Θύμα ή εγκληματίας;

Απο την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, 8/4/2008

της Πέλλης Γιακουμή



Σας μεταφέρω το άρθρο της παραπάνω δημοσιογράφου που δημοσιεύτηκε εχθές. Στη 'μικρή μας πόλη' η ακτινογραφία είναι πάντοτε πιο αναλυτική για όλα όσα συμβαίνουν παντού, ιδιαίτερα στο κλεινόν άστυ, αλλά μας αφήνουν σχεδόν πάντα αδιάφορους....αφού δεν μας αφορούν.....

"Στις φυλακές ανηλίκων του Αυλώνα θα οδηγούνταν χθες το απόγευμα, με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα και μετά την απολογία του το περασμένο Σαββάτο, ο 16χρονος Ρουμάνος, ο οποίος συνελήφθη την περασμένη Πέμπτη από λιμενικούς μόλις έφθασε με το πλοίο της γραμμής, κουβαλώντας σε μια βαλίτσα δέκα κιλά χασίς. Ο νεαρός μετέφερε τη μεγαλύτερη ποσότητα χασίς που έχει ποτέ εντοπιστεί από το Λιμεναρχείο στη Μυτιλήνη, ενώ την παραπομπή του στον ανακριτή συνόδευαν βαρύτατες κατηγορίες για αγορά, κατοχή και μεταφορά ναρκωτικών, γεγονός για το οποίο και χαρακτηρίσθηκε ως «ιδιαίτερα επικίνδυνος δράστης». Κατηγορία που μπορεί να τον καταδικάσει μέχρι και σε ποινή ισόβιας κάθειρξης, δηλαδή να αποφυλακισθεί το νωρίτερο στα 40 του χρόνια.
Μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου ο Αλέξανδρος - Ιωσήφ Μάρκου, ήρθε στην Ελλάδα το 2002 μαζί με τη μητέρα του που έψαχνε για δουλειά. Σε ηλικία εννέα ετών, όταν ακόμη βρισκόταν στη Ρουμανία, την ημέρα των γενεθλίων του, είδε τον πατέρα να δολοφονεί άγρια με 30 μαχαιριές την ετεροθαλή αδελφή του (από τον πρώτο γάμο της μητέρας του). Θύμα και ο ίδιος, αφού μεγάλωσε σε μια προβληματική οικογένεια, με εμπειρίες και εικόνες που σημάδεψαν την παιδική ψυχή του, βρέθηκε γρήγορα στο δρόμο και έγινε εύκολος στόχος των κυκλωμάτων. «Η περίπτωση του Αλέξανδρου - Ιωσήφ φέρνει στο φως το φαινόμενο της συστηματικής στοχοποίησης ανηλίκων, ευάλωτων θυμάτων, που χρησιμοποιούνται άλλοτε ως δόλωμα και άλλοτε ως “αναλώσιμα” μέσα “μίας χρήσης” από αδίστακτα οργανωμένα κυκλώματα στη διακίνηση ναρκωτικών με μέσο την απειλή ή τη χρήση βίας ή άλλες μορφές εξαναγκασμού» λέει στο «Ε» ο συνήγορος του νεαρού Ρουμάνου κ. Νίκος Χωριατέλλης.
«Δεν την αγόρασε...»Σύμφωνα με τον κ. Χωριατέλλη, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί από πουθενά η κατηγορία ότι αγόρασε ο ίδιος ο νεαρός Ρουμάνος την ποσότητα ναρκωτικών που μετέφερε,. Η αξία της, υπολογίστηκε στα 200.000 ευρώ, ενώ ο ίδιος στις τσέπες του δεν είχε χρήματα ούτε για το εισιτήριο της επιστροφής. Ο νεαρός υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος που τον πλησίασε στην Αθήνα, ήξερε ότι ήταν μπλεγμένος με παράνομες πράξεις και υποψιαζόταν ότι αυτό που του έδωσε να μεταφέρει «δεν ήταν καραμέλες» όμως δεν άνοιξε καν τη βαλίτσα και δεν γνώριζε ποιο ήταν τελικά το περιεχόμενό της. Ο δικηγόρος του νεαρού Ρουμάνου τονίζει ότι σαν ανήλικος, με λευκό ποινικό μητρώο και με δεδομένα τα όσα έχει περάσει ο 16χρονος, θα πρέπει να κάνουν τη δικαιοσύνη να δει με επιείκεια την περίπτωσή του. «Είναι σαφές ότι η νομοθεσία θεσμοθέτησε με σαφείς διατάξεις την προστασία των ανηλίκων προσώπων ως θυμάτων σε περιπτώσεις όπως αυτή, κρίνοντας αδιάφορο αν ο ανήλικος που χρησιμοποιείται είναι γνώστης ότι τελεί αδίκημα, προβλέποντας ειδικές διατάξεις και μέτρα εναλλακτικά της κράτησης και του ποινικού σωφρονισμού» υπογραμμίζει ο κ. Χωριατέλλης, συμπληρώνοντας ότι «είναι υποχρέωσή μας να μην παρακολουθούμε αδρανείς τα φαινόμενα αυτά που επιδρούν πάνω σε αθώους και πάνω στις κοινωνίες μας, αλλά να αγωνιστούμε για να ανθρώπινα δικαιώματα και τις ίσες ευκαιρίες για όλους».Η μητέρα του 16χρονου θα πάει να τον δει στις φυλακές Αυλώνα, ενώ ο δικηγόρος του θα καταθέσει έφεση κατά της απόφασης προφυλάκισης του νεαρού".

Ουανγκάρι Μαατάι. Μια γυναίκα που αγωνίζεται, πέρα απο τα δεδομένα...

Είναι μια ιδιαίτερη γυναίκα. Οχι γιατί τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης αλλά γιατί, παρά τις σπουδές της και τη δυνατότητα μιας εύκολης ζωής στο εξωτερικό, η βιολόγος Wangari Maathai επέστρεψε στην πατρίδα της για να αγωνιστεί για την προστασία του δασικού πλούτου της Κένυας.25 εκατομμύρια(!!!) καινούργια δέντρα ήταν το αποτέλεσμα της οργάνωσης «green belt movement» που ίδρυσε το 1977.Το Nobel Eιρήνης με το οποίο τιμήθηκε η Wangari Maathai έχει πολλαπλή σημασία. Η Maathai είναι η πρώτη Αφρικανή και μία από τους ελάχιστους Αφρικανούς γενικότερα που η Δύση έχει ποτέ τιμήσει. Η Maathai είναι μαύρη, σε ένα κόσμο που ακόμη και σήμερα το χρώμα του δέρματος μπορεί να στερήσει σε κάποιον βραβεία και αίγλη. Η Maathai είναι γυναίκα που γεννήθηκε σε μια κοινωνία που τοποθετεί το φύλο της σε ρόλο διακοσμητικό. Γεννημένη το 1940 στο Nyeri, μπόρεσε να μορφωθεί και να σπουδάσει στο εξωτερικό, κάτι σπάνιο για κορίτσι που μεγαλώνει σε αγροτική περιοχή της Κένυας. Πήρε το πρώτο πτυχίο της στη Βιολογία από το Mount St Scholastica College στο Κάνσας και συνέχισε τα μεταπτυχιακά της στο Πανεπιστήμιο του Pitsbourg.
Αφήνοντας μια λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα και μια άνετη ζωή, επέστρεψε στη Κένυα. Για την ίδια το δίλημμα δεν υπήρξε ποτέ. Το κίνητρό της δεν ήταν ποτέ η ανάγκη της για να ξεφύγει από τον ζοφερό κόσμο της, αλλά να παλέψει για να τον αλλάξει: «Αν έφευγα από την Κένυα, θα σκεφτόμουν πάντα πως αν ήμουν εκεί θα μπορούσα κάτι να προσφέρω», είχε πει σε παλιότερη συνέντευξή της. «Δεν μετάνιωσα ποτέ που αποφάσισα να μείνω εδώ και να βοηθήσω στην ανάπτυξη αυτής της χώρας. Πιστεύω ότι έχω αλλάξει κάτι. Αυτό που μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση είναι ότι πολύς κόσμος με πλησιάζει για να μου πει ότι η προσπάθειά μου τον έχει εμπνεύσει». Η «ανταμοιβή» αυτή φαίνεται να είναι ιδιαίτερα σημαντική για την Wangari Maathai που, έχοντας πληρώσει το προσωπικό κόστος των επιλογών της, γνωρίζει πολύ καλά το τίμημα. Ο άντρας της τη χώρισε στη δεκαετία του '80 κατηγορώντας την ως «άπιστη», αφήνοντάς την να μεγαλώσει τα τρία παιδιά τους. Λέγεται ότι στην πραγματικότητα χώρισε από αυτήν γιατί ήταν πολύ δραστήρια, πληθωρική και δύσκολα χειραγωγήσιμη!!! Το στίγμα του διαζυγίου, αν και την ακολούθησε σε κάθε της βήμα, δεν τη λύγισε ποτέ. Τα λόγια της κόρης της Wanjira Maathai είναι η καλύτερη επιβεβαίωση για τη στάση ζωής της, «πάντα μας έλεγε ότι το σωστό είναι σωστό, ακόμη και αν είσαι ο μόνος που το πιστεύεις. Πάντα μας έλεγε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο. Eχει φωτιά μέσα της και προσπάθησε να μας δώσει λίγη από αυτήν».

Τα όρια που η Maathai ξεπέρασε και ξεπερνάει είναι πολλά, τα συναντάει παντού γύρω αλλά και μέσα της: «Δεν ξέρω στ' αλήθεια γιατί ενδιαφέρομαι τόσο πολύ. Απλώς κάτι μέσα μου μού λέει ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα και ότι πρέπει να κάνω κάτι. Νομίζω ότι αυτό θα αποκαλούσα Θεό». Η προσπάθειά της δεν εξαργυρώνεται από ακαδημαϊκούς και άλλους τίτλους, από τους οποίους έχει πολλούς. Μέσα από τις δυσκολίες που τα στερεότυπα και οι εμμονές της ανδροκρατούμενης ακαδημαϊκής κοινότητας δημιουργούσαν, μπόρεσε να ολοκληρώσει το διδακτορικό της και να επιδιώξει ακαδημαϊκή καριέρα στο πανεπιστήμιο του Ναϊρόμπι. Eγινε έτσι η πρώτη γυναίκα επίκουρη καθηγήτρια σε πανεπιστημιακό ίδρυμα στην Ανατολική και Κεντρική Αφρική με διδακτορικό τίτλο.
Η αφορμή για το Nobel ήταν η επιμονή με την οποία πάλεψε για να σώσει το οικοσύστημα της Κένυας και να πείσει ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι θέμα απλής οικολογικής ευαισθησίας. Αυτό σε μια ήπειρο όπου η ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των πόρων και η εξαθλίωση των ανθρώπων εξοντώνουν τη Φύση και το περιβάλλον. Χρονολογία-σταθμός στην προσπάθεια αυτή ήταν το 1977, όταν ίδρυσε την Green Belt Movement. Η οργάνωση μέχρι σήμερα έχει φυτέψει 25 εκατομμύρια δέντρα στην προσπάθειά της να καθυστερήσει την αποψίλωση των δασών και τη διάβρωση της γης. Κερδίζοντας λίγα χρήματα για κάθε δέντρο που φυτεύουν και κατορθώνει να επιβιώσει, οι γυναίκες που αποτελούν το 90% του κορμού της οργάνωσης προσφέρουν ένα μικρό εισόδημα στην οικογένειά τους. Οπως λέει και η ίδια, «πέρα από κάθε κέρδος, το πιο σημαντικό είναι η αίσθηση της ελπίδας και της δύναμης που εμφανίζεται στη ζωή αυτών των γυναικών».Ο αγώνας της δεν ήταν καθόλου εύκολος. Το 1991 συνελήφθη και φυλακίστηκε, κάτι που είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν. Αυτή τη φορά, όμως, η κινητοποίηση της Διεθνούς Αμνηστίας ήταν σωτήρια κι έτσι αποφυλακίστηκε γρήγορα. Το 1999 κι ενώ συμμετείχε σε δενδροφύτευση τραυματίστηκε στο κεφάλι από τις Aρχές. Στα 59 χρόνια της δεν την οδηγούσε κανένας νεανικός ενθουσιασμός, αλλά η πίστη της στο σκοπό και η αίσθηση ευθύνης που αποτυπώνεται στα λόγια της. «Eχουμε μια ιδιαίτερη ευθύνη προς το οικοσύστημα αυτού του πλανήτη. Εξασφαλίζοντας ότι τα άλλα είδη θα επιβιώσουν, εξασφαλίζουμε και την δική μας επιβίωση».Η εκλογή της ως βουλευτή το Δεκέμβριο του 2002 και η επιλογή της ως υφυπουργού Περιβάλλοντος τον Ιανουάριο του 2003 ήρθε σαν δικαίωση μαζί με την κατάρρευση του καθεστώτος του Daniel arap Moi στο οποίο εναντιώθηκε τα 24 χρόνια που κυβέρνησε την Κένυα. Η είδηση ότι τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ τη βρήκε να διαδηλώνει υπέρ της προστασίας των δασών στην Κένυα και να μοιράζει φαγητό σε χωρικούς που υποφέρουν από την πείνα λόγω της λειψυδρίας. Ο πρώτος λόγος της απευθυνόταν σε 200 άτομα, τα περισσότερα από τα οποία μάλλον δεν ξέρουν τι είναι τα βραβεία Nobel...

ΟΙΚΟ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ του Αποστόλη Φωτιάδη,

Σε αναζήτηση του αριστερού...

"Δεν ξέρω κατά πόσον ανταποκρίνονται στους προβληματισμούς του Α. Αλαβάνου οι σκέψεις του Δ. Σεβαστάκη στη χθεσινή «Αυγή» που συνοψίστηκαν με τα εξής: «Η Αριστερά γυρνάει νύχτα, νυστάζει και δεν βρίσκει άδειο κρεβάτι να κοιμηθεί. Το μόνο που ελπίζει είναι κάποιος να τη φιλοξενήσει με το αζημίωτο. Η κριτική ενδοτικότητα, οι ποικίλες ερμηνευτικές αμηχανίες, σ΄ αυτή τη νύστα πρέπει να οφείλονται». Εγώ περιορίζομαι να παραθέσω τροποποιημένη τη ρήση του Λούκατς για τον αστό: «Σε αναζήτηση του αριστερού; Μα υπάρχει άλλο μυθιστόρημα από το αστικό;".

του Γ. Βέλτσου Απο τα ΝΕΑ 7.4.2008

Ελφρίντε Γέλινεκ: Η ποιητική των λέξεων

Το παρελθόν δεν μπορεί να το θάψει κανείς.
Η βραβευμένη με Νόμπελ συγγραφέας Ελφρίντε Γέλινεκ μιλά στην «K» και τον Κ.Θ.Καλφόπουλο για την εξουσία της γλώσσας και τις συγκρούσεις των φύλων

Στην ιστοσελίδα της κυριαρχεί η φωτογραφία της συγγραφέως με την κλασική κόμμωση και το διαπεραστικό βλέμμα, που θέλει να βλέπει πίσω και πέρα από τα πράγματα: μία grande dame της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, «εικονική» και πραγματική, Αυστριακή και ταυτόχρονα «οικουμενική». Με ένα κριτικό, και αυτοαναφορικό, γλωσσικό εργαλείο, στο οποίο συναντώνται οι φιλοσοφικές αναζητήσεις του Βιτγκενστάιν, η ανατρεπτική ειρωνεία του Κράους, αλλά και η βιεννέζικη παράδοση του «πεισιθάνατου», η Ελφρίντε Γέλινεκ υπερασπίζεται την αυστριακή λογοτεχνική παράδοση εντός της γερμανόφωνης, και ευρύτερα ευρωπαϊκής, λογοτεχνίας, ενώ δεν διστάζει να τοποθετηθεί σε όλα τα επίμαχα ζητήματα που αφορούν, ενίοτε ενοχλούν μάλιστα, τη «Δημοκρατία των Αλπεων». Ο λόγος της αιχμηρός, η γραφή της σαρκαστική και προκλητική, διαπερνά το κέλυφος των λέξεων, για να ανακαλύψει μέσα από τις συγκρουσιακές σχέσεις των φύλων, αλλά και την εξουσία της γλώσσας, εκ νέου την αλήθεια, «άνευ όρων, άνευ ορίων».
Η θέση της Ελφρίντε Γέλινεκ (Νομπέλ Λογοτεχνίας 2004) στην αυστριακή λογοτεχνία είναι δεσπόζουσα, πολύ προτού η σουηδική Ακαδημία αναγνωρίσει στο έργο της «το μουσικό ποτάμι από φωνές και αντιφωνήσεις σε μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, τα οποία αποκαλύπτουν με μοναδικό γλωσσικό πάθος την παραδοξότητα και την πιεστική εξουσία των κοινωνικών κλισέ». Η λογοτεχνική της ταυτότητα συγκροτείται σε δύο επίπεδα: εκείνο της μακρόχρονης λογοτεχνικής παράδοσης, με τα ιδιαίτερα εθνικά χαρακτηριστικά, που ανέδειξε, από τον 19ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας, μια σειρά σημαντικών συγγραφέων (Στίφτερ, Σνίτσλερ, Κράους,Κανέτι, Μούζιλ, άλλα και Μπέρνχαρντ, Χάντκε, Βίνκλερ) και εκείνο της γυναικείας γραφής, σε αναζήτηση της έμφυλης ταυτότητας (Αϊχινγκερ, Μαϊρέκερ, Χαουσχόφερ, Μπάχμαν). Η γλώσσα και οι αναφορές στη μνήμη και το όνειρο, αποτελούν τα συστατικά αυτής της λογοτεχνίας, στις αφηγήσεις και τις «αντι-ηρωίδες» της εκφράζονται η αντίσταση στους «εθνικούς μύθους» και η κριτική στους κοινωνικούς καταναγκασμούς.

— Κυρία Γέλινεκ, σε μια παλαιότερη φωτογραφία σας, βλέπουμε τα χέρια της συγγραφέως με τεντωμένα δάκτυλα πάνω από τα πλήκτρα ενός υπολογιστή, σαν να είναι έτοιμη να παίξει εκκλησιαστικό όργανο, το οποίο εξάλλου έχετε διδαχτεί. Η λογοτεχνία είναι κάτι σαν μία μουσική σύνθεση της γλώσσας ή μία σύνθεση των ιδεών;
— Η λογοτεχνία είναι φυσικά και τα δύο. Η δική μου λογοτεχνία επικεντρώνεται ιδιαίτερα στη γλώσσα, κι αυτό σημαίνει ότι εργάζεται με τους ήχους, με την ακουστικότητα της γλώσσας. Αυτό κατ’ ουσίαν είναι μία συνθετική διαδικασία όπως στη μουσική. Περιστρέφω τις λέξεις τόσο όσο, ενίοτε και παρά τη θέλησή τους, να αποκαλύψουν τον ιδεολογικό τους χαρακτήρα, τη λάθος συνείδηση. Κατά κάποιον τρόπο δεν επιτρέπω στη γλώσσα να ψεύδεται, αλλά θα πρέπει και εκείνη να αναδείξει από μόνη της την αλήθεια. Αυτή η γλωσσο-κεντρική προσέγγιση και κριτική διαδικασία –κι αυτό είναι μέρος μιας ειδικά αυστριακής παράδοσης– συνδέεται με τη φιλοσοφία του πρώιμου Βιτγκενστάιν ή με την κριτική που άσκησε στη γλώσσα ο Καρλ Κράους.
— Στον λόγο σας, κατά την απονομή του Βραβείου Μπύχνερ, είχατε αναφερθεί «στη γλώσσα και τους ιδιοκτήτες της». Υπάρχει η αίσθηση ότι σε αυτή τη φράση «κρύβεται» κάτι από τη σκέψη του Καρλ Κράους.
— Αυτή η φράση συνδέεται κυρίως με τον συσχετισμό δυνάμεων και τις εξουσιαστικές σχέσεις στο επίπεδο της γλώσσας. Ο κύριος μιλάει μια άλλη γλώσσα από τον υποτακτικό. Ο κύριος κυριαρχεί μέσω της μετα-γλώσσας, δηλ. του πλούτου της γλώσσας, ενώ ο υποτακτικός, που έρχεται σε επαφή με τα πράγματα, στη δουλειά του, μιλάει μια στεγνή «γλώσσα των πραγμάτων». Ουσιαστικά αναφέρομαι στα κείμενα του Ρολάν Μπαρτ για τη μυθολογία και τους «οικείους μύθους». Χρησιμοποιώ αυτή την «ταξική γλώσσα», για να αποκαλύψω, να ξεσκεπάσω τις σχέσεις εξουσίας.
Η γυναικεία γραφή
— Εχει κανείς την αίσθηση, ότι η αυστριακή λογοτεχνία έχει σημαντικές ιδιαιτερότητες στο σύνολο της γερμανόφωνης λογοτεχνίας, ο Β. Γκ. Ζέμπαλντ μάλιστα αναφέρθηκε διεξοδικά σε μια «περιγραφή της δυστυχίας». Θεωρείτε ότι αυτή η «ακατάπαυστη συζήτηση» έχει κλείσει;
— Από αυτή τη διαμάχη δεν μπορώ να διακρίνω πλέον ίχνη, ακούω μόνο, ότι τα «αυστριακά» θεωρούνται στο εξωτερικό παλαιομοδίτικα και ξεπερασμένα. Αυτό μου είναι αδιάφορο. Διατηρώ αυτή την τεχνοτροπία των γερμανικών και συνεχίζω να γράφω με αυτή. Σημαντικό είναι και το γεγονός, ότι η Αυστρία –σε αντίθεση με τη Γερμανία– αρνήθηκε για καιρό το ναζιστικό της παρελθόν, και αυτό έχει μέχρι σήμερα επιπτώσεις. Ο,τι απωθείται, εμφανίζεται με μεγαλύτερη ακόμα ένταση κι επιμονή. Κι επειδή αυτό το παρελθόν δεν μπορεί κανείς να το «θάψει», πριν αντιπαρατεθεί κανείς ουσιαστικά μαζί του, εμφανίζεται πάλι στο προσκήνιο, σαν το αίμα που βγαίνει στην επιφάνεια. Ως εκ τούτου, αυτό το αξεδιάλυτο παρελθόν (όπως και ο μύθος της αθωότητας, ότι η Αυστρία ήταν η πρώτη χώρα, στην οποία «εισέβαλαν οι Γερμανοί»), αυτό το ψέμα υπήρξε και θέμα της αυστριακής λογοτεχνίας, που ξεκίνησε με το έργο του Χανς Λέμπερτ («Η προβιά του λύκου), ένα εξαιρετικά σημαντικό βιβλίο.
— Μια ερώτηση για την Ινγκεμποργκ Μπάχμαν: Ο Ούβε Γιόνζον έγραψε το «Ταξίδι στην Κλάγκενφουρτ» (γενέτειρα της Ι. Μ. -ΚΚ), κι εσείς έχετε συχνά γράψει γι’ αυτή, μεταξύ άλλων και το κείμενο «Ο πόλεμος με άλλα μέσα». Πόσο είναι η «Μαλίνα» ανάμεσά μας, σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά;
— Το σημαντικό στη «Μαλίνα» είναι η επίγνωση, ότι η γυναίκα, εάν θέλει να γράψει, πρέπει να προσεταιριστεί ένα «αρσενικό Εγώ». Λόγω του ότι, όμως, ταυτόχρονα, για να επιβιώσει απέναντι και σε σχέση με τον άντρα, πρέπει να είναι και ένα έμφυλο ον, διασπάται σε δύο προσωπικότητες. Σε ένα ερωτικό και σεξουαλικό Εγώ, ως γυναίκα, και σε ένα αρσενικό Εγώ, ως ομιλούν υποκείμενο. Η θέση του ομιλούντος στη λογοτεχνία είναι για τη γυναίκα πάντα μία προσαρμογή, δηλ. δεν έχει κανένα Εγώ, καμία ταυτότητα. Η Μπάχμαν το απέδειξε εξαιρετικά στη «Μαλίνα».
— Σε παλαιότερη συνέντευξή σας είχατε δηλώσει ότι η «Επιθυμία» ή τα «Παιδιά των νεκρών» ήταν από τα 2-3 έργα που θέλατε ανέκαθεν να γράψετε. Συμπεριλαμβάνεται σε αυτά και η «ουλρίκε μαρί στιούαρτ»;
— Οχι. Αυτό ήταν ένα σχέδιο (Projekt), που πήρε μορφή στο μυαλό μου στα τελευταία χρόνια. Είχα ήδη γράψει ένα «δράμα πριγκιπισσών» και θα ήθελα μετά να το ολοκληρώσω με ένα «βασιλικό δράμα». Η ιστορία του ένοπλου αγώνα, της RAF στη Γερμανία (στην Αυστρία υπήρχαν μόνο κάποιες ανάλογες προθέσεις) δεν έχει ακόμα «κλείσει τον κύκλο της» και γίνεται επίκαιρη ξανά με την επικείμενη αμνήστευση δύο μελών της. Ηθελα αυτό το κομμάτι της γερμανικής ιστορίας, που ακόμα «απωθείται», να το ανάγω στην Ιστορία, όπως γίνεται στο έργο του Σίλερ «Μαρία Στιούαρτ», και γι’ αυτόν τον λόγο το έργο είναι γραμμένο σε στίχους, θέλοντας να «εξογκώσω» τα πρόσωπα, ώστε να επιβιώσουν μέσα σε αυτή τη «μεγέθυνση».
Συγγραφέας και πόλη
— Η Ελφρίντε Γέλινεκ στο Caf Korb: τι σκέφτεται η συγγραφέας και τι την απασχολεί, τι σημαίνει για σας η Βιέννη;
— Η Βιέννη είναι η πόλη, στην οποία έζησα εξαρχής, και φυσικά η πόλη με τα πολλά και ιστορικά Caf, όπου μπορεί κανείς να κάτσει με τις ώρες, χωρίς να πρέπει να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες, κι αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Πολλοί συγγραφείς μάλιστα, «εργάζονταν» εκεί, εγώ όμως δεν μπορώ να το κάνω, έχει πολύ φασαρία για τα δικά μου μέτρα. Προέρχομαι, έτσι κι αλλιώς, από μία ανατολικο-αυστριακή, βιεννέζικη λογοτεχνική παράδοση που διαφέρει πολύ από τα υπόλοιπα κρατίδια της χώρας, όπως εκείνα της αυστριακής επαρχίας (Τόμας Μπέρνχαρντ, Πέτερ Χάντκε κ.ά.). Στη Βιέννη, η πρωτοπορία, στο επίπεδο της γλώσσας, στους πειραματισμούς, είχε τη δυνατότητα να εγκαθιδρυθεί με καλύτερους όρους από αλλού, κι αυτό συνδέεται μεταξύ άλλων με τη φιλοσοφία του «Κύκλου της Βιέννης». Μόνο η «ομάδα του Γκρατς», γύρω από το περιοδικό Manuskripte μπόρεσε να καταφέρει κάτι ανάλογο, παρουσιάζοντας μάλιστα και πολλούς από τους συγγραφείς της Βιέννης.
— Μια τελευταία ερώτηση: αισθάνεται η Ελφρίντε Γέλινεκ άβολα στην Αυστρία, όσο άβολα αισθανόταν ο Μαξ Φρις στην Ελβετία;
— Ναι, θα μπορούσε κανείς να το πει κι έτσι. Για μεγάλο διάστημα έχω υποστεί συστηματική επίθεση, και μάλιστα για τους ακροδεξιούς θεωρήθηκα ως ένα αποκρουστικό παράδειγμα για την αντι-τέχνη και τον αντι-πολιτισμό, ώστε να με εμφανίσουν μάλιστα και σε προεκλογικές αφίσες, και κάποτε κουράζεται κανείς από μια τέτοια κατάσταση. Γι’ αυτό τον λόγο μοιράζω τον χρόνο μου μεταξύ Αυστρίας και εξωτερικού. Ακριβώς για να ξεκουραστώ από την Αυστρία.
Μεταξύ Βιέννης και Μονάχου
Η Ελφρίντε Γέλινεκ γεννήθηκε το 1946 sτο M­rzzuschlag (Steiermark) της Αυστρίας. Σπούδασε θέατρο και ιστορία τέχνης στη Βιέννη, ενώ έχει κάνει και μουσικές σπουδές στο Κονσερβατουάρ της Βιέννης (εκκλησιαστικό όργανο). Eχει γράψει θεατρικά έργα (και για το ραδιόφωνο), σενάρια για τον κινηματογράφο, ποιήματα και μυθιστορήματα. Ζει μεταξύ Βιέννης και Μονάχου. Το 2004 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Eχει τιμηθεί επίσης με τα λογοτεχνικά βραβεία Μπύχνερ, Χάινε, Κάφκα (Τσεχία) και Γκυντ (Γαλλία). Επιλογή από το έργο της: wir sind lockvžgel baby! (1970), Die Liebhaberinnen (1975), Die Klavierspielerin (1983), Lust (1989). Πρόσφατα το Thalia Theater του Αμβούργου παρουσίασε το θεατρικό έργο της «Ουλρίκε Μαρί Στιούαρτ», με θέμα τη γυναίκα και τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα έργα της: «Λαγνεία», μτφρ.: Λ. Αναγνώστου, 1991, «Η πιανίστρια», μτφρ.: Μ. Σταυροπούλου, Λ. Αναγνώστου, 1997, «Oι αποκλεισμένοι» μτφρ.: Λ. Αναγνώστου, 2001 (όλα από τις εκδόσεις Εκκρεμές).

Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ...

Πουθενά, σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, ο Ηλιος και η Σελήνη δε συμβασιλεύουν τόσο αρμονικά, δε μοιράζονται τόσο ακριβοδίκαια τη ισχύ τους, όσο επάνω σ' αυτό το κομμάτι γής που κάποτε, ποιός ξέρει σε τι καιρούς απίθανους, ποιός θεός, για να κάνει το κέφι του, έκοψε και φύσηξε μακριά, ίδιο πλατανόφυλλο καταμεσής του πελάγους. Μιλώ για το νησί που αργότερα, όταν κατοικήθηκε, ονομάστηκε "Λέσβος", και που η θέση του, όπως τη βλέπουμε σημαδεμένη στους γεωγραφικούς χάρτες, δε μοιάζει να ανταποκρίνεται και πολύ στην πραγματικότητα.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Τα καλοκαίρια η θάλασσα γίνεται συχνά κατακόκκινη, χωρίς για τούτο να ευθύνεται ο ουρανός. Κι οι χωματεροί λόφοι ψηλώνουν ή χαμηλώνουν, σιμώνουν ή απομακρύνονται, ανάλογα με τις ώρες και τους ανέμους. Οι κήποι σφύζουν κλεισμένοι πίσω απο ψηλούς φράχτες, με τη μιά μεριά τους μονάχα ολάνοιχτη προς τη θάλασσα, και το φώσφορο των ψαριών μεσ' απο τις αόρατες φλέβες του βυθού φτάνει ως τα καρπούζια που τρίζουν κι ευωδιάζουν ή ττις τεράστιες μαγνόλιες που μισανοίγονται σαν άλλα θαλασσινά όστρακα.

Είναι φορές, πορπάντων τα μεσημέρια, όταν το μελτέμι δυναμώνει και παλεύει τα ξιπόλιτα παιδιά, πηδώντας αψηλά για το χατίρι τους-καθώς οι σκύλοι-, που η μυστική αυτή ζωή, ξεθαρρεμένη, ανεβαίνει ολόκληρη στην επιφάνεια. Σιγά-σιγά ξεχειλίζει τις αυλές με τα γεράνια, κυριεύει τις σκάλες και τα ψηλοτάβανα χαγιάτια, βυθίζει σε μιαν αχλύ τις κονσόλες με τα σταματημένα ρολόγια ή τις φωτογραφίες των προγόνων, κι ύστερα, με τρόπο, ξεγλιστά στα σκιερά δωμάτια όπου, με το' να τους πόδι γυμνό λυγισμένο έξω απ' τα σεντόνια, μισοκοιμούνται οι νέες κοπέλες. Εκεί τότε, μεμιάς, σαν αόρατος εραστής, εισχωρεί στον ύπνο τους και τον κατακυριεύει.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Κι οι ψαράδες, καθώς γυρνάν με το' να τους πλευρό στην πλώρη του μπενζινοκάικου, που σκαμπανεβάζει, παραξενεύονται καμιά φορά που τους φαίνεται οτι τα σπίτια φύγαν απο τη θέση τους ή οτι ο τεράστιος τρούλος του Αι-Θεράπ0ντα, κολπωμένος απο τον αέρα, υψώνεται αναπάντεχα τραβώντας μαζί του ολάκερη της πολιτεία στα μεσούρανα.

Απο "Τα ανοιχτά χαρτιά" του Ο. Ελύτη

Οταν τα πράγματα λέγονται εγκαίρως...

Υπολογίζω πάντα στα post των φίλων αλλά και στα σχόλια. Σέβομαι, επίσης, τις διαφορετικές απόψεις και ποτέ δεν έχω βγεί με υστερία να υποστηρίξω τον Γ. Παπανδρέου, ακριβώς γιατί ποτέ δεν μου άρεσε ο σκοταδισμός και ο λαϊκισμός στην Πολιτική. Αν, όμως, σε κάτι συμφωνώ μαζί του δεν έχω παρά να το παραδεχτώ, κυρίως, γιατί το έχει πει εγκαίρως και σε ανύποπτο χρόνο. Κι έτσι απαντώ στους φίλους και στα σχόλια του προηγούμενου post.

«Η πρόκληση για κάθε νέα γενιά Ελλήνων, η πρόκληση για τους γείτονές μας είναι να μάθουμε από την ιστορiα, όχι να γίνουμε σκλάβοι της (...) Προσβλέπουμε στη μέρα που το ταξίδι από το Βελιγράδι ως την Πρίστινα θα είναι μια απλή διαδρομή λεωφορείου, που τα Τίρανα και τα Σκόπια, η Αθήνα και η Άγκυρα και, φυσικά, τα δύο μέρη της διχοτομημένης Λευκωσίας δεν θα χωρίζονται πια από τα φόβο και την καχυποψία. Ίσως η μέρα αυτή απέχει ακόμη πολύ, αλλά όπως λέει μια κινέζικη παροιμία, «ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει μ’ ένα μικρό βήμα». απο διάλεξη του Γ.Παπανδρέου στο Κέντρο Διεθνών Διαλέξεων του Harvard (5 Νοεμβρίου 1999)

Μετά το Βουκουρέστι τι;

Δεν μου αρέσει να μεμψιμοιρώ αλλά δεν μου αρέσει να υποτιμούν και τη νοημοσύνη μου...

Είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός έκανε διάγγελμα μετά από Σύνοδο Κορυφής και το έκανε χθες βράδυ από την ελληνική πρεσβεία στο Βουκουρέστι για να πει σε πρώτο ενικό ότι «έπραξα αυτό που είχα πει… έβαλα βέτο». Ο κ. Καραμανλής απηύθυνε μήνυμα στα Σκόπια («στόχος της Ελλάδας δεν είναι να σας ταπεινώσει»), στην αντιπολίτευση («ο κομματικός ανταγωνισμός πρέπει να μένει μακριά από τα εθνικά θέματα») και στους Έλληνες πολίτες («με πολλή δουλειά μπορούμε να λύσουμε μικρά και μεγάλα προβλήματα»)».

Δηλαδή, πράγματι ο Έλληνας Πρωθυπουργός έκανε το αυτονόητο, έπαιξε το τελευταίο χαρτί της εξωτερικής του πολιτικής σε ο,τι αφορά την ονομασία της ΠΓΔΜ που ήταν μονόδρομος, κυρίως, εξαιτίας της εσωτερικής κατακραυγής που θα αντιμετώπιζε επιστρέφοντας. Ο κος Καραμανλής για μια ακόμα φορά έκανε εσωτερική πολιτική, συγκρατώντας τη μειοψηφία του ενώ την ίδια στιμγή προσπάθησε να δρέψει δάφνες για μια εξωτερική πολιτική που λειτουργεί τα τελευταία χρόνια ως θεραπεία στην ανυπαρξία της πρόληψης που λέγεται διπλωματία. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσουμε τη πληθώρα από μεγάλα λόγια τύπου: «σκληρές διαπραγματεύσεις και αντιπαραθέσεις σε διεθνές επίπεδο» αλλά και την κατάληξη: «Θέλω να γνωρίζετε πως νιώθω υπερήφανος για όσα πετυχαίνουμε μαζί… είμαστε μια κοινωνία που σήμερα δικαιούται να νιώθει αυτοπεποίθηση. Ξέρω ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα μας και καθένας από εσάς στην καθημερινή του ζωή είναι πολλές. Ξέρω, όμως, ότι με πολλή δουλειά και συστηματική προσπάθεια μπορούμε να λύσουμε μικρά και μεγάλα προβλήματα. Αρκεί να το πιστέψουμε και να το παλέψουμε. Καθένας χωριστά και όλοι μαζί».

Και πάλι, δηλαδή, εκτός θέματος ο Πρωθυπουργός. Δηλαδή το θέμα λύθηκε κε Καραμανλή; Μήπως θα έπρεπε να έχετε ήδη προετοιμάσει την επόμενη μέρα της εξωτερικής σας πολιτικής και να μας πείτε κάτι γι’ αυτή, μιας και βρίσκεστε στο Βουκουρέστι δηλαδή, αντί να κάνετε μικροπολιτική; Εξάλλου σας έχουμε ξαναδεί στην ελληνική Βουλή να λέτε μια από τα ίδια όποτε σας φωνάζουν.

Επίσης, γνωρίζετε ότι τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής συνδέονται;…Μήπως, λοιπόν, γι’ αυτό, θα έπρεπε να μας πείτε δυο κουβεντούλες και για τα Βαλκάνια; Για παράδειγμα ποια θα είναι η ελληνική στάση και σε άλλα ζητήματα τα οποία αναβλήθηκαν ή συμφωνήθηκαν; Ακούσαμε για την Ουκρανία, τη Γεωργία, την Κροατία, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία; Επίσης, είδαμε μια σθεναρή στάση των Eυρωπαίων εταίρων μας απέναντι στις εμπορικές και στρατιωτικές επεκτατικές πολιτικές των ΗΠΑ. Υπάρχει σχέδιο κοινής 'εξωτερικής πολιτικής' για την ΕΕ; Καλά είναι τα εσωτερικά αλλά εκεί ήσασταν για εξωτερική πολιτική. Μήπως έχετε κάτι να μας πείτε εσείς και η υπουργός εξωτερικών;

Μήπως θα έπρεπε, επίσης, να λάβετε υπόψη σας και άμεσα να σχεδιάσετε αφού δεν το κάνατε προηγουμένως πολιτική συμμαχιών για την περιοχή; Αυτά τα γνωρίζετε για προλάβετε ίσως χειρότερα; Η χώρα αυτή είχε για πολλά χρόνια το όνομα «Μακεδονία» και μια νέα ονομασία θέλει διεργασία και χρόνο για να γίνει αποδεκτή, ειδικά όταν πρόκειται για μια μικρή χώρα που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της. Το έχετε λάβει υπόψη σας αυτό; Και φυσικά η ώρα της ΕΕ πλησιάζει αλλά να μην γίνουμε και γραφικοί ….

Τελικά θα μείνει κάτι όρθιο;

Μεταφέρω απο τη σημερινή "Ναυτεμπορική"
Αρση Βαρών: Θετικοί σε έλεγχο ντόπινγκ 11 αθλητές - Παραιτήθηκε ο Χρ. Ιακώβου

Θετοικοί σε έλεγχο ντόπινγκ βρέθηκαν 11 αθλητές και αθλήτριες της Εθνικής ομάδας άρσης βαρών, που συμμετείχαν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γερμανίας, όπως επιβεβαίωσε πριν από λίγο η Ελληνική Ομοσπονδία Αρσης Βαρών. Παραιτήθηκε ο ομοσπονδιακός προπονητής Χρήστος Ιακώβου.Σε περίπτωση κατά την οποία και το δεύτερο δείγμα είναι θετικό σε χρήση απαγορευμένων ουσιών, τότε η Εθνική Ομάδα θα αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Ακολουθεί η ανακοίνωση της Ομοσπονδίας: «Η Ελληνική Ομοσπονδία Αρσης Βαρών ανακοινώνει πως σε αιφνίδιο έλεγχο ντόπινγκ που διενεργήθηκε από την WADΑ με εντολή από της IWF, εκτός αγώνων στις 7 Μαρτίου 2008, βρέθηκαν θετικά τα πρώτα 11 δείγματα Ελλήνων αθλητών και αθλητριών.Θα ζητηθεί η εξέταση και του δεύτερου δείγματος, όπως ακριβώς προβλέπεται από τους κανονισμούς και κατόπιν το ΔΣ θα συγκροτήσει ειδική εξεταστική επιτροπή που θα επιληφθεί του θέματος. Σήμερα ο ομοσπονδιακός προπονητής Χρήστος Ιακώβου, ως υπεύθυνος της προετοιμασίας των αθλητών και των αθλητριών της Εθνικής Ομάδας, έθεσε την παραίτησή του στη διάθεση του Διοικητικού Συμβουλίου. Το ΔΣ έθεσε τον κ.Ιακώβου σε διαθεσιμότητα μέχρι την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης που αποτελεί άμεση και κατ’ επείγουσα προτεραιότητα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών».

Ο λαϊκισμός που πάει παντού....

Βρήκα στον πολύ καλό νέο 'συχωριανό' μας homo sapiens το παρακάτω άρθρο και σας το μεταφέρω:

Το πρωταπριλιάτικο του ΛΑΟΣ
Tου Πάσχου Μανδραβελη, Καθημερινή, 4.4.2008

"Στην αρχή κάποιοι πίστεψαν ότι πρόκειται για πρωταπριλιάτικο αστείο. Το εξώδικο όμως υπάρχει στον δικτυακό τόπο του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, και -παρά το γεγονός ότι έχει ημερομηνία 1η Απριλίου- μάλλον είναι πραγματικό. Ετσι για να διαλύσει κάθε υποψία: στον τόπο αυτό δεν φύεται μονάχα φαιδρά πορτοκαλέα, περισσεύουν και οι φαιδρές κομματικές πρωτοβουλίες.
Για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας διοργανώνει (χθες και σήμερα) διημερίδα με τίτλο «Το νέο κομματικό τοπίο στην Ελλάδα». Δύο από τις εισηγήσεις της ημερίδας έχουν να κάνουν με την ακροδεξιά στη χώρα μας που εκφράζεται στο ελληνικό Κοινοβούλιο από το ΛΑΟΣ. Κατά την προσφιλή τακτική της ακροδεξιάς, το ΛΑΟΣ απειλεί με ένδικα μέσα οποιονδήποτε χαρακτηρίσει το κόμμα ακροδεξιό. Εδώ, πρέπει να σημειώσουμε ότι είναι ενθαρρυντικό για τη χώρα το γεγονός ότι όσοι εμφορούνται από ακροδεξιές απόψεις ντρέπονται να το πουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάποια υποχρέωση στους υπόλοιπους να αποφεύγουν την κατάταξη του ΛΑΟΣ στην ακροδεξιά.
Μέχρι προχθές το ΛΑΟΣ απειλούσε με μηνύσεις μόνο δημοσιογράφους. Τώρα, εκτείνεται και στους πολιτικούς επιστήμονες. Ετσι, με αφορμή δύο εισηγήσεις της εν λόγω ημερίδας, το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη έστειλε εξώδικο (!) στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, απειλώντας να προσφύγει στην ελληνική δικαιοσύνη κατά παντός υπευθύνου, προκειμένου «να προασπίσει τη φυσιογνωμία του κόμματος» από εκείνους «που επιχειρούν τον πολιτικό και κομματικό διασυρμό του» (sic).
Σύμφωνα με το εξωφρενικό αυτό εξώδικο, το ΛΑΟΣ απαιτεί από τους διοργανωτές της ημερίδας «αφενός να διαφοροποιήσουν τον τίτλο της ενότητας “Το δεξιό άκρο του κομματικού συστήματος”... και αφετέρου να ανακαλέσουν στην τάξη (!) την ομιλήτρια (Βασιλική Σιούτη, επίκουρο καθηγήτρια της Παντείου)... ζητώντας να επαναπροσδιορίσει τον τίτλο της ομιλίας της (“Πως γεμίζει η δεξαμενή της Ακρας Δεξιάς; Σύνθεση και προέλευση των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ στις εκλογές του 2004 και 2007”)... με αυστηρούς -και όχι “καφενειακούς” και συκοφαντικούς- επιστημονικούς όρους και όχι με εσώψυχες υποκειμενικότητες και κομματισμούς». Και το εξώδικο καταλήγει με ένα βαθύ επιστημολογικό συμπέρασμα: «Αλλωστε η επιστήμη πρέπει να συνδέεται με την πραγματικότητα και όχι με κατάβαθα κακίας και μεροληψίας των φερομένων ως “επιστημόνων”» (!)
Στο εξωτερικό θα έβαζαν τα γέλια με μια τέτοια πρωτοβουλία, στην Ελλάδα, όμως, που ακόμη συζητούμε την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας με όρους «ασύλου», τα πράγματα είναι σοβαρά. Εντάξει! Τα στελέχη του ΛΑΟΣ έχουν το ελαφρυντικό της απύθμενης άγνοιας και για την πολιτική επιστήμη και για τον τρόπο που λειτουργεί η επιστημονική κοινότητα. Παρ’ όλα αυτά -και παρά το γεγονός ότι δεν τιμά τη χώρα μας- έχουμε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα σε ρόλο ιεροεξεταστή. Δεν επιχειρεί απλώς να πλήξει την ελευθερία του λόγου, θέλει να ορίσει και την ορθή επιστήμη -και ευτυχώς δεν έχει ακόμη τα σύνεργα.
Παλιότερα, από τούτη εδώ τη στήλη είχαμε ισχυριστεί ότι το ΛΑΟΣ δεν είναι ακροδεξιό κόμμα, αλλά απλώς βαθύτατα λαϊκιστικό. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Ας μην ξεχνάμε ότι ο φασισμός δεν είναι παρά ένοπλος λαϊκισμός..."

Εγω, θα προχωρούσα και πάρα πέρα...ο,τι ο λαϊκισμός μπορεί να γίνει ένοπλος, όταν κανείς δεν τον σταματάει....

Περί Βλακείας και άλλων 'πολιτικών' πραξεων...

Ρόμπερτ Μουζίλ: Περί Βλακείας
Εκδόσεις: Ολκός ΕΠΕ. Β’ έκδοση, ISBN 960-8154-09-X –ΑΘΗΝΑ 2001Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας

Το μικρό αυτό εγχειρίδιο των 66 σελίδων αποτελεί συμπυκνωμένο καταστάλαγμα σοφίας ακριβώς μέσα από την επίφαση της φιλοσοφικής ερμηνείας της βλακείας. Η περιεκτικότητα και η απλότητα του κειμένου μέσα από μια προφορική διαδρομή επιχειρημάτων του Μουζίλ, ο οποίος παρουσίασε διάλεξη Περί Βλακείας στις 11 και 17 Μαρτίου 1937, ύστερα από ειδική πρόσκληση της Εργατικής Ένωσης (Werkbund) και, η οποία στη συνέχεια δημοσιεύθηκε από τις εκδόσεις Berrmann-Fischer, προβληματίζει τον αναγνώστη ακριβώς για το αξεπέραστο της επικαιρότητάς της. Θα τολμούσα, ωστόσο, να παραβάλω την απόδειξη της βλακείας ως έννοιας με εκείνη της αφέλειας που οδηγεί συχνά σε ολόκληρες προτάσεις, που προσομοιάζουν με τη μεγάλη σωματικότητα και την αντικατάσταση υψηλότερων συνειρμών, με τη αφήγηση μιας απλής ιστορίας, με την ανεκδοτολογία καταστάσεων με απλούς χειρισμούς απόδειξης κι εν ολίγοις με τη ματαιότητα που συνάδει με τη βαρεμάρα της καθημερινής ζωής αλλά ταυτόχρονα και της αναπηρίας συνδυασμού λογικής και συναισθήματος. Ανάμεσα στα δύο τελευταία πάλλονται ποικίλες πνευματικές και ψυχικές παραλλαγές, ικανές να εμποδίσουν, να ακυρώσουν κα να παραπλανήσουν ακόμα κα μια εγγενώς ακέραιη ευφυΐα σε τέτοιο βαθμό, ώστε το αποτέλεσμα να είναι εκείνο για το οποίο η γλώσσα μας διαθέτει μόνο τη λέξη βλακεία, σύμφωνα με τον συγγραφέα. Συνειρμικά προσεγγίζει τη διαπίστωση του Ρωμανού του Μελωδού ότι: «Είναι κανείς από το μέρος της αθωότητας-«λευκοφόρος την διάνοιαν»- σε δύο περιπτώσεις: όταν δεν έχει φτάσει στο σημείο να υποψιασθεί καν το Μαύρο κι όταν το έχει διατρέξει ως την έσχατη άκρη του έτσι που να πατήσει από το άλλο μέρος πάλι στο Λευκό. Με πλήρη συνείδηση ότι όσα γνώρισε στο αναμεταξύ του είναι απολύτως άχρηστα».

Στην Ποίηση αυτό μεταφράζεται ως αθωότητα ή ως κανόνας δημιουργίας, δηλ. αφαίρεση:

- Τι είναι το κόκκινο χρώμα;- Ένα χαστούκι από παπαρούνες!

- Τι είναι ο αετός;- Εκείνο που βάζουμε πολύ πάνω απ’ το κεφάλι μας

- Αν η Τύχη ξεφόρτωνε χαρούπια- Χίλια ιστιοφόρα θα ‘σκιζαν τις θάλασσες.*

Θεωρώ, όμως, ότι κατά τη φιλοσοφική του Μουζίλ θα μπορούσε να εκληφθεί ως βλακεία, ακριβώς μέσα στα πλαίσια της αδυναμίας της επεξεργασίας και της συνταύτισης με τα πρωτόγονα αισθήματα που στο Εγκώμιο της μωρίας του Erasmus Desiderius(1469-1536) προκύπτει ότι ο άνθρωπος χωρίς ορισμένες βλακείες, δεν θα ερχόταν καν στον κόσμο! Ένα άλλο σημείο που αδιαφιλονίκητα αποδεικνύει την συμμετοχή της βλακείας στη νόηση είναι η διαπίστωση του συγγραφέα ότι η αισθητική απόλαυση είναι συγχρόνως κρίση και αίσθημα.

Αναγνωριστικό σημείο στην εποχή μας, η κρίση κατά προτίμηση, με τις αντιφάσεις στη θέση και την αντίθεση που αντικατοπτρίζουν τελικά την πολιτική στάση του όντος απέναντι στη ζωή. Αρκετά χαριτωμένη είναι, επίσης, η αναφορά του συγγραφέα στην περιαυτολογία. Πράγματι η περιαυτολογία είναι ένα ελάττωμα των εγωιστών(άραγε ποιος δεν είναι;) και των ανήσυχων αλλά και χαρακτηριστικό των μελαγχολικών!!! Παραθέτω εδώ σπουδαία «απολιθώματα» της ανθρώπινης ματαιοδοξίας: Μεγαλειότατε, Μακαριότατε, Εξοχότατε, Εκλαμπρότατε, Υψηλότατε και άλλα παρόμοια όπου, η ανεκδοτολογία των επισημάνσεων δεν γίνεται καν συνειδητή. Ένα άλλο σημαντικό σημείο της αναφοράς στη βλακεία, κατά το συγγραφέα, είναι η βλακεία στη πράξη, αυτό που λέγεται ωμότητα. Δηλαδή, αυτό που μας οδηγεί ολόισια στην κατεύθυνση εκείνης της συναισθηματικής διαταραχής και της διαταραχής της συναισθηματικής ισορροπίας. Η ευρυματολογία, τολμώ να μεταφράσω, της απ’ ευθείας έκφρασης συναισθημάτων που ο συγγραφέας μεταφράζει ως εφαρμοσμένη βλακεία. Η αμετροέπεια που σκουντουφλάει, θα έλεγα.Στο άκουσμα της βλακείας συνήθως ακολουθούν γέλια κι αυτό γιατί η ίδια η βλακεία προκαλεί μια βαθιά αμφίθυμη ψυχολογική ένταση. Στους ρυθμούς της σύγχρονης πραγματικότητας η βλακεία μοιράζεται στιγμές ανυπέρβλητης ξεκούρασης κι έντασης έως «παράδοσης» μέσα από τα προγράμματα της τηλεόρασης. Η μοναδική εμπειρία της εισβολής της ανά λεπτό στο οικοδόμημα που, αν μη τι άλλο καθρεφτίζει τον εσωτερικό κόσμο μας, δηλαδή στο ίδιο μας το σπίτι, είναι τουλάχιστον καταστροφική. Άλλωστε το θέμα δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικό για μια ακόμα φορά, αφού απαιτεί από εμάς συγκεκριμένη συμπεριφορά δράσης σε όλους τους τομείς έκφρασης και δημιουργίας. Η βλακεία αποκοιμίζει τη δυσπιστία, την αφοπλίζει. Σε σχέσεις μάλιστα εξάρτησης οι δυνάμεις έχουν κατανεμηθεί τόσο άνισα, ώστε ο ανίσχυρος να παριστάνει, για την ασφάλειά του, έναν μεγαλύτερο βλάκα απ’ ότι είναι.

Πιο είναι το μέσο αποφυγής της βλακείας; Σύμφωνα με τον συγγραφέα: Η μετριοφροσύνη και, ως προς τις προθέσεις εκεί συμβουλεύει: πράξε όσο καλά μπορείς και όσο άσχημα είσαι αναγκασμένος, γνωρίζοντας πάντα τα όρια του λάθους των πράξεών σου!___________________________________________________

*«Ανοιχτά Χαρτιά» Ο.Ελύτη

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε απο την tractatus σε τοπική εφημερίδα της Λέσβου τον Αύγουστο του 2005

ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΙΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ;

Τα αυτιστικά παιδιά! Κάποτε όμως τα παιδιά γίνονται άνδρες και γυναίκες. Το σώμα τους αναπτύσσεται και φτάνουν στην ωριμότητα, με όλα τα παρακολουθήματα. Η ψυχή τους, όμως, και το πνεύμα τους μένουν στάσιμα, κλεισμένα σε σκοτεινό θάλαμο, άγνωστο σε μας τους απέξω. Ακούνε και καταλαβαίνουν, αλλά «δεν θέλουν» να μιλήσουν, «δεν θέλουν» να επικοινωνήσουν. Έχουν συναισθήματα: αισθάνονται χαρά, λύπη, αγάπη, μίσος και αγανάκτηση, όπως όλοι μας, «δεν θέλουν» όμως να τα εκφράσουν, να μιλήσουν γι' αυτά ή τα εκφράζουν με δικό τους τρόπο, συχνά βίαιο.

Ο αυτισμός είναι σχετικά «νέα αρρώστια». Υπάρχει βέβαια από καταβολής κόσμου, αλλά «ανακαλύφθηκε» μόλις τον περασμένο αιώνα. Μέχρι τότε, αλλά και τώρα ακόμη, τα αυτιστικά άτομα συγχέονταν και εξακολουθούν να συγχέονται με τα ψυχικά ασθενή ή εκείνα που πάσχουν από νοητική καθυστέρηση. Και, φυσικά, κλείνονταν και κλείνονται σε ψυχιατρεία και άσυλα. Ο αυτισμός δεν είναι ούτε ψυχασθένεια ούτε διανοητική καθυστέρηση. Μπορεί όμως να καταλήξει και στο ένα και στο άλλο, αν αφήσουμε στη μοίρα το αυτιστικό άτομο.

Η ψυχοθεραπεία και τα ψυχοφάρμακα δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Το αυτιστικό άτομο είναι απροσπέλαστο σε κάθε ψυχοθεραπευτική προσπάθεια, ενώ τα ψυχοφάρμακα επιδεινώνουν την κατάστασή του. Η επιβάρυνση όμως που προκαλούν στην οικογένεια είναι τόσο μεγάλη και βασανιστική και επιπλέον τόσο πολυδάπανη, ώστε πολλοί γονείς αναγκάζονται να καταφύγουν σε ψυχιατρεία, σε άσυλα και σε ηρεμιστικά ιδιοσκευάσματα. Δεν υπάρχει φάρμακο; Με την έννοια του ιδιοσκευάσματος δεν υπάρχει. Το μόνο φάρμακο, που τουλάχιστον ανακόπτει ή επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου και βελτιώνει κάπως τη ζωή του αυτιστικού ατόμου και του περιβάλλοντός του είναι η ειδική αγωγή από ειδικευμένο προσωπικό.

Δεν είναι εξακριβωμένο πού ακριβώς οφείλεται ο αυτισμός. Η ασθένεια είναι «νέα» και οπωσδήποτε νέα και η επιστήμη που την παρακολουθεί, μόλις τώρα προσπαθεί να συγκεντρώσει τα στατιστικά στοιχεία, ώστε να την περιγράψει με κάποια πληρότητα. Οι επιστήμονες μάλλον καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οφείλεται σε βλάβη του εγκεφάλου, αλλά δεν γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι και το πότε και πώς προκλήθηκε. Οι γονείς αντιλαμβάνονται τον αυτισμό, ακριβέστερα ότι «κάτι έχει το παιδί» μετά παρέλευση αρκετού χρόνου από τη γέννησή του και πιστεύουν ότι φέρει εκ γενετής την ασθένεια. Αλλοι σχηματίζουν την υπόνοια ότι προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της γέννας ή στα πρώτα στάδια της ζωής του βρέφους ή ακόμη και κατά τη διάρκεια της κύησης.

Πόσα αυτιστικά άτομα υπάρχουν στην Ελλάδα; Κανείς δεν ξέρει και μάλλον δεν υπάρχει τρόπος ακριβούς καταμέτρησης, καθώς πολλές φορές ο αυτιστικός εκλαμβάνεται, ενίοτε και σκόπιμα, ως ψυχικά ασθενής ή νοητικά καθυστερημένος. Όταν καταργήθηκε, με επέμβαση της E.E., το άσυλο της Λέρου, σχηματίσθηκε η υπόνοια ότι πολλοί ασθενείς δεν έπασχαν από ψυχική νόσο, αλλά από αυτισμό. Στις βαριές περιπτώσεις του αυτισμού, όπου λείπει παντελώς ο λόγος και η επικοινωνία, είναι πολύ δύσκολη ή αδύνατη, παρατηρείται νοητική καθυστέρηση, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι οφείλεται στην ασθένεια ή στη μοιραία εξέλιξή της.

Έγινε διεθνώς αποδεκτό ότι στα 10.000 άτομα τα 50 είναι αυτιστικά. Συνεπώς, η Ελλάδα έχει 50.000 αυτιστικά άτομα. Διεθνώς παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο ότι τα 2/3 των αυτιστικών είναι άνδρες και το 1/3 γυναίκες. Η Εταιρεία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων κατέγραψε 657 περιπτώσεις αυτιστικών παιδιών σχολικής ηλικίας. Να σημειώσουμε εδώ ότι η ειδική αγωγή δεν απαιτείται μόνο για τα παιδιά, αλλά για όλα τα αυτιστικά άτομα σε ολόκληρη τη ζωή τους, προκειμένου να κρατηθούν σε κάποια υποφερτή κατάσταση. Είναι βέβαιο ότι η κατάσταση επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου, όταν δεν υπάρχει ανασταλτική αγωγή.

Σήμερα, το βάρος των αυτιστικών ατόμων φέρουν, σχεδόν αποκλειστικά, οι γονείς και οι οικογένειές τους. Τα αυτιστικά άτομα έχουν μεγάλη προσκόλληση στους γονείς και ιδιαίτερα στη μάνα, η οποία υποχρεώνεται να ασχολείται μόνο με το αυτιστικό παιδί και όταν αυτό μεγαλώσει. Στην Ελλάδα σημειώθηκε μία τουλάχιστον αυτοκτονία μητέρας, αρκετές απόπειρες αυτοκτονίας και μία περίπτωση, όπου η μητέρα αποπειράθηκε να σκοτώσει το παιδί της και η ίδια να αυτοκτονήσει! Δημοσιεύουμε σε ένθετο παλαιότερη επιστολή μιας μητέρας, η οποία προσπαθεί να περιγράψει τη ζωή της με το αυτιστικό παιδί της.

Πρόσφατα, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια, έπειτα από προσφυγή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας για την Προστασία των Αυτιστικών Ατόμων καταδίκασε το γαλλικό κράτος γιατί δεν έλαβε τα απαιτούμενα μέτρα για την προστασία και την ειδική αγωγή των αυτιστικών ατόμων. Με βεβαίωσαν και το πιστεύω ότι η φροντίδα και η προστασία στη Γαλλία βρίσκεται... σε υψηλό επίπεδο σε σχέση με την Ελλάδα, εναντίον της οποίας κανείς ακόμη δεν προσέφυγε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, αλλά μην αποκλείετε ότι αυτό δεν θα συμβεί στο μέλλον.

Έπειτα από πολλές προσπάθειες της Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων περιελήφθη στον νόμο 2817 του 2000, ως ξεχωριστή περίπτωση των ατόμων με ειδικές ανάγκες, η ομάδα των αυτιστικών. Για τα παιδιά σχολικής ηλικίας προβλέπεται η φοίτηση σε ειδικά σχολεία, και όπου δεν υπάρχουν, στα άλλα σχολεία αλλά με ειδικό δάσκαλο. Υποτίθεται ότι η πολιτεία εκπληρώνει τη συνταγματική της υποχρέωση να παρέχει δωρεάν βασική εκπαίδευση σε όλα τα παιδιά, χωρίς εξαίρεση.

Η πραγματικότητα είναι μάλλον ζοφερή. Ειδικά σχολεία με εκπαιδευμένο προσωπικό υπάρχουν τα εξής ελάχιστα: ένα στη Θεσσαλονίκη, ένα στην Παμμακάριστο στην Αθήνα, που λειτουργεί πολύ καλά, ένα στον Πειραιά που δεν λειτουργεί, ένα στα Χανιά που επίσης δεν λειτουργεί και ένα στα Γιάννενα. Επίσης, στου Nταού Πεντέλης, η ψυχολόγος Aλεξάνδρα Pούσσου κάνει πολύ καλή δουλειά, αλλά με επικουρικές φιλανθρωπικές ενισχύσεις. Στα κοινά σχολεία γρήγορα διαπιστώνουν ότι το αυτιστικό παιδί δεν μπορεί να παρακολουθήσει, ειδοποιούν τους γονείς και με αυτό φαίνεται ότι εξαντλούνται οι υποχρεώσεις της Πολιτείας! Στις βαριές περιπτώσεις αυτιστικών παιδιών φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από το ψυχιατρείο και το άσυλο, δημόσια και ιδιωτικά, όπου οι γονείς απλώς «παρκάρουν» το παιδί τους. Εν τούτοις η ειδική αγωγή θεωρείται το μόνο φάρμακο για τα αυτιστικά άτομα που μπορεί να αποτρέψει ή να επιβραδύνει την εξέλιξη της ασθένειας στο χειρότερο.

Εκτός από τα ελάχιστα ειδικά σχολεία, υπάρχουν επίσης ελάχιστα κέντρα διαβίωσης (και προστασίας) αυτιστικών ατόμων. Πολύ καλά λειτουργούν τα κέντρα της Zίτσας (ξεκίνησε από φιλανθρωπική πρωτοβουλία και χρηματοδοτείται από το κράτος, το κέντρο «Ελευθερία» της Λάρισας, δωρεά της ημερήσιας εφημερίδας «Ελευθερία». Το κέντρο στη Νέα Ιωνία του Βόλου, κτιριακά έτοιμο από χρόνια, δεν κατέστη δυνατό να λειτουργήσει, ενώ εντάχθηκε στο B΄ KΠΣ! Περίπου αυτά είναι όλα κι όλα! Υπάρχουν και μερικά ιδιωτικά κέντρα διαβίωσης.

Τέλος, το κράτος χορηγεί 200 ευρώ τον μήνα σε κάθε αυτιστικό άτομο, εφόσον διαπιστωθεί (πώς) ότι έχει αναπηρία 67% από νοητική στέρηση.

Το σημείωμα αυτό προέκυψε από συζήτηση με τον πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων, τον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και πατέρα δύο δίδυμων αυτιστικών παιδιών, κ. Χρήστο Aλεξίου. Το σημείωμα έχει ένα σκοπό, να δείξει τη σκοτεινή πλευρά της αναπηρίας, εκεί που δεν υπάρχει ούτε λάμψη ούτε μεγαλείο ούτε αξιοπερίεργο ούτε αξιοθαύμαστο.



Το άρθρο προέρχεταιαπό το Special Education
http://www.specialeducation.gr/

Η URL αυτού του άρθρου είναι:
http://www.specialeducation.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=212

ANTIO