Το θέαμα του πολιτεύματος

H τέχνη χειραγώγησης του πολιτικού συστήματος εγκαινιάστηκε στις ΗΠΑ αλλά πλέον είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο και διάχυτο μηχανισμό εικόνων και ιδεών που παράγει και ρυθμίζει τον δημόσιο λόγο και τη κοινή γνώμη, χρησιμοποιώντας ως κύριο όπλο το θέαμα.

Ένα θέαμα που καταφέρνει να αφανίζει κάθε ενδιαφέρον για συλλογικότητα και επικοινωνία –περιορίζοντας το άτομο στο υποκείμενό του μπροστά σε βιντεοκάμερες που αποφασίζουν γι' αυτό χωρίς αυτό - από τον τρόπο που θα φάει ή θα ντυθεί μέχρι τον τρόπο που θα σκεφτεί.

Είναι αλήθεια ότι έχουν προυπάρξει άλλοι πολυάριθμοι μηχανισμοί διαμόρφωσης κοινής γνώμης αρκετά πριν τα ΜΜΕ και, κυρίως, τη τηλεόραση. Η διαφορά έγκειται στα εργαλεία που χρησιμοποιούν τα σύγχρονα ΜΜΕ και εκεί δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Όπως λέει ο Debord, στην κοινωνία του θεάματος μόνο αυτό που φαίνεται υπάρχει, και τα μεγάλα media έχουν κατά κάποιον τρόπο τον μονοπωλιακό έλεγχο της εικόνας που παρουσιάζεται στον γενικό πληθυσμό.

Γι’ αυτό και ο προεκλογικός λόγος εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στο φαίνεσθαι των υποψηφίων, στον σωστό συγχρονισμό και την κυκλοφορία των εικόνων αυτών που συνδυάζουν το προφίλ με τη προβολή. Κι αυτό έχει τίμημα. Υλικό και ηθικό. Και φυσικά, οι γνώστες του συστήματος το γνωρίζουν καλά και γι’ αυτό διαπραγματεύονται αναλόγως.

Σας θυμίζει κάτι που τρέχει;

Επομένως, οι πολιτικοί λειτουργούν ή τους λειτουργούν ως διασημότητες και οι πολιτικές εκστρατείες ως διαφημίσεις. Ο πολιτικός λόγος είναι ‘μπαράζ’ αντεγκλήσεων και η πολιτική συμμετοχή περιορίζεται σε αναλώσιμο είδος.

Είναι τόσο πρόσφατα όλα αυτά. Από την εποχή που ο Hobbes αντιλήφθηκε ότι για αποτελεσματική κυριάρχηση «το Πάθος στο οποίο πρέπει να υπολογίζει κανείς είναι ο Φόβος». Γι’ αυτό και το θέαμα, μολονότι, μοιάζει απολαυστικό και αθώο, δημιουργεί ‘πρότυπα’ και προκαταλήψεις και, καταφέρνει να δημιουργεί χειροκροτητές, μιμητές αλλά το κυριότερο- φοβισμένους ανθρώπους που δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους.

Το θέαμα του μικρού αλλά συχνού τίποτα τείνει να γίνει εθισμός που μας κοιτάει από τη κλειδαρότρυπα…

Η Παλαιστίνη - Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η στάση της διεθνούς κοινότητας απέναντι στον παλαιστινιακό λαό εκτός πρωτοκόλλου.

Στο προηγούμενο post μίλησα για συντηρητισμό. Ο συντηρητισμός εμπεριέχει κι ένα είδος υποκρισίας γιατί 'κρατάει τα προσχήματα'. Επιλέγει εθιμοτυπικές οδούς πιστεύοντας ότι 'ρίχνοντας στάχτες στα μάτια' θα σταθεί στο ύψος των πριστάσεων. Γι' αυτό και επιλέγει μια σειρά απο διαδικασίες χωρίς περιεχόμενο αλλά με επικοινωνιακά αποτελέσματα. Αυτό γίνεται ήδη αρκετά τόσο εντός όσο και εκτός ευρωπαίκών χωρών. Γίνεται στις διεθνείς σχέσεις. Γίνεται στα fora εργασίας των διεθνών κέντρων όπου τις περισσότερες φορές αναπαράγονται προειλημμένες αποφάσεις. Το τίποτα εμφανίζεται ως κάτι. Το έτοιμο ως απόρροια διαδικασιών. Το επικοινωνιακό ως αποτέλεσμα. Αυτές τις ημέρες ο άμερικανός Πρόεδρος επισκέπτεται εθιμοτυπικά, όπως όλοι καταλαβαίνουμε και γνωρίζουμε, τη Παλαιστίνη. Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας ένα κείμενο που έγραψα για τη Παλαιστίνη μετά απο μια σύντομη και καθόλου εθιμοτυπική επίσκεψή μου εκεί.

............................................................................................................................................

Η μεσανατολική σύγκρουση είναι σίγουρα ένα από τα πιο περίπλοκα και πιο σύνθετα διεθνή ζητήματα που κληρονόμησε ο 21ος αιώνας. Κι αυτό είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω βιωματικά πηγαίνοντας για μια εβδομάδα στην Παλαιστίνη όπου συνάντησα εκπροσώπους των παλαιστινιακών κομμάτων και υπεύθυνους ακτιβιστικών οργανώσεων και ΜΚΟ. Το Παλαιστινιακό είναι ο κύριος πυρήνας του Μεσανατολικού ζητήματος αλλά ταυτόχρονα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί εκεί διαδραματίζονται φαινόμενα που επηρεάζουν τις σύγχρονες εξελίξεις. Η εξάπλωση των ισλαμιστικών οργανώσεων, οι “ανθρώπινες βόμβες”, η αόρατη τρομοκρατία που πλανάται στο δυτικό κόσμο, οι θρησκευτικές διαμάχες, τα τείχη που ενώ αλλού πέφτουν-εκεί οικοδομούνται καθημερινά, η Ιδεολογία της Κατοχής, η συνεχής παραβίαση διεθνών αποφάσεων, η εκλογή εντός ριζοσπαστικού κόμματος όπως η Χαμάς, ο κίνδυνος εμφυλίου πολέμου, η ανέφικτη λύση δύο κρατών αλλά πάνω απ’ όλα η αδιάφορη στάση του Δυτικού κόσμου και των Αραβικών Κρατών, είναι φαινόμενα που αναμφισβήτητα επηρεάζουν τις διεθνείς εξελίξεις. Για όλα αυτά μας πληροφορούν καθημερινά τα διεθνή και ελληνικά ΜΜΕ, κυρίως μέσα από τις δηλώσεις των ιθυνόντων, των ανταποκριτών και τις αποφάσεις των κυβερνήσεων. Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη πραγματικότητα που έχει να κάνει με την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων που ζουν κυριολεκτικά «εντοιχισμένοι» στα ίδια τους τα εδάφη, χωρίς δουλειά, χωρίς μόρφωση, χωρίς στέγη και χωρίς την ελευθερία να μετακινηθούν από το ένα χωριό στο άλλο.
Το ταξίδι στην Παλαιστίνη ήταν για μένα μια έκπληξη κι αυτό γιατί, πέρα από τα όσα και όσους γνώρισα από κοντά, συνειδητοποίησα τη διαφορά του να ζει κάποιος σε Δημοκρατία και να μην παραβιάζεται η ελευθερία του σε καθημερινή βάση. Προσωπικά, πέρα από την ανάκριση που υπέστην στο αεροδρόμιο και μια σχετική παρακολούθηση για λόγους ασφάλειας, διαπίστωσα τις συνθήκες διαβίωσης των Παλαιστινίων που ελέγχονται, περιθωριοποιούνται και αποδυναμώνονται καθημερινά, για τους ίδιους λόγους(λόγους ασφαλείας) και με περισσότερη βέβαια επιμονή από το Ισραήλ. Η λέξη ‘security’ (ασφάλεια) είναι βαρύνουσας σημασίας και οι ένοπλοι αστυνομικοί και στρατιωτικοί που κυκλοφορούν με άνεση ανάμεσα στους πολίτες δεν ανταποκρίνονται σε ερωτήσεις τύπου τουριστικών πληροφοριών, αφού ο ρόλος τους είναι ο έλεγχος τρομοκρατικών ενεργειών και μόνο. Είναι γνωστό ότι μετά την εκλογή της Χαμάς, η διεθνής κοινότητα έχει επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις ενάντια στην Παλαιστινιακή κυβέρνηση και ήδη ο παλαιστινιακός λαός έχει αρχίσει να ζει, εκτός από φυλακισμένος και σε συνθήκες μεγάλης ένδειας. Το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια των παλαιστινιακών κομμάτων να δημιουργήσουν Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας αλλά οι παρεμβάσεις «τρίτων» φαίνεται να κερδίζουν περισσότερο έδαφος από τις διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα κανείς να μην μπορεί να δει τον χρόνο επίτευξης μίας τέτοιας συμφωνίας. Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή και κάποιοι μιλούν για εμφύλιο. Από την άλλη μεριά η ύπαρξη των ΜΚΟ (περίπου 90 τοπικές και διεθνείς οργανώσεις) δεν φαίνεται να βοηθά στην επίλυση του προβλήματος αλλά αντίθετα να συμβάλλει περισσότερο στη διαιώνιση μίας κατάστασης Κατοχής από τους Ισραηλινούς κι αυτό γιατί πολλοί από τους Παλαιστίνιους που εργάζονται σε τοπικές ΜΚΟ εφησυχάζουν και αδιαφορούν για το πολιτικό ζήτημα. Η ανεργία και οι συνθήκες ανέχειας δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια και αυτοί που βολεύονται είναι ανθρώπινο να επιδιώκουν να συνεχίζουν να βολεύονται, ακόμα και σε βάρος ενός ιδεολογικο-πολιτικού αγώνα, όπως είναι το Παλαιστινιακό.
Είναι αλήθεια πώς οι δηλώσεις της Χαμάς για μη αναγνώριση του Ισραηλινού Κράτους τροφοδοτεί τη διεθνή άρνηση για οικονομική και ηθική στήριξη του Παλαιστινιακού λαού. Είναι, όμως, επίσης αλήθεια ότι αυτή η κατάσταση βολεύει τους Ισραηλινούς προκειμένου να διατηρούν αδιάλλακτη στάση απέναντι στους Παλαιστινίους και να συνεχίζουν την καταπάτηση διεθνών αποφάσεων αλλά και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και μια τρίτη αλήθεια είναι ότι τα πολιτικά «παιχνίδια» των ισχυρών από τη μία και η παθητικότητα των λαών από την άλλη μπορούν να προκαλέσουν ή να υποθάλψουν ανθρώπινα εγκλήματα και γι’ αυτό η συμπάθεια και η φιλανθρωπία απέναντι σε όσους αδικούνται δεν φθάνει. Είμαι σίγουρη ότι ένα άρθρο δεν φθάνει-μια πληροφορία δεν λύνει και, κυρίως, ένα ταξίδι και μια διαπίστωση δεν αλλάζει μια κατάσταση. Όλα αυτά, όμως, μπορεί και να συμβάλλουν θετικά ώστε να συντηρείται το ενδιαφέρον για την περιοχή που, αν μη τι άλλο, για μας τους Έλληνες είναι πολύ κοντά. Είναι αυτονόητο ότι η επίλυση του προβλήματος θα έλθει όταν οι δύο κοινωνίες-ισραηλινή και παλαιστινιακή- συνυπάρξουν ειρηνικά ως ανεξάρτητα κράτη που περικλείονται από ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα. Όσο για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, αυτή θα πρέπει να προστατεύεται και όχι να φρουρείται, να συνυπάρχει με τη διαφορετικότητα κι όχι να αποκόπτεται βίαια με την επίκληση ρατσιστικών και πολιτισμικών στοιχείων. Σε όλα αυτά η διεθνής κοινότητα πρέπει να έχει λόγο και να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όχι κάθε 10 του Δεκέμβρη αλλά καθημερινά με τις πράξεις της και την προσφορά της.

Σπάζοντας τη σιωπή

Δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί αλλά ένα σύννεφο συντηρητισμού έχει σκεπάσει τη χώρα. Και, δυστυχώς, δεν προέρχεται μόνο από τη πολιτική του κυβερνώντος κόμματος που, έτσι ή αλλιώς εκφράζεται από τον συντηρητισμό, αλλά διαπνέει και τους περισσότερους που συμμετέχουν με κάποιο τρόπο στη διαμόρφωση του πολιτικού στη χώρα. Το βλέπουμε στον τρόπο που επιβάλλονται τα πρόσωπα. Από ποιους; Πρώτα από τα ΜΜΕ που τα ‘χρίζουν’ ως α ν α γ ν ω ρ ί σ ι μ α με κανόνες marketing κι επομένως με το κατάλληλο συνολάκι(δεν εννοώ μόνο τα ρούχα) και στη συνέχεια τους ‘υιοθετεί’ η μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας, λέγοντας: «Αυτόν τον ξέρω, τον γνωρίζω, τον έχω δει στην τηλεόραση». Με αυτό το κριτήριο ο κόσμος ψηφίζει! Αν δεν είναι συντηρητικό αυτό, τότε τι είναι συντηρητικό;

Έχετε παρακολουθήσει πώς οργανώνονται οι συζητήσεις; Με ποιο τρόπο βγαίνουν οι εκπροσωπήσεις σε θεσμικά όργανα; Σε ποιους επιτρέπεται να ‘κάνουν παιχνίδι’ και ποιοι τελικά επικρατούν; Ποιοι μπορούν εύκολα να έχουν πρόσβαση σε κάποιον/ους και ποιοι αποκλείονται με ελαφρά τη καρδία; Σε ποιους συγχωρείται ο αυταρχισμός, το λάθος, η οίηση και η περιαυτολογία; Μα σε εκείνους που έχουν ρόλους και μηχανισμούς….

Όλες οι πόρτες ανοίγουν σ’ εκείνους που είναι εντός του συστήματος αλλά με τους όρους του συστήματος. Σε εκείνους που σκύβουν κι εκείνους που ‘συνεργάζονται’ με το σύστημα. Σε αυτούς που έχουν μάθει πολύ καλά να τηρούν το πρωτόκολλο και να ασπάζονται τους έχοντες και κατέχοντες. Σε όσους κάνουν εκπτώσεις στη συνείδησή τους...και, μάλιστα, το ξεχνούν σύντομα.

Δεν είναι έτσι; Μπορείτε να το διαπιστώσετε τόσο εύκολα…..
Από το να δείτε την αντίδραση του κόσμου απέναντι σε 'αξιωματούχους', από το να ζητήσετε ένα απλό ραντεβού με 'ανωτέρους', από το να φέρετε αντίρρηση σ’ έναν ‘άρχοντα’ του τόπου, από το να διεκδικήσετε τον ίδιο ζωτικό χώρο με κάποιον που είναι ο …. 'αναγνωρίσιμος' και επομένως ο χώρος του ανήκει ex officio.

Αυτά κι ένα σωρό άλλα στερεοτυπικά και μικροαστικά σημεία του συντηρητισμού σκεπάζουν τη χώρα. Κάθε μέρα και στις συμπεριφορές των περισσότερων ανθρώπων. Είναι δίπλα μας, στη δουλειά μας, στο σπίτι μας, στη γειτονιά μας, στο κόμμα μας.
Πώς μπορούμε να τα αλλάξουμε; Πώς μπορούμε να ξεχωρίσουμε(ακόμα και να επιβιώσουμε) για τη πρωτοτυπία μας και την εργατικότητά μας, τη θέση μας, τη διαφορετική φωνή με άποψη, τον αυθομητισμό, τις γνώσεις μας, το ταλέντο και τη δημιουργηκότητά μας κι όχι γιατί συμβιβαστήκαμε με το κατεστημένο; Πώς μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο να μιλήσει με τη δική του φωνή κι όχι του φερέφωνου;

Ισως, σπάζοντας πρώτοι τη σιωπή....

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΗΝ

Εδώ και μέρες κυκλοφορεί στα blogs η παρακάτω ανακοίνωση που είναι πραγματικότητα। Επειδή μέσω των blogs υπάρχει και η δυνατότητα της διάχυσης πληροφοριών, ας δημιουργήσουμε μια ακόμα ευκαιρία να ακουστεί η παράκληση της κυρίας Πλέσσα Ειρήνης:

ΒΟΗΘΕΙΑ.ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ. ΣΤΙΣ 17-2-2007 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΡΙΣΟΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ 30 ΩΡΑ 17 ΚΑΙ 15 ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 23 ΕΤΩΝ. ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟ JEEP ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ STOP ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ. ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 2102029145 ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ. ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ.".

Ίσως κάποιος αναγνώστης σας να μπορέσει να βοηθήσει. Η οικογένεια έχει δυο e-mail, επικοινωνίας στα οποία μπορείτε, επίσης, να στείλετε πληροφορίες. blessinho@yahoo.gr και marakimata@yahoo.gr.Όποιος γνωρίζει κάτι, ας επικοινωνήσει άμεσα!

Η προσπάθεια ξεκίνησε απο το blog του Παναγιώτη Παπαχατζή "πρόχειρο τετράδιο" εδώ και μέρες και διαδίδεται συνεχώς. Ας συνεχίσουμε τη προσπάθεια.....

Κι όμως, η γή γυρίζει....

Κλείσαμε δύο εβδομάδες περίπου… στο ίδιο έργο θεατές।

Οι πρωταγωνιστές; Ένας πρώην ΓΓ υπουργείου, μια υπάλληλος με σύμβαση που ήθελε να μονιμοποιηθεί, δικηγόροι- πολλοί δικηγόροι- που εξηγούν ο καθένας με διαφορετικό τρόπο κι από άλλη πλευρά(το μαύρο-άσπρο), εάν είχε ή όχι αυτός, αυτή, ο άλλος το δικαίωμα(οι μεταφραστές του έργου) και οι πολιτικοί, πολλοί πολιτικοί: Πολιτικοί που αποκρύβουν, που εξαφανίζονται ή εμφανίζονται, νέοι εθνοσωτήρες και τιμητές των πάντων...ηθικοί πολιτικοί, πολιτικοί συντάκτες, πολιτικά πρόσωπα, παρουσιαστές σε πρωϊνάδικα κ.α. επι παντός επιστητού 'ειδήμονες'...πρόσθέστε μόνοι σας...

Αναρωτιέμαι μήπως ξεχάσαμε-νε ότι όλα αυτά είναι συμπτώματα του πολιτικού προβλήματος, της απουσίας της πολιτικής απο την καθημερινότητα του Πολίτη και τα ουσιαστικά προβλήματα που τον απασχολούν; Μήπως κάνουν συνειδητα μοντάζ στη καθημερινότητά μας και απαλλάσσονται πασών κατηγοριών;

Τίποτα δεν έχει τελειώσει, τίποτα δεν άλλαξε, για τίποτε δεν βρέθηκε η λύση ώστε οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ να είναι ευχαριστημένοι. Γι’ αυτό κι εμείς εδώ στην άκρια της Ελλάδας παραμένουμε, οι ΜΗ προνομιούχοι Έλληνες, αυτοί που τα παιδιά τους είναι άνεργα ή αμείβονται με μισθούς πείνας, που αναμένουν λύσεις για το ασφαλιστικό, τις συγκοινωνίες των νησιών και το λουκέτο στην Ο.Α.., περιμένουμε καλύτερη παιδεία, ελέγχους στην ακρίβεια, ελέγχους στα καρτέλ, περιμένουμε να ζωντανέψει η ύπαιθρος και να μπουν σε εφαρμογή σύντομα εναλλακτικές πρακτικές για το περιβάλλον.

Παραμένουμε και Π ε ρ ι μ έ ν ο υ μ ε...

Γιατί η περιφέρεια περισσότερο από αλλού; Μα γιατί κάποιοι από το κέντρο θα έπρεπε να καταλάβουν ΤΩΡΑ-ΧΘΕΣ ότι, η πολιτική δεν γίνεται δια αποστάσεως και με ασκήσεις επί χάρτου από τα κεντρικά κομματικά γραφεία ούτε με επισκέψεις στα προάστεια. ...

Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη.

Οι εκλογές δεν αρχίζουν στο παραπέντε αλλά από την επομένη μέρα των εκλογών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος। Κάποιος πρέπει να τους πει ότι κανείς ΔΕΝ πρέπει να αισθάνεται ''βολεμένος'' έχοντας κάνει καριέρα στην πολιτική κι εξασφαλίζοντας σύνταξη, ότι η Πολιτική είναι λειτούργημα, υποχρέωση και όχι μια «βρώμικη υπόθεση»। Κάποιοι πρέπει να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να υποτιμούν άλλο τον Έλληνα και την Ελληνίδα ψηφοφόρο। Πρέπει να τον πείθουν για να τους επιλέξει...κι ακόμα περισσότερο πρέπει να πείσουν τον νέο και τη νέα γιατί αυτοί νοιάζονται για το μέλλον τους περισσότερο απ' τον καθένα। Κάποιοι, επιτέλους, πρέπει να καταλάβουν ότι η επίσκεψη στην επαρχία δεν είναι κοινωνική υποχρέωση για να κλείσουμε τα μάτια όσων παραπονιούνται αλλά δράση συστηματική και επικοινωνία από χωριό σε χωριό και από πόρτα σε πόρτα.

Και καταλήγω με την παρότρυνση του Ν. Κοτζιά, από το post του ‘Θέλω να πω μια γνώμη’: «Εθνικός ναρκισσισμός και παγκόσμιες αλλαγές» ή όπως θα έλεγα εγώ: «Γιατί θα χάσουμε ένα τραίνο που δεν θα ξαναπεράσει…»

Η Ελλάδα πρέπει να ξυπνήσει. Οφείλει να ξυπνήσει. Και θα την ξυπνήσουμε.

Αφορμές και σκέψεις για την Πολιτική...

Είναι δύσκολο, πράγματι, στη ζωή να κάνεις υπερβάσεις και, μάλιστα, μέσα από αυτές να επαναπροσδιορίζεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα। Η δυσκολία βρίσκεται στο κόστος, στο ‘ξεβόλεμα’ και, κυρίως, στο θάρρος ν’ αντιμετωπίζεις τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται μοιραία στη ζωή που συνεχίζεται। Έτσι είναι και στην Πολιτική।

Πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι, αφού η Πολιτική είναι ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία βελτίωσης της καθημερινότητας του Πολίτη; Ακόμα κι αν σήμερα την αμφισβητούμε πολύ περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, ακόμα κι αν την απαξιώνουμε μαζί με τους εκπροσώπους της, ακόμα κι αν τη προσπερνάμε γιατί έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε, η Πολιτική και οι εκπρόσωποί της είναι αυτοί που αποφασίζουν για μας στο σύνολό μας। Η Πολιτεία και ο Πολίτης είναι αλληλένδετοι κρίκοι της καθημερινότητάς μας και δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τη σχέση μεταξύ τους, όπως εξάλλου, δε μπορούμε να παραβλέψουμε ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί μέσα από τους οποίους εκφράζεται ο Πολίτης, στην καλύτερη των περιπτώσεων σήμερα, υπολειτουργούν। «Και δυστυχώς, στον σημερινό κόσμο, στη μεταψυχροπολεμική εποχή, λέξεις όπως ‘σοσιαλισμός’ και ‘δημοκρατία’, έχουν χάσει αρκετή από τη σημασία τους. Εάν η Σοβιετική Ένωση δυσφήμησε τη λέξη ‘σοσιαλισμός’, σήμερα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δυσφημεί τη λέξη ‘δημοκρατία’»। (Γ।Α।Παπανδρέου στην 7η Ετήσια Διεθνή Συνάντηση εκπροσώπων ΜΚΟ στη Γλασκώβη, 26।5।2007)।

Είναι αλήθεια ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί και η Πολιτική γίνονται έρμαια στα χέρια ανθρώπων που έχουν δύναμη, χρήμα, τρόπο και όνομα…Τα ΜΜΕ συγκεντρώνονται στα χέρια των λίγων και κατευθύνουν τα πρόσωπα, τις ιδέες αλλά και τον τρόπο σκέψης των Πολιτών। Έτσι οι πολιτικοί μετατρέπονται σε δέκτες (αντί για πομποί πολιτικής σκέψης και προτάσεων)μιας φθηνής τηλεθέασης που αναπαράγει απογοήτευση και αναξιοπρέπεια। Αυτή η ‘ανεκτικότητα’ μπροστά στην εξαθλίωση και τον κυνισμό ‘εκπαιδεύει’ το κοινό και τους εκπροσώπους του σε μια πολύ επικίνδυνη επιφάνεια της λειτουργίας της Δημοκρατίας που επιδρά αναλόγως σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας αλλά και στα ίδια τα κόμματα। Αυτή η παθητικότητα, η σιωπή των Πολιτών πρέπει να σπάσει εάν θέλουμε η κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή μας να εκπροσωπεί τα πραγματικά προβλήματα κι όχι τις ψευδεπίγραφες πολιτικές και τα τσιτάτα।

Τα κόμματα και επομένως και το ΠΑΣΟΚ, σήμερα ως αντιπολίτευση και αύριο ως Κυβέρνηση οφείλει να διακρίνει τις νέες πραγματικότητες που διαμορφώνονται μέσα στη κοινωνία και να τολμά την υπέρβαση των στενών κομματικών του ορίων। Γι’ αυτό και οι πολιτικές του θα πρέπει να ενσωματώνουν ένα σύνολο νέων θεσμών και λειτουργιών που θα αφορούν:

-Στην εμπιστοσύνη της κοινωνίας απέναντι στους κρατικούς θεσμούς που πρέπει να υπηρετούν όλους τους πολίτες,

-στην αξιολόγηση ανθρώπων, λειτουργιών και συστημάτων που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον,

-στη διαφάνεια ως προϋπόθεση άσκησης κάθε πολιτικής και μέτρου,

-στην ποιότητα ως ένα σύνολο προδιαγραφών, κανόνων και δεικτών με βάση τα οποία ορίζονται κα περιγράφονται υπηρεσίες και αγαθά του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα,

-στη συμμετοχή ως κεντρικό άξονα του νέου μοντέλου Διακυβέρνησης που βασίζεται στην οργανωμένη διαβούλευση και την τεκμηριωμένη απόφαση και τέλος

- στη λογοδοσία όλων όσων ασκούν εξουσία και διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα।

Αντίθετα, η κατ’ εξακολούθηση στείρα αντιπαράθεση των κομματικών εκπροσώπων στα παράθυρα της TV βοηθά στη διατύπωση ότι «Όλοι είναι ίδιοι» και συντηρεί μια βολική αλλά ψεύτικη πραγματικότητα που για ν’ αλλάξει θέλει θυσίες εκατέρωθεν, τόσο από τους πολιτικούς όσο και από τους πολίτες.

Η συνομωσία της σιωπής

Αναρωτιέμαι μήπως κάποιος θα έπρεπε τελικά να ευχαριστήσει τη συμβασιούχο υπάλληλο του Υπουργείου Πολιτισμού που, με αφορμή την …προσπάθειά της να μονιμοποιηθεί, κατάφερε να αρχίσουν να συζητιόνται οικονομικά σκάνδαλα και ατασθαλίες στη διαχείριση κονδυλίων του εν λόγω Υπουργείου। Αναζητείται κάποιος που θα σπάσει τα προσχήματα και την υποκρισία που διέπει το πολιτειακό μας (παρά τρίχα να πω πελατειακό…)σύστημα και θα κατονομάσει τους πραγματικούς ενόχους। Αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να εκβιάζουν πραγματικά εξαιτίας της θέσης τους, να καθυστερούν, να κρύβουν, να αποκόπτουν και να παραποιούν την αλήθεια με τρόπο εμφανή αλλά παράλληλα ανεκτικό τόσο από τους υπόλοιπους που συν-διοικούν όσο και από εκείνους που ακόμα τους ανέχονται να διοικούν।

Αυτή η αδυναμία να κατονομάσεις τους ενόχους, τους ‘λίγους’, αυτούς που απαιτούν την σιωπή σου παραβιάζοντας καθημερινά το αυτονόητο τείνει να γίνει, δυστυχώς, έξη και στάση ζωής και ίσως, με ευκολία και πολύ σύντομα φοβάμαι, ν’ αντικαταστήσει τη συνείδησή μας। Η μήπως έγινε ήδη αυτό; Οι στατιστικές λένε ότι είμαστε δεύτεροι στη διαφθορά μετά απο μια αφρικανική χώρα που δεν θυμάμαι...

Αλήθεια, πόσο έτοιμοι είμαστε ν’ αλλάξουμε; Πόσο διαθέσιμοι είμαστε να διαταράξουμε τη ‘κοινή ησυχία’ μας, ν’ απαλλαχθούμε από τον καθωσπρεπισμό και τη βολή, τη θυσία του προσωπικού οφέλους, του μη συμβιβασμού και, τελικά, την αποκάλυψη εκείνου που πραγματικά πιστεύουμε. Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι πολιτικό! Έχει να κάνει με την καθημερινότητά μας… κι αυτή δεν αστειεύεται όταν την παραποιούμε ή τη διαστρεβλώνουμε για να την προσπεράσουμε εξ απαλών ονύχων. Κάποια στιγμή θα επιστρέψει μεταμορφωμένη σε χίλιους ρόλους και με χίλιους τρόπους που δεν είχαμε προβλέψει για να μας βγάλει εμφατικά τη γλώσσα.

Οι διαπιστώσεις είναι εύκολες, κυρίως, όταν οι άνθρωποι εκτίθενται ή όταν μετέχουν σε συλλογικές διαδικασίες. Το βλέπουμε πολύ συχνά στα τηλεοπτικά πάνελ, στις ομιλίες από καθ’ έδρας, στα στημένα τραπέζια (από εκείνα του διαλόγου μέχρι εκείνα της διασκέδασης), στις εξ αποστάσεως επικοινωνίες, στις έκπληκτες δηλώσεις των γειτόνων που υπογραμμίζουν πόσο αμέτοχοι ήσαν στο έγκλημα της διπλανής πόρτας…Η «συνομωσία της σιωπής» που υποθάλπει η ανύπαρκτη «κοινωνία των πολιτών», με ελάχιστες εξαιρέσεις, συνήθως παριστάνει ότι αγνοεί και γι’ αυτό δεν παίρνει θέση την ώρα της κρίσης, όπως τώρα που, με την ανοχή μας κάποιοι εξακολουθούν να συγκαλύπτουν ενώ εμείς κάνουμε ζάπινγκ στα τηλεοπτικά κανάλια.

Είναι εύκολο να κρύβεις την αλήθεια. Είναι εύκολο να χαϊδεύεις αυτιά. Είναι εύκολο να παίζεις ρόλους εκ του ασφαλούς. Όμως πόσο εύκολο είναι όταν πραγματικά γνωρίζεις, να προσποιείσαι ότι δεν ξέρεις;


Επιφανής ή άσημος- αυτό είναι εντελώς αδιάφορο-, το ανθρώπινο φορτίο το κουβαλάς πάντα…(Γκαίτε)

Σταχυολογώντας τον Γκαίτε...

Αποχαιρετώντας και το 2007 (μόλις μια μέρα πριν από τη νέα αρχή) ανέτρεξα για μια ακόμη φορά σε αγαπημένες θεματολογίες, όπως οι Στοχασμοί του Γκαίτε. Σταχυολόγησα κάποιους από αυτούς και σας τους γράφω έτσι για να κοντοσταθείτε, να προσπεράσετε, να χαμογελάσετε ή να συμφωνήσετε μαζί τους πατώντας στη μύτη στ' αχνάρια του 2008...

Για την εκλεκτή συναναστροφή έχουν πει ότι σ’ αυτήν η συζήτηση διδάσκει, η σιωπή μορφώνει.

Λυπάμαι τους ανθρώπους που τονίζουν συνεχώς τον εφήμερο χαρακτήρα των πραγμάτων και εξαντλούνται στη θεώρηση της γήινης μηδαμινότητας. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό ζούμε, για να κάνουμε το εφήμερο αιώνιο. Αυτό μπορεί να κατορθωθεί μόνο αν ξέρει κανείς να τα εκτιμά και τα δύο.

Όταν αντιστρατεύεται κανείς κάτι σημαντικό είναι σαν να χτυπάει αναμμένα κάρβουνα: αυτά σκορπίζονται εδώ κι εκεί πυροδοτώντας πράγματα που διαφορετικά θα είχαν μείνει ανέπαφα.

Όταν ξέρεις να εκτιμάς μια καλή συμβουλή είναι σαν να πρόκειται για κάτι δικό σου.

Επιφανής ή άσημος- αυτό είναι εντελώς αδιάφορο-, το ανθρώπινο φορτίο το κουβαλάς πάντα.

Το πιο φοβερό είναι όταν άνθρωποι ρηχοί κι ανίκανοι σμίγουν με φαντασιοκόπους.

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες υπάρχουν εκεί που δεν τις ψάχνουμε

Υπάρχουν άνθρωποι που χτυπούν με το σφυρί εδώ κι εκεί στον τοίχο και πιστεύουν πώς πετυχαίνουν κάθε φορά το καρφί.

Όταν ένας έξυπνος άνθρωπος κάνει μια ανοησία αυτή δεν είναι ασήμαντη.

Γνήσιος σκοταδισμός δεν είναι να εμποδίζεις να απλωθεί το αληθινό, το ξεκάθαρο, το χρήσιμο αλλά το να θέτεις σε κυκλοφορία το κίβδηλο

Αφηρημένες έννοιες μαζί με μεγάλη έπαρση καταλήγουν πάντοτε σε μεγάλη συμφορά

Πώς θα μπορούσε κανείς να εμφανίζεται σπουδαίος στην ειδικότητά του αν δεν δίδασκε και κάτι άχρηστο!

Και η πιο μικρή τρίχα ρίχνει τη σκιά της.

Όταν η συμπάθεια σβήνει, σβήνει και η μνήμη

Γιορτάζουμε....με συνοπτικές διαδικασίες

Τελικά σε αυτή τη χώρα και με αυτή τη κυβέρνηση οι συνοπτικές διαδικασίες λειτουργούν τάχιστα. Έτσι ο ελληνικός λαός δεν προλαβαίνει να μάθει ποιος τελικά είναι ο ‘θύτης’ και ποιο το ‘θύμα’. Τι σημαίνει Κράτος Δικαίου και πώς λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί; Ποιοι και με ποιό τρόπο δεν σέβονται το τεκμήριο αθωότητας και τις αρχές της δίκαιης δίκης, δημιουργώντας εντυπώσεις που γίνονται βεβαιότητες στην κοινή γνώμη χωρίς αποδείξεις; Πώς εφαρμόζεται η δικονομία από τη δικαστική εξουσία, ποια είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα και πότε και γιατί ένας άνθρωπος οδηγείται στη φυλακή; Γιατί άλλοι απαλλάσσονται χωρίς ποτέ να εξετασθούν οι εις βάρος τους κατηγορίες και με ποιο τρόπο αιτιολογούνται καθυστερήσεις, απαλλαγές, διευκολύνσεις σε όσους έχουν και κατέχουν; Παραδείγματα πολλά: Από τη πρόσφατη περίπτωση της συμβασιούχου που ήθελε μόνιμη εργασία απο τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού μέχρι τη ζαρντινιέρα, τον Κύπριο φοιτητή και την εξ απαλών ονύχων ‘καταδικαστική’ απόφαση για τους ένοχους αστυνομικούς. Τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία, ακριβώς γιατί κανείς δεν τους δίνει σημασία.

Την ίδια ώρα ο Προϋπολογισμός αποφασίζει για το πόσο ακόμα φτωχότεροι θα γίνουμε την επόμενη χρονιά…..Ο Υπουργός, αρμόδιος για το ασφαλιστικό, παραιτείται εν μέσω αυθαιρεσιών και αναψυκτηρίων, η νέα Υπουργός έρχεται για να ξανα-συζητήσει προειλημμένες αποφάσεις κάτω από άλλη μέθοδο, ένα 13χρονο παιδί μαχαιρώνεται από τον ‘σύντροφο’ της μητέρας του, 5 παιδιά μένουν στον δρόμο, η Αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων οδηγείται σε παράλυση, οι εργαζόμενοι αρχίζουν να είναι «δανεικοί» (2% στην Ελλάδα), η πορνογραφία οργιάζει στο διαδίκτυο κ.α. που γράφουν στις ειδήσεις. Εύκολο ομολογουμένως να τα βρείς. Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και της τεχνολογίας, μην το ξεχνάς! Την ίδια ώρα, στο άλλο κανάλι ………………….η Ελλάδα βλέπει Λαζόπουλο.

Η Μπούτο δολοφονείται και το Πακιστάν βρίσκεται στα πρόθυρα εμφυλίου.

Ο Σαρκοζί ξεναγεί την Κάρλα στα ανάκτορα του Λούξορ

Οι Δήμοι ανταγωνίζονται στα δενδράκια, τα καρουσέλ, τα jingle-bells, τις φάτνες, τους χριστουγεννιάτικους ύμνους, τα πόνι, τους αγιο-βασίληδες. Ένα άρωμα από cucci, Armani, Christian Dior σκεπάζει για μια ακόμα φορά τις ‘άγιες μέρες’ του καπιταλισμού έτσι για να ξεχνιόμαστε και να πιστεύουμε ότι ίσως, μπορεί, ποιος ξέρει κάποτε να γεφυρώσουμε τα χάσματα….Η φλυαρία του δυτικού πολιτισμού κάνει πράγματι καλό μοντάζ…ναι και μασάζ θα έλεγα, τόσο που μας κόβεται η μιλιά!!!

Απλά...

Φοβάμαι ότι τελικά υπάρχει περίπτωση η ΝΔ να συνεχίσει να κυβερνά ακόμα και μετά τη παραίτηση, απόσυρση, αποχή όλου του Υπουργικού Συμβουλίου.

Πώς να εξηγήσει κανείς ότι σε όλη τη διάρκεια της θητείας της κι ενώ καταγράφονται σκάνδαλα, διαφθορά, ανικανότητα διαχείρισης, σφάλματα, καθυστερήσεις, ξεπουλήματα, ακόμα και απώλειες ζωής συνανθρώπων μας, όπως έγινε με τις πυρκαγιές, εκείνη είναι ακόμα κυβέρνηση και προηγείται και στις δημοσκοπήσεις.

Ποιος από τους πολίτες μπορεί να πει ότι είδε ‘άσπρη μέρα’ με τη ΝΔ, ποιος μπορεί να πει ότι σε κάτι έχει ωφεληθεί, ότι επιτέλους λύθηκε κάποιο πρόβλημά του, ξεχρέωσε, ξεκουράστηκε, προχώρησε η ζωή του ….Ποιος μπορεί να πει ότι οι μέρες που ζούμε, εμείς οι περισσότεροι Έλληνες Πολίτες, έγιναν σε κάτι καλύτερες;

Κι όμως, ακόμα ο θυμός για το ΠΑΣΟΚ είναι περισσότερος από εκείνον για τη ΝΔ. Ακόμα αυτή η δυσανασχέτηση σε πρόσωπα δεν αφήνει τον Έλληνα Πολίτη να μας εμπιστευτεί. Αναρωτιέμαι τι φταίει και τίποτα από τη φθορά δεν εισπράττουμε ως αξιωματική αντιπολίτευση. Τι δεν κάνουμε καλά; Φταίει ο αρχηγός; Τα πρόσωπα; Η ταυτότητα του κινήματος; Ο πολιτικός μας λόγος στην Βουλή; Στην TV; Η ανικανότητα και η αλαζονεία των στελεχών μας; Τι φταίει, τέλος πάντων;

Λοιπόν, στα πολλά χρόνια που κυβερνήσαμε αλλάξαμε. Είμαστε άλλοι. Και είναι άλλοι –όχι οι ‘πρωτοκλασσάτοι’ μας- αλλά είμαστε άλλοι κι εμείς-τα μεσαία στελέχη. Αυτοί που αναμειγνύονται περισσότερο με τον κόσμο, αυτοί που είναι ο ‘μεσαίος άνθρωπος’ μέσα στην κοινωνία, αυτοί βλάπτουν περισσότερο. Οι περισσότεροι έχουν περάσει από κάποιες θέσεις, οι περισσότεροι συνεργάστηκαν με εκείνους που κατείχαν θέσεις και η πλειοψηφία έχει καρφωμένη στο μυαλό της ‘μια θέση’. Μια θέση για τους ίδιους ή για τα παιδιά τους. Μια διαδοχή. Γι’ αυτό και όλη η συζήτηση, ακόμα και στα blogs, περιστρέφεται πολλές φορές στα πρόσωπα που είναι και σ’ εκείνα που δεν είναι. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι αυτή η ανησυχία είναι απλά η ανθρώπινη φιλοδοξία. Όχι δεν είναι ανθρώπινη φιλοδοξία γιατί ο επιθετικός προσδιορισμός «ανθρώπινη» εμπεριέχει και την έννοια της σκέψης για τον συνάνθρωπο. Δεν είναι εγωϊστική στάση το ανθρώπινο. Αντίθετα είναι συλλογική αυτοσυνειδησία, είναι Κοινός Νούς που σκέφτεται πέρα από το ατομικό.

Κι έτσι η φθορά συνεχίζεται αυθωρεί μέσα στην κοινωνία. Από τους ίδιους που δεν αλλάζουν συμπεριφορά, από αυτούς που δεν θέλουν καμία συνέχεια πλην της δικής τους, της οικογένειάς τους ή της ομάδας τους. Αυτά βλέπει η κοινωνία και μας απορρίπτει. Είναι τόσο κοντά στον κόσμο όλα αυτά. Δίπλα μας, δίπλα σας, δίπλα τους. Στους χώρους δουλειάς, στη γειτονιά, στο καφενείο, στη Τ.Α., στην εκπαίδευση, στο διαδίκτυο, στις επιτροπές, στα συμβούλια, στα αμφιθέατρα, στο δρόμο…παντού. Πώς να ξεχάσει ο κόσμος; Τον αφήνουμε;

Το Κοινό που δεν μιλάει...

Έχετε παρατηρήσει ότι μετά το τέλος ομιλιών-διαλέξεων σε εκδηλώσεις ποικίλου περιεχομένου ο ομιλητής συνηθίζει ν’ απευθύνεται στο κοινό αναζητώντας ερωτήσεις; Το κοινό, τις περισσότερες φορές, δεν ανταποκρίνεται στο κάλεσμα και, όταν κάποιοι σηκώνουν το χέρι, τυχαίνει να είναι τα ίδια πρόσωπα που συνήθως έχουν ερωτήσεις ή κάποιοι που θέλουν για προσωπικούς λόγους να τοποθετηθούν και όχι να ρωτήσουν. Με απασχολεί αυτή η στάση του Κοινού και, ιδιαίτερα, όταν το ακροατήριο αποτελείται από νέους. Γιατί δεν μιλάνε οι νέοι; Δεν έχουν ερωτήματα; Συμφωνούν σε όλα; Έχουν άλλες απόψεις τελικά ή μήπως δεν θέλουν να τις δηλώσουν και, κυρίως, να τις υπερασπιστούν; Άραγε στα χρόνια της εκπαίδευσής τους έμαθαν ν’ αναπτύσσουν κριτικά τη σκέψη τους έτσι ώστε να έχουν άποψη για θέματα που, αν μη τι άλλο, θα τους απασχολήσουν αργότερα στη ζωή τους; Μήπως κάποιοι άλλοι τους λύνουν τις απορίες πριν καν οι ίδιοι τις εκφράσουν; Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα με απασχολούν κάθε φορά που βρίσκομαι σ’ ένα ακροατήριο που δεν μιλάει, δεν έχει ερωτήματα, δεν έχει ίσως κι απαντήσεις. Η σιωπή από την άλλη μεριά, πολλές φορές, εμπεριέχει κι ένα βαθμό κριτικής σκέψης. Είναι αλήθεια αυτό. Όταν η επανάληψη των ίδιων και ίδιων πραγμάτων, άλλοτε από τα παράθυρα της τηλεόρασης κι άλλοτε από τους ίδιους -αέναους εκφραστές της πολιτικής-τα πρόσωπα- είναι δεδομένη και δεν ξεφεύγει ούτε κατά εκαταστόν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, το κοινό αποχωρεί από την αίθουσα. Γιατί να ρισκάρει; Γιατί να διαφοροποιηθεί; Επιλέγει ν’ αδιαφορήσει και ν’ αποδεχτεί σχεδόν αβασάνιστα ότι: «τίποτα δεν αλλάζει» και ότι: «όλοι λένε ψέματα» ξεχνώντας ότι αυτό επιστρέφει αργά ή γρήγορα στην καθημερινότητά του.
Πώς ήταν παλιότερα, σκέφτομαι….Μιλούσαμε περισσότερο. Αυτό είναι αλήθεια. Μιλούσαμε γιατί πιστεύαμε ότι μας ακούγανε ή γιατί έπρεπε να τους αναγκάσουμε να μας ακούσουν. Είχαμε να πούμε πολλά και σημαντικά. Σήμερα το ρίσκο για να εκφραστεί προϋποθέτει μια κοινωνία που είναι έτοιμη να συνεργήσει στη πρόκληση ειδάλλως δεν έχει νόημα. Στην Ελλάδα, συνήθως, το παρόν μας αλλά και το μέλλον μας, εναποτίθεται στους πολιτικούς που, τα τελευταία χρόνια, τους απαξιώνουμε, πολλές φορές, όχι και τόσο άδικα. Ο Αριστοτέλης υποστήριζε ότι ο κάθε Πολίτης πρέπει να είναι σε θέση να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί, ανεξαρτήτως καταγωγής, θώκου, επαγγέλματος και οικονομικής ευμάρειας. Κάτι ήξερε ο φιλόσοφος! Γι’ αυτό και το περίφημο «εμείς» που, πολλοί εκκολαπτόμενοι και όχι μόνο, στην πολιτική χρησιμοποιούν με ελαφρά τη γλώσσα, πρέπει να έχει ταυτότητα και μάλιστα αυτή να μην καλλιεργείται στο παραπέντε των εκλογικών εκστρατειών. Γιατί με αυτόν τον τρόπο, δεν διαμορφώνεται «εμείς» αλλά «εγώ». Οι συνθήκες για ένα καινούργιο ‘ηθικό κλίμα’ στη πολιτική ή αλλιώς για ένα νέο ‘παράδειγμα,’ όπου η δυναμική επικοινωνία με τον λαό θα εμπεριέχει ένα μακρύ και δοκιμασμένο διάλογο, προϋποθέτουν ισότιμη μεταχείριση και γενναίο ρίσκο στην αλλαγή συμπεριφοράς των πολιτικών αλλά και των Πολιτών. Προϋποθέτει ρήξη με τον καθωσπρεπισμό και την υποκρισία αμφότερων. Σ’ έναν κόσμο που ολοένα και περισσότερο έχει τη δυνατότητα να επιλέγει μέσα από τη διαφορετικότητα και να απορρίπτει στερεότυπα, οι πολιτικοί δεν μπορούν να εφαρμόζουν ακόμα τις παμπάλαιες μορφές επιδεικτικής μεγαλοπρέπειας ή της τηλεοπτικής επιδειξιμανίας για να δικαιολογήσουν τις ενέργειές τους. Όσο πιο σύντομα το αντιληφθούν τόσο πιο σύντομα θα προσελκύσουν στοχαστικούς πολίτες και όχι διεκπεραιωτές της ψήφου. Τότε ίσως να λειτουργήσει και η Δημοκρατία σε βάθος και όχι σε επιφάνεια.

Μια συνέχεια για την αυτο-οργάνωση.....

Αυτό που μ’ ενοχλεί περισσότερο στο δημόσιο βίο είναι οι χωριστοί διάλεκτοι. Τι εννοώ; Συναντώντας τους πολίτες, ούσα και η ίδια μια ‘κανονική’ πολίτης, έχω μάθει να διαπραγματεύομαι τα καθημερινά μου μέσα από όρους κοινωνίας. Δηλαδή, είμαι εργαζόμενη, έχω ωράριο εργασίας, υπόκειμαι σε εργασιακούς κανόνες, απολογούμαι για το έργο μου, περιμένω τη σειρά μου σε ουρές, μένω στην επαρχία και δη στην παραμεθόριο, ξέρω που πέφτει ο Αι-Στράτης και πόσους κατοίκους έχει, κλείνω ραντεβού με το γιατρό χωρίς διαμεσολάβηση, περνώ απαρατήρητη από χώρους όπου συχνάζει πολύς κόσμος, οδηγώ μόνη μου το αυτοκίνητό μου –χωρίς οδηγό δηλαδή-και προσέχω τους άλλους όταν μου μιλάνε γιατί ενδεχομένως να έχουν να μου πουν πράγματα που δεν γνωρίζω. Αυτή είναι η μια διάλεκτος.
Η άλλη είναι εκείνη των πολυάσχολων ‘πολιτικών’ παραγόντων που κάνουν ακριβώς τα’ αντίθετα. Όχι όλοι φυσικά, αλλά η πλειονότητα. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι αυτοί που μας εκπροσωπούν, πολλές φορές, δεν καταλαβαίνουν τη διάλεκτο της καθημερινότητάς μας. Έχουν ελάχιστο χρόνο ν’ ακούσουν- εκτός κι αν πρόκειται για προεκλογική περίοδο- έχουν χρόνια να κυκλοφορήσουν ως απλοί θνητοί, σπάνια εξυπηρετούνται από τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας, δεν περιμένουν στην ουρά και όλο και κάποιος τους αναγνωρίζει για να τους εξυπηρετήσει ιδιαιτέρως. Κι αυτοί το δέχονται και ίσως το θεωρούν πλέον μια φυσιολογική κατάσταση.
Με όλα αυτά προβληματίζομαι και μαζί μ’ εμένα προβληματίζονται κι άλλοι πολίτες. Γι’ αυτό στο post «Γιατί η αυτο-οργάνωση» προσπάθησα να συμπυκνώσω περιεκτικά με προτάσεις ποια πρέπει να είναι η στάση ενός ενεργού πολίτη που αναλαμβάνει πολιτική δράση μέσα από καθημερινά προβλήματα. Η προτροπή του Γιώργου Παπανδρέου στην ομιλία του στη ΚΟΕΣ, μου έδωσε την αφορμή γιατί μαζί με αυτό το κάλεσμα το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ν’ αλλάξει σελίδα και μάλιστα στο νέο του κεφάλαιο η επικεφαλίδα πρέπει να είναι: «Η διάλεκτος των Πολιτών και οι τρόποι εκμάθησης». Άλλωστε το συνέδριο ένα πρώτο εργαλείο γι’ αυτή την εκμάθηση θα είναι:

Αυτές είναι οι δύο ερωτήσεις που δέχτηκα από τον προσωπικό κόμβο του Προέδρου: http://www.papandreou.gr/.
1. Στο blog σου έχεις να άρθρο Γιατί η αυτό-οργάνωση; και γράφεις με πολύ συναίσθημα για το θέμα. Σημειώνεις, για παράδειγμα
"... Γιατί πιστεύω στον ακτιβισμό ως στάση ζωής. Γιατί ξέρω ότι αν δεν αλλάξουμε από αύριο κι αν τελικά δεν πάρουμε θέση, τίποτα
δεν θα γίνει από μόνο του...". Έμπρακτα λοιπόν, ένα βήμα πιο πέρα από το συναίσθημα πως υλοποιείται αυτά; &
2. Αναφορικά με τη πορεία του ΠΑΣΟΚ προς το Συνέδριο, ο Γιώργος Παπανδρέου υπογράμμισε την έμφαση που αποδίδει στην αυτο-οργάνωση. Πιστεύεις ότι το πρώτο βήμα είναι ο αυτοποροσδιορισμός και από αυτόν θα πηγάσει η αυτο-οργάνωση και η ‘σχέση’ της με τη νέα πορεία του ΠΑΣΟΚ;

Τις απαντήσεις θα τις βρείτε ΕΔΩ

Όσο για τις απαντήσεις….περιμένω τα σχόλιά σας...