάλιστα η μοναδική. Αυτό με το οποίο θα έπρεπε να ασχοληθεί θα ήταν η εξασφάλιση ότι και ο 21^ος αιώνας θα ήταν ένας «αμερικάνικος αιώνας». Όρος που εισήχθη από το περιοδικό Life στη δεκαετία του σαράντα προκειμένου να χαρακτηριστεί ο προηγούμενος, ο 20^ος αιώνας. Ένας αιώνας στη διάρκεια του οποίου οι ΗΠΑ θα εξακολουθούσαν να λειτουργούν ως ηγεμόνας σταθεροποιητής, δηλαδή, ως μια δύναμη που με τη δράση της δημιουργεί σχέσεις, θεσμούς και δομές που εξυπηρετούν την ίδια την ηγεμονία της, αλλά και τους συμμάχους της. Που σταθεροποιεί εκείνο το σύστημα στο οποίο όλοι οι ισχυροί της Δύσης έχουν να κερδίσουν.

Σύμφωνα με μια δεύτερη άποψη, οι ΗΠΑ ενώ απέμειναν μετά τον ψυχρό πόλεμο η μοναδική υπερδύναμη, ταυτόχρονα είναι μια δυσλειτουργική δύναμη διότι δεν είχε συνείδηση των καθηκόντων της. Η άποψη αυτή, υποστηρίζει, ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης οδεύουμε προς μια εποχή νέου τύπου αυτοκρατοριών (Ευρωπαϊκή, Αμερικάνικη, Κινέζικη, Ινδική και ίσως Ρωσική). Με αυτοκρατορίες περιγράφονται μεγάλα σύνολα που υπερβαίνουν την οριοθέτηση των εθνικών συνόρων. Που επεκτείνονται με διαφορετικά εργαλεία και μεθόδους μέσα στον χώρο και σε πληθυσμούς, στους οποίους παρέχονται οι εγγυήσεις και η ασφάλεια από την μητρόπολη της αυτοκρατορίας, όπως έκανε, αυτό είναι το πιο συχνά αναφερόμενο παράδειγμα, η αρχαία Ρώμη. Η κριτική που κάνει αυτή η άποψη στις ΗΠΑ, είναι ότι οι τελευταίες δεν αντιλαμβάνονται αυτόν τον «αυτοκρατορικό τους» ρόλο, και για αυτό δεν δρουν ορθολογικά και αποτελεσματικά.

Μια άλλη άποψη που προβλήθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια, ήταν ότι οι ΗΠΑ έπαψαν να ενδιαφέρονται για την Δυτική Ευρώπη και την «λίμνη του Ατλαντικού» και ότι το κεφάλι τους κοίταζε όλο και περισσότερο στην «λίμνη του Ειρηνικού», προς την Ασία. Ότι οι εχθροί των ΗΠΑ είναι οι νέες αναδυόμενες περιφερειακές δυνάμεις, από την Κίνα και τη Ρωσία μέχρι και το Ιράν. Ότι θα έπρεπε οι ΗΠΑ να λάβουν μέτρα παρεμπόδισης της ενδυνάμωσής των τελευταίων. Ότι θα έπρεπε να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους σε αυτό «το καθήκον».

Η πιο πάνω θεώρηση, συνδέθηκε και με την εκτίμηση, ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν τις καλύτερες προϋποθέσεις στον διεθνή ανταγωνισμό. Ότι τα μοντέλα άλλων, τρίτων, αυταρχικών κέντρων θα εξερχόντουσαν νικητές στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας του 20^ου αιώνα. Ως νικητές στον ανταγωνισμό των πιο διαφορετικών καπιταλισμών της εποχής μας αναφερόντουσαν στο παρελθόν οι φορείς του μοντέλου του «Ρήνου» (ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο),αλλά και η Ιαπωνία με το στρατηγικό της κράτος. Ενώ σήμερα, περισσότερο, οι χώρες του αυταρχικού καπιταλισμού, όπως είναι η Κίνα. Από την άλλη, οι τρομοκρατικές ενέργειες στις αρχές του 21^ου αιώνα επέφερε μια στροφή στις ΗΠΑ, που έπαψε να θεωρεί ως κυριότερο εχθρό της έναν τρίτο κράτος και ανήγαγε φανατικές θρησκευτικές οργανώσεις που χρησιμοποιούν μεθόδους τρομοκρατίας σε κύριο εχθρό.

3. Στρατηγικές εναλλακτικές

Η ήττα της αμερικάνικης πολιτικής στη Γεωργία φέτος το καλοκαίρι, η επιρροή που έχουν αποκτήσει οι ανερχόμενες μεγάλες δυνάμεις (παρότι οι ΗΠΑ παραμένουν, ακόμα, η μοναδική «υπερδύναμη») στην ίδια την αμερικάνικη αυλή, στην Κεντρική και Νότιο Αμερική, οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και, προπαντός, η κρίση των χρηματοπιστωτικών αγορών όπου κυριαρχούν οι ΗΠΑ, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και οι φούσκες στην οικοδομή αυτής της χώρας, έθεσαν επί τάπητος ένα διαφορετικό πρόβλημα και μια άλλη προσέγγιση: Όχι τόσο το πώς οι ΗΠΑ θα ηγεμονεύουν στον μελλοντικό κόσμο, αλλά ποια θα είναι η θέση της σε έναν μεταλασσόμενο κόσμο του 21^ου αιώνα.

Σήμερα, όλο και περισσότεροι αναλυτές, και Αμερικανοί, αντιλαμβάνονται ότι ο κόσμος μετακινείται σε έναν πολυπολικό κόσμο. Το ζητούμενο έχει γίνει για το πώς θα οργανωθεί (ή και θα προκύψει αυθόρμητα) αυτή η μετακίνηση. Πολλοί προσβλέπουν σε μια επανενοποίηση της Δύσης, διότι –όπως υποστηρίζουν- διαθέτει κοινές αρχές και αξίες που είναι «ισχυρότερες εκείνες των διαφορών ανάμεσα σε ΕΕ και ΗΠΑ». Ο Μακ Καίην πρότεινε να δημιουργηθεί μια «νέα λίγκα» των δημοκρατικών κρατών σε ανατολή και δύση που θα είναι ευρύτερη της παραδοσιακής δύσης. Ο ίδιος ο Ομπάμα προσβλέπει στην στήριξη της εξωτερικής πολιτικής του από τις δυτικές δημοκρατίες, ιδιαίτερα την ΕΕ και την Ιαπωνία καθώς και την Ινδία, όπως, επίσης, στην συνεχή μεταξύ τους συνεννόηση.

Σε αυτά τα πλαίσια διατυπώνονται ευχές ότι ο Ομπάμα θα συμβάλλει στο μετασχηματισμό της αμερικανικής ηγεμονίας, σε ηγεμονία του πολυπολισμού. Δηλαδή, να αναλάβουν οι ΗΠΑ τον ρόλο του φορέα και κινητήρα της μετεξέλιξης του κόσμου σε πολυπολικό με τρόπο σταθερό και αποτελεσματικό, ώστε να αποτραπούν μελλοντικές βίαιες συγκρούσεις. Κατά τους υποστηρικτές αυτής της άποψης, αυτός είναι και ο μόνος δρόμος διασφάλισης των ΗΠΑ, ότι θα είναι ο φορέας των νέων κανόνων της παγκοσμιοποίησης και ότι το «παγκόσμιο παιχνίδι» θα γίνει με τρόπο που να διασφαλίζεται ο ειδικός τους ρόλος ως εγγυητή και προωθητή αυτών των κανόνων.

Σ’ αυτά τα πλαίσια, αναλυτές που θέλουν να βλέπουν πιο μακριά, υποστηρίζουν ότι οι ευρωπαίοι δεν θα αντέξουν την επικείμενη επίθεση φιλίας του Ομπάμα, ότι αυτός θα είναι ένας δύσκολος «σύμμαχος»καθότι δεν θα τους επιτρέπει να «βγάζουν την ουρά τους» έξω από τα δύσκολα προβλήματα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία που πιθανά να συγκεντρωθεί στις συνοριακές περιοχές Αφγανιστάν και Πακιστάν, και όχι πια στο Ιράκ. Ότι ανάλογα, η Ευρώπη δεν θα μπορέσει παρά να συμπορευθεί σε μια καμπάνια ενάντια στη διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής και για μια νέα παγκόσμια θεσμική αρχιτεκτονική. Αυτές οι πιθανές φιλικές «επιθέσεις» του Ομπάμα, όμως, πιθανότατα να φέρουν τους ευρωπαίους ηγέτες σε δυσκολία με το εσωτερικό τους μέτωπο. Διότι μέχρι σήμερα, οι ευρωπαϊκές ελίτ συμπορεύθηκαν με τον αντιαμερικανισμό των κοινωνιών τους. Μετά την εκλογή του Ομπάμα, όμως, είτε θα αποκαλυφθεί ότι ο αντιαμερικανισμός έχει γίνει συστατικό της ευρωπαϊκής ταυτότητας, είτε θα ακολουθήσουν οι ευρωπαίοι ηγέτες πολιτική συνεργασίας με την Ουάσιγκτον. Συνεργασία που θα τους φέρει σε ευθεία αντίθεση με σειρά κινημάτων στις ίδιες τις κοινωνίες τους. Το μέλλον προβλέπεται άκρως ενδιαφέρον.

Κι ο κόσμος μπορεί να αλλάζει αν...

Της Άννας Δαμιανίδη

απο τα ΝΕΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 5 Νοεμβρίου 2008

Η λευκή γιαγιά του Ομπάμα πέθανε λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες. Ήταν η γυναίκα που τον είχε μεγαλώσει από τα 10 του, σύμφωνα με τις δικές της αρχές καταπώς είχε δηλώσει, αρχές μιας γυναίκας από το Κάνσας η οποία είχε δουλέψει πολύ σκληρά στη ζωή της και είχε στερηθεί διάφορες καταναλωτικές χαρές για το χατίρι του εγγονού της. Και μάλλον θα τον είχε πληγώσει όταν κάποτε δήλωσε, ίσως της ξέφυγε, ότι φοβάται καμιά φορά στον δρόμο όταν την προσπερνούν μαύροι άνδρες. Πάντως καλά τον διαχειρίστηκε τον φόβο της ο Ομπάμα, δεν του έκοψε τα πόδια. Κι εκείνη πάλι, ωραία τον πάλεψε και τον φόβο αυτόν και τις άλλες προκαταλήψεις που σίγουρα θα είχε, μεγαλώνοντας με στερήσεις το μαύρο εγγόνι. Δεν είναι οι άνθρωποι εκ γενετής άνετοι και γενναιόδωροι, δεν μεγαλώνουν με τα βασικά άρθρα περί ισότητας στην καρδιά τους, μπορούν να το παλέψουν ωστόσο, και με την πάλη αυτή αλλάζουν τον κόσμο. Γιατί υπάρχουν παππούδες και γιαγιάδες που δυσκολεύονται να δεχθούν τα εγγόνια τους από μεικτούς γάμους, αρνούνται να τα βάλουν με τις προκαταλήψεις τους, τις θεωρούν αιώνιες αλήθειες και καταδικάζουν μικρά παιδιά να μεγαλώνουν με μια απόρριψη που τα πληγώνει σε ανυπολόγιστο βάθος. Ο κόσμος αλλάζει όσο τον αλλάζει ο καθένας μόνος του, γύρω του όσο μπορεί, και μέσα του όσο αντέχει. Αν οι δυο αυτοί παππούδες, ο βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η κλητήρας που κατάφερε να γίνει διευθύντρια τράπεζας, είχαν μείνει κολλημένοι στους φόβους τους, ο κόσμος θα είχε μείνει πολύ πίσω. Ο κόσμος άλλαξε με τη στάση τους, με την υπέρβαση που έκαναν, όπως αλλάζει με την υπέρβαση που μπορούν να κάνουν όλοι όσοι τυχεροί έχουν την ευκαιρία.

NEMESIS

ΜΠΑΡΑΚ ΧΟΥΣΕΪΝ ΟΜΠΑΜΑ


Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ τον οποίο οι Αμερικανοί εκλέγουν σήμερα θα κληρονομήσει μια καταστροφή. Οκτώ χρόνια διακυβέρνησης του Μπους άφησαν τη χώρα σε οικτρή κατάσταση. Όμως για να αρχίσει την ανόρθωση, ο Δημοκρατικός Μπάρακ Ομπάμα μάς φαίνεται ότι βρίσκεται σε πολύ καλύτερη θέση απ΄ ό,τι ο Ρεπουμπλικανός Τζον ΜακΚέιν.
Πρώτον, λόγω της διάθεσης που επικρατεί στη χώρα: η έλευση ενός 47άχρονου μιγάδα στον Λευκό Οίκο θα ήταν μια ένδειξη εμπιστοσύνης της Αμερικής στον εαυτό της, στις υψηλότερες από τις αξίες της, στην ικανότητά της να υπερβεί το μείζον δράμα του παρελθόντος της - τον ρατσισμό και τη δουλεία. Είναι όμως κι άλλα. Στο εσωτερικό, ο Μπάρακ Ομπάμα υποστηρίζει το πρόγραμμα που είναι καλύτερα προσαρμοσμένο στην κρίση της αμερικανικής οικονομίας. Στο εξωτερικό, ένας Μπάρακ Χουσεΐν Ομπάμα, μόνο και μόνο με την προσωπικότητά του, θα είναι πολύ πιο συγχρονισμένος μ΄ έναν κόσμο του οποίου η Δύση δεν είναι πλέον το οικονομικό και πολιτικό κέντρο- έναν κόσμο επιμειξιών. Ο ΜακΚέιν αντιπροσωπεύει τη συνέχεια, όταν ο Ομπάμα ενσαρκώνει την ελπίδα.
Απο τα σημερινά ΝΕΑ (Le Monde)

Αριστερά και ΠΑΣΟΚ

κείμενο του Ν. Κοτζιά που δημοσιεύεται στη σημερινή "Αξία"....
Δικό σας για σχολιασμό....

1. Ερωτήματα που θέλουν απάντηση:

Ποιο είναι το πρόβλημα της παραδοσιακής αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ; Γιατί η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης στην οποία η πρώτη δεν μπόρεσε να διαμορφώσει όρους σταθερής κριτικής προσέγγισης και σταθερών προτάσεων συνεργασίας; Γιατί στην Ελλάδα η αριστερά βρέθηκε ως το εκκρεμές ανάμεσα σε δύο ακραίες θέσεις, άλλοτε, σπανιότερα, να θεωρεί το ΠΑΣΟΚ ως δύναμη ακόμα και αντι-ιμπεριαλιστικής επανάστασης (βλέπε επί παραδείγματι τα ντοκουμέντα των συνεδρίων του ΚΚΕ και του «ΚΚΕ Εσωτερικού» / ΕΑΡ στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα) και άλλοτε να συνεργάζεται με την δεξιά προκειμένου να ξηλώσει το ΠΑΣΟΚ; Γιατί πολλοί ηγέτες της παραδοσιακής αριστεράς αντιμετώπισαν το ΠΑΣΟΚ όχι ως ένα κόμμα κοινωνικά αριστερό, αλλά περιορίζονται στην καταγραφή των νεοφιλελεύθερων εκφράσεων μέρους του κυβερνητικού έργο του στη διάρκεια της περιόδου 1995-2004; Γιατί ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη σοσιαλιστές και κομμουνιστές συνεργάστηκαν σταθερά (όπως σε Σουηδία και Φινλανδία), ακόμα και συγκυβέρνησαν (όπως σε Ιταλία, Κύπρο και Γαλλία, αλλά και σε τρία κρατίδια της Γερμανίας) στην Ελλάδα δεν υπάρχει καν κοινή δράση; Και τέλος πως συμβαίνει να υπάρχει στην Ελλάδα πολύ μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα αφενός στο ΠΑΣΟΚ και αφετέρου τον Συνασπισμό και το ΚΚΕ απ’ ότι σε άλλες χώρες, ανάμεσα στα ανάλογα κόμματα; Και αυτό, παρά το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή ήταν αριστερότερα από τα «αδελφά» του κόμματα της υπόλοιπης Ευρώπης;

Είναι γεγονός ότι η παραδοσιακή αριστερά έχει δικαιολογημένα παράπονα απ’ αυτό. Τόσο διότι κατά καιρούς λεηλάτησε συνθήματά της, όσο και γιατί κούρσεψε πολλά στελέχη της. Τόσο διότι η κυβερνητική του πολιτική ήταν σε συγκεκριμένες περιόδους δεξιόστροφη, όσο και γιατί δεν συνομίλησε με σταθερότητα μαζί της. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα του ανεπτυγμένου καπιταλισμού που όλα αυτά τα πραγματικά φαινόμενα ανάγονται σε άλλοθι για μια διττή στρατηγική. Στρατηγική, που είτε επιλέγει, όπως το 1989, να συνεργαστεί με την δεξιά, ξεχνώντας όλα τα περί δικομματισμού συνθήματα και αναλύσεις, ιδιαίτερα αυτό που ακούμε σήμερα περί ίσων αποστάσεων, είτε να ταυτίζει την δεξιά αυταρχική και αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική με την αντιδεξιά αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα παραμένει: γιατί;

2. Η λανθασμένη ιστορική ανάλυση του φαινόμενου του ΠΑΣΟΚ

Δεν είναι λίγες οι αιτίες αυτής της συμπεριφοράς της παραδοσιακής αριστεράς έναντι του ΠΑΣΟΚ. Εδώ θα ήθελα να αναδείξω έναν ιστορικό λόγο. Από την εποχή της ίδρυσής του, το ΚΚΕ εκτίμησε ότι οι συνθήκες πάλης στην Ελλάδα είναι τόσο σκληρές για το εργατικό και αγροτικό κίνημα, ώστε σε «τούτα τα ξερόβραχα» δεν μπορεί να «ριζώσει άλλο μαζικό λαϊκό κόμμα». Η θεωρητική αυτή θέση θα εμπεδωθεί στον τρόπο σκέψης της ελληνικής αριστεράς για πολλές δεκαετίες. Η επί δεκαετίες ανυπαρξία ισχυρού σοσιαλιστικού κόμματος στην Ελλάδα, έδειχνε να επιβεβαιώνει αυτή τη θέση. Το γεγονός ότι οι σοσιαλιστές και οι σοσιαλδημοκράτες οργανώθηκαν, στον μεσοπόλεμο και μεταπολεμικά, σε μικρές ομάδες που συνεργάστηκαν κατά καιρούς με το ΚΚΕ έδινε την εντύπωση ότι το ΚΚΕ δεν είναι η μία πτέρυγα της αριστεράς, αλλά το κέντρο της.

Η αντίληψη ότι ο «ρεφορμισμός δεν μπορεί να ριζώσει στην Ελλάδα» τύφλωνε την οργανωμένη αριστερά για πολλές δεκαετίες. Την έκανε να μη διακρίνει το γεγονός, ότι μία από τις αιτίες που οδηγούσε σε πολλαπλές εσωκομματικές αντιπαραθέσεις στο ίδιο το ΚΚΕ, ιδιαίτερα μέχρι την χούντα, ήταν ότι οι φορείς του δημοκρατικού σοσιαλισμού, μη βρίσκοντας μαζικό αυτοτελές κόμμα, είτε συγκροτούσαν την αριστερή πτέρυγα κεντρώων κομμάτων, είτε ως σοσιαλρεφορισμός δρούσαν μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και των μετωπικών οργανώσεων που υποστήριζε, όπως την ΕΔΑ. Κατά συνέπεια, για μεγάλο χρονικό διάστημα, εκείνο που υποτίθεται ότι δεν μπορούσε να ριζώσει στην Ελλάδα είχε βρει ρίζες δίπλα, αν όχι και εντός του ΚΚΕ.

Στη διάρκεια της χούντας, με το ΠΑΚ, και ιδιαίτερα μετά την πτώση της, με το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα του «δημοκρατικού σοσιαλισμού», απέκτησε μαζική βάση. Η μαζικότητά του στηριζόταν στο αγροτικό και συνδικαλιστικό κίνημα, ιδιαίτερα δε στα καινούργια μισθωτά στρώματα της πόλης και στα μεσαία στρώματα. Το ΚΚΕ, αλλά και το τότε ΚΚΕ Εσωτερικού, δεν αντελήφθησαν την σύνδεση των κοινωνικών αλλαγών στην Ελλάδα ως διεύρυνση της κοινωνικής βάσης που απαιτούσε να εκφραστεί από ένα κίνημα όπως το ΠΑΣΟΚ. Επιπλέον, δεν έγινε κατανοητό ότι τα αντιδεξιά αισθήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, τότε όπως και τώρα, ήθελε να εκφραστεί άμεσα. Ήθελε να πάρει μια δημοκρατική νίκη σε βάρος της δεξιάς, της ακροδεξιάς και της «κεντροδεξιάς της αποστασίας» και ότι ένιωθε να εκφράζεται πιο άμεσα και αποτελεσματικά μέσα από τα προϋπάρχοντα. Ούτε, δηλαδή, από την παραδοσιακή αριστερά, ούτε από το παραδοσιακό κέντρο, αλλά από το ΠΑΣΟΚ. Η παραδοσιακή αριστερά δεν μπόρεσε να κατανοήσει το γεγονός αυτό, όντας εγκλωβισμένη στο θεώρημα «ότι στην Ελλάδα δεν φυτρώνει και δεν ριζώνει»…

3. Η αριστερά και «η προσωρινότητα του ΠΑΣΟΚ»

Με την πτώση της χούντας, κανονικά, η παραδοσιακή αριστερά θα έπρεπε να δει αυτοκριτικά τη θέση για «ρίζωμα και φύτρωμα», αλλά δεν το έκανε. Στο βαθμό που το ΠΑΣΟΚ ενδυνάμωνε, στον ίδιο βαθμό προσπαθούσε να το αντιμετωπίσει με βάση το παλιό στερεότυπο. Ουσιαστικά, εάν εξετάσει κανείς την στάση των δύο κομμάτων της παραδοσιακής αριστεράς, καθώς και του ενιαίου συνασπισμού στην οκταετία της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, και ιδιαίτερα τον τρόπο που συνέβαλαν στην προετοιμασία του 1989, όπως και την συμπεριφορά της στη διάρκεια του 1989-1990 θα συγκρατήσει ένα απλό συμπέρασμα: η προσπάθεια να σταλεί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στις φυλακές δεν έχει να κάνει με μια στρεβλή ηθική όσο με μια λανθασμένη πολιτική εκτίμηση και κοινωνική ανάλυση. Θυμίζω, ότι τότε που εγώ προσωπικά αντιτάχθηκε με μεγάλο κόστος στο «βρώμικο ‘89», η επίσημη θέση της καθοδήγησης των κομμάτων ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει τελειώσει. Ότι «θα ξηλωθεί» ως ένα πουλόβερ ή μια νάιλον κάλτσα και ότι η αριστερά θα του αποσπάσει ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου του. Κάτι ανάλογο ήλπιζε και η ΝΔ.

Αυτό που αποδείχτηκε, ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ είχε πολύ ισχυρότερες ρίζες και δεν μπορούσε να διαλυθεί απλά επειδή κάποιοι θα του τραβούσαν μια κλωστή. Ότι οι αντοχές του είναι μεγαλύτερες από ότι πολλοί πίστευαν και ότι εντέλει στην Ελλάδα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ μπορούσαν να ριζώσουν και μάλιστα μαζικά. Ότι με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ένα παροδικό φαινόμενο ή μονοσήμαντο αποτέλεσμα της παρουσίας του Α.Παπανδρέου, αν και βέβαια ο ρόλος του ηγέτη στα κόμματα είναι αποφασιστικός. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να οφείλει πολλά στον ιδρυτή του, αλλά η παρουσία του ως μαζικού προοδευτικού κόμματος στο πολιτικό σκηνικό οφείλεται και σε άλλους λόγους, κοινωνικούς, ιστορικούς, πολιτισμικούς. Το συμπέρασμα που έπρεπε να βγάλει η παραδοσιακή αριστερά ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι παροδικό φαινόμενο και ως τέτοιο όφειλαν, πλέον, να το αντιμετωπίσουν. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έγινε.

Μόλις οι δημοσκοπήσεις και τα εσωτερικά προβλήματα του ΠΑΣΟΚ έδειξαν το τελευταίο να έχει κρίση, οι ηγεσίες των ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ επανήλθαν στην κλασσική αντιμετώπισή του. Για άλλη μια φορά, μετά το 1989, αυτές οι ηγεσίες αντιμετώπισαν το ΠΑΣΟΚ με την λογική της «λεηλάτησης της προσωρινότητάς του». Ότι, δηλαδή, μιας και η διεθνής σοσιαλδημοκρατία και τα σοσιαλιστικά κόμματα βρίσκονται εν μέσω κρίσης του καπιταλισμού, ότι μπορεί η παραδοσιακή αριστερά, αρνούμενη κάθε συνεργασία μαζί του, να γίνει ο κεντρικός πόλος ενός μη δεξιού μετώπου. Ένα τμήμα της, μάλιστα, έκανε υποστολή της σημαίας του αντιδεξιισμού. Κατά συνέπεια, σε ένα βαθμό, η σημερινή στάση της παραδοσιακής αριστεράς, ιδιαίτερα του πιο σύγχρονου τμήματός της απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, συνδέεται με ένα θεμελιακό πρόβλημα της αριστερής παραδοσιακής σκέψης στην Ελλάδα, του κατά πόσο μπορεί να στερεώσει στη χώρα ένα κόμμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Οι απαντήσεις που έχουν δώσει μέχρι σήμερα, χρειάζονται το λιγότερο αναστοχασμό, όπως οφείλει, βέβαια, να κάνει από πλευράς του το ΠΑΣΟΚ ως προς την υπόλοιπη αριστερά.

ΒΑΤΟ ΠΕΔΙΟ...

Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια, μια παρέα θεσσαλονικιών και αθηναίων δημοσιογράφων βρέθηκε για ένα τριήμερο στο Άγιο Όρος και διανυκτέρευσε σε ένα κελί, που κρατούσε ένας μοναχός. Στην ολονύχτια κουβεντούλα, επί παντός του επιστητού, ο γερο-μοναχός (παλιός αντάρτης του ΕΛΑΣ, που διέφυγε στο εξωτερικό για χρόνια και επέστρεψε να τελειώσει τη ζωή του στο μέρος που είχε βρει προσωρινό καταφύγιο στον εμφύλιο) έθεσε στην παρέα το ερώτημα: Ποιο θα είναι το μεγάλο πρόβλημα που θα βρει μπροστά του ο παγκόσμιος καπιταλισμός τα επόμενα χρόνια;

…Η σχεδόν ομόφωνη απάντηση ήταν «η καταστροφή του περιβάλλοντος».

Οι δημοσιογράφοι, από κεντροαριστερών έως ακροαριστερών αντιλήψεων, αγόρευαν φανατικά για να υποστηρίξουν την – κοινή – θέση τους. Για το πώς το κεφάλαιο, έχοντας ως μόνο κίνητρο και οδηγό το κέρδος, θυσιάζει αδίστακτα το περιβάλλον, τον πλούτο της φύσης, σε γη, αέρα και θάλασσα, προκειμένου να αποκομίσει κι άλλο, περισσότερο κέρδος.

Πώς καίει και οικοπεδοποιεί τα δάση, πώς χτίζει τις παραλίες, πώς δηλητηριάζει το νερό, το χώμα, τον αέρα, με δηλητήρια, λιπάσματα, μπετόν, απόβλητα, μεταλλαγμένα προϊόντα, αυθαίρετα σπίτια, ξενοδοχεία, εργοστάσια. Πώς τα κράτη σε Δύση και Ανατολή ξεπουλάνε τον φυσικό - εθνικό - ανθρώπινο πλούτο, για να τον κάνουν παράδεισο εκμετάλλευσης οι κάθε λογής «επενδυτές» και κερδοσκόποι. Πώς οι κυβερνήσεις βομβαρδίζουν στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή τη Γιουγκοσλαβία με «μίνι πυρηνικά» που θα σκοτώνουν και θα τερατογεννούν για γενιές.

Πώς οι πολίτες - καταναλωτές, ακολουθώντας το παράδειγμα των «μεγάλων» καταστρέφουν ό,τι «μικρό» τους βρίσκεται βολικό. Από τις πλαστικές σακούλες, τα πλαστικά φαγητά μέχρι τα «θηριώδη» Ι.Χ. που κατακλύζουν τους δρόμους και τα αυθαίρετα που χτίζουν σε καμένα δάση και πάνω στο κύμα.

Αυτά κι άλλα πολλά αράδιασαν οι φίλοι δημοσιογράφοι, με ευγλωττία, που υποστηριζόταν δυναμικά από το εξαιρετικό ρακί παραγωγής του γερο-μοναχού. Ο οποίος, ενώ η ώρα του όρθρου είχε παρέλθει, χωρίς το αντίστοιχο τελετουργικό του Αγίου Όρους, είπε «ευλογώντας» το τελευταίο καραφάκι: «Ρε κορόιδα δημοσιογράφοι, ο καπιταλισμός, την προστασία του περιβάλλοντος θα την κάνει βιομηχανία. Θα λανσάρει καινούργια αυτοκίνητα, καινούργιες μορφές ενέργειας, καινούργιες τεχνολογίες, κανούργια προϊόντα οικολογικά, κάθε είδους. Και θα μας βάλει να τα αγοράζουμε, να τα χρησιμοποιούμε, να τα επιδοτούμε. Αυτοί που καταστρέφουν σήμερα το περιβάλλον, αύριο θα απαιτούν να τους πληρώσουμε για να το σώσουν.

«Και τότε ποιο θα ’ναι το μέγιστο πρόβλημα, γέροντα, τα χρόνια που ’ρχονται» ρώτησαν. «Οι ορδές των πεινασμένων στον τρίτο κόσμο και των φτωχών και ανέργων στον ανεπτυγμένο» απάντησε ο γέρος και καληνύχτισε, στραγγίζοντας το ποτήρι του. «Ευλογημένο να ’ναι» μουρμούρισε.

Ο γέρος ζει ακόμα (κοντά στα 87) και η «προφητεία του» κοντεύει να εκπληρωθεί.

Εξάλλου το «νέφος είναι πολιτικό», που είπε και ο συγχωρεμένος ο Τρίτσης.

(Ποντίκι, 5.6.2008)

Οι 'ατσαλάκωτοι'

Πολύ φοβάμαι οτι σύντομα μαζί με τα cd οι εφημερίδες θα μοιράζουν δώρο και μια δημοσκόπηση....και ποιός ξέρει...ίσως οι δημοσκοπήσεις κάποτε να μας έρχονται πακέτο στο σπίτι...κάτι σαν το έτοιμο φαγητό, ας πούμε. Μη το γελάτε καθόλου!

Ολα έχουν μια σχέση μεταξύ τους. Απο το έτοιμο μέχρι το γρήγορο. Απο τη τηλεθέαση μέχρι τους 151 ή μήπως τους 150 (;) της Βουλής. Απο τον Αύγουστο μέχρι τον Σεπτέμβριο. Απο τον "καταλληλότερο" μέχρι τον "καλύτερο". Απο τον Οκτώβρη μέχρι τον Δεκέμβρη. Βλέπετε, η διεθνής κρίση δεν είναι ένα απλό 'πακέτο'...αλλά συνοδεύεται πάντα με αξεσουάρ Πρίν, Κατά τη Διάρκεια αλλά και Μετά. Ειδικά δε όταν ο πολιτικός διάλογος έχει αντικατασταθεί εδώ και πολλά χρόνια απο τον λαϊκισμό σε όλα τα επίπεδα...δεν μπορούμε να περιμένουμε οτι θα ξημερώσει σύντομα.

Φυσικά πέρα απο τον διάλογο που δεν γίνεται στη Πολιτική λείπει κι ο διάλογος στην καθημερινότητα. Και δεν εννοώ τον διάλογο του καφενείου που εκεί όλο και κάτι μπορεί να γίνεται ...αλλά εκεί όπου υποτίθεται ότι υπάρχει κατ' εξοχήν η ανάγκη του διαλόγου (σύλλογοι, σωματεία, εργασιακοί χώροι κ.λ.π.) Σε αυτό το κομμάτι, λοιπόν, της κοινωνίας τα αυτιά είναι κλειστά, φανατικά ή αδιάφορα (το ίδιο είναι) ... ξεπερασμένα πάντως και φυσικά χωρίς ανταπόκριση στη κοινωνία. Μια κοινωνία που διαμορφώνεται σήμερα με άλλους όρους...την ανεργία, τη χρηματοπιστωτική κρίση, την ακρίβεια, την αλλαγή στις συνθήκες εργασίας, την ασφάλεια....και όχι τα πρόσωπα του συστήματος και την επικοινωνιακή τους δράση.

Αυτού του είδους οι παντός "ατσαλάκωτοι" που άλλοτε προέρχονται απο τον κομματικό σωλήνα που τους ευνόησε για χρόνια κι άλλοτε είναι απλά οι γόνοι που κληρονομούν ψήφους ή τσιφλίκια είναι που εμποδίζουν -εδώ και χρόνια- τουλάχιστον τα κόμματα εξουσίας να παράγουν πολιτικό διάλογο. Γι' αυτό και οι δημοσκοπήσεις στα όρια του στατιστικού λάθους ΔΕΝ παράγουν Πολιτική αλλά διαφημίσεις σε αργόσχολους. Με αυτά και με τ' αλλα η Πολιτική έχει συρρικνωθεί σε διαχειριστή με πυξίδα τα ποσοστά κι όχι με γνώμονα τις ανάγκες των Πολιτών. Μια ματιά στο χάρτη της Ευρώπης και στις εξελίξεις των σοσιαλιστικών, κεντροαριστερών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είναι αρκετή για του λόγου το αληθές....

Το τέλος της αξιοπιστίας του καπιταλισμού που περνάει απο τη Wall Street και απο μια χούφτα ανθρώπους, πρέπει να έχει ως εναλλακτική λύση ένα νέο κοινωνικό μοντέλο που αντί να αναπαράγει λαϊκισμούς σε κομματικό επίπεδο θα εξασφαλίζει ορατές λύσεις στην καθημερινότητα.